واقعیت آن است که سینمایِ "ژان ماری اشتراب-دانیِلِ هولیه" سینمایِ مشکلی است. سینمایِ عمیقن وفادار به "کمونیسمِ در تصویر". ایندو تقریبن تمام عمر با هم زیستند: دانشآموزانِ سینهفیلیِ پاریسی بودند که علاقهای به ساخت فیلم در فرانسه نداشتهاند؛ چرا که همانطور که اشتراب در مستندی که "پدرو کاستا" از این زوج ساخته -با نامِ "کجاست لبخندِ پنهانات"- اشاره میکند: "دیگه فرانسه علیرغم دکوپوزش به دردِ سینمای ما نمیخورد". سینمایی نخبهگرا که غرق در اپراهای شوئنبرگ، نامههای انگلس، کاندینسکی، سزان، آنجلا دیویس، موسیقیِ باخ و متنهای برشت، دوراس، هولدرلین، کافکا و ویتورینی است. از کارهایِ مهم ایندو میتوان فیلمهای آنتیفاشیستیِ "سیسیلیا" و "از ابرهای مقاومت" را نام برد.
سینمایی که -بهزعمِ اشتراب- حتا سینماتوگرافیِ ریوت، تروفو و فاسبیندر برایشان به اندازهی کافی بسنده و رادیکال نبود. سینمایی عوامستیز و الیت که دغدغهی عوام دارد، همچون فیلسوف موردعلاقهشان، تئودور آدورنو.
@poster_cinematography
سینمایی که -بهزعمِ اشتراب- حتا سینماتوگرافیِ ریوت، تروفو و فاسبیندر برایشان به اندازهی کافی بسنده و رادیکال نبود. سینمایی عوامستیز و الیت که دغدغهی عوام دارد، همچون فیلسوف موردعلاقهشان، تئودور آدورنو.
@poster_cinematography