سینما و پوسترها


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


"سینماتوگرافی و پوسترهای‌اش"
@Zero663
https://www.instagram.com/cinematography_posters/

Related channels  |  Similar channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


WatkinsMunch.mkv
6.2Mb
بریده‌ای از فیلم ادوارد مونک با زیرنویس فارسی. فیلمی که برگمان آن را بسیار تحسین کرد. دربخش‌هایی از فیلم، واتکینز ِ کارگردان، بدل به راوی می‌شود و مونک رو به دوربین با او سخن می‌گوید. در صحنه‌های پایانی این بریده، فلاش‌بک در مقامِ تروما حاضر می‌شود. نمایش خواهر بیمار نقاش در کودکی: به یک‌باره، نابهنگام و تلخ؛ تمام آن‌چه که تروما نام دارد.


یک شاهکار کم‌تر دیده شده از «مونک» که گویا «پیتر واتکینز» کارگردان نیز بسیار دوست‌اش دارد.
Edvard Munch
Sunrise in the Harbour
1893-94


"ادوارد مونک" ساخته‌ی "پیتر واتکینز" را می‌توان در کنار "ون‌گوگ"ِ "موریس پیالا" بهترین‌ها و از معدود فیلم‌های موفق در باب نقاشان دانست. چگونه می‌توان فیلمی در باب مونکِ ملانکولیک ساخت؟ واتکینز به بهترین نحو پاسخ را می‌دانست. او از docudrama (مستند درام) استفاده کرد تا هم‌سان‌پنداریِ بیننده با زیستِ تروماتیکِ نقاش را به حد اعلای خود برساند.‌ فلاش‌بک‌ها متعدد به کودکیِ نقاش و شیوه‌ی مستندنگارانه‌ی کارگردان، جهانِ هذیانی و سایکوی نقاش را به سطحِ بصری می‌آورد. کارگردان حتا - برایِ منتقدانِ آثار نقاش- از اشخاصی در فیلم استفاده می‌کند که واقعن از مونک و نقاشی‌هایش متنفرند. اگر می‌خواهید بدانید چگونه می‌توان تروما و سیمپتوم‌های آن را سینمایی کرد و اضطراب را چگونه می‌توان در سینما احضار کرد، شما باید بدانید که با نمونه‌ای درخشان سروکار دارید؛ یک شاهکار سه ساعته از استاد سینما: پیتر واتکینز.
@poster_cinematography










در اکتبر ۱۹۱۳ اولین "سینمای مردم" برپا شد، چندماه بعد از کنگره‌ی آنارکو-کومونیست‌ها. هدف آن بود که فیلم‌هایی ساخته شود، برای کارگران و توسط کارگران. چرا که افراد کنگره اعتقاد داشتند سینمایِ بورژوازی حتا جایی که قرار است مظلومیت طبقه‌ی کارگر را نشان دهد، ریاکار است. شعار اولین اکران این بود: "واقعیت در سینمای ما ایجاد می‌شود؛ نه آن‌چه در بیرون می‌گذرد".




Forward from: نَهَستْ
• زیست‌سیاست ژست و بدن نورولوژیک (بخش نخست)
• پاسی والیاهو
• علی جمشیدی

▪️▫️▪️▫️▪️▫️

ژست، از این‌سو، در ذات می‌تواند مفهومی سیاسی تلقی گردد و برایِ آگامبن تقلایی است به هر جهت، تا هم‌زمانیِ میمونِ [تبلورِ] سینما را با ساخت سوژه مدرن ارج نهد. اگر سینما کارگرِ ژست‌هاست - برای نمونه از فیلم‌های رقت‌برانگیز و فریبنده‌ی جورج ملیس تا ملودرام‌های ترحم‌برانگیز دیوید وارگریفیث- آن‌را می‌توان سویه‌ای از انسان‌شناسی قلمداد نمود که بر سر امکان‌های تجربه‌ورزی و فردگرایی چانه می‌زند. از خلال چنین نگره‌ای، در این مقاله هدف بر آن است که تبارِ سینما به میانجیِ روان‌پزشکی و ایضن شیوه‌های درمان در اواخرِ قرن نوزدهم میلادی و اوانِ قرن بیستم مورد بررسی قرار گیرد. در چنین خوانشی از سینما [و به قسمی نسبت تصویر و حرکت] است که می‌توان مکانیسمی شناختی‌ تعریف کرد و تولیدِ ژست در مرزِ لغزنده ی امرعادی (غیرپاتولوژیک)- پاتولوژیک و انسانی-حیوانی را ردیابی نمود. از این روست که سینما قدم در شناختِ رسالتی سیاسیِ نهاده تا در زمانه‌ی سیاست‌ورزی - که به استخراج و مدیریت ظرفیت‌های معاش و عافیت‌اندیشی در سوژه تمرکز دارد- جهانِ عدم قطعیتِ در آدمی را کشف نماید.

@nahast

▪️▫️▪️▫️▪️▫️

متن کامل این یادداشت را در وبسایت نهست بخوانید:

http://www.nhst.ir/1397/08/06/cinema/4944/


مقاله‌ای ترجمه کردم برای "نهست"؛ در باب نسبتِ تصویر و رعشه. در اینجا نهست را دنبال کنید:


Video is unavailable for watching
Show in Telegram
تکه‌هایی از فیلمِ بیا و ببین، از بهترین آثار ضدجنگ تاریخ سینما.
@poster_cinematography


فیلمِ "بیا و ببین" را باید دید. نبوغِ سحرآمیزِ کارگردان‌اش را. "الم کلیموف" بعد از این فیلم، سینما را رها کرد. فیلمی بی‌رحم و جسور که سال‌ها بخاطرِ پروپاگاندایِ "زیبایی‌شناسی کثافت"- واژه‌ای که اداره‌ی سانسور شوروی استفاده کرده بود- اجازه‌ی ساخت نگرفت و نام اولیه‌اش: "هیتلر را بکش" به بیا و ببین تغییر نمود؛ ملهم از قطعه‌ای از "مکاشفه‌ی یوحنا" ، جایی‌که یوحنا می‌گوید: "وقتی مهر چهارم را گشود: حیوانی درنده جیغ کشید: بیا و ببین! و من دیدم: اسبی که روی‌اش مرگ نشسته بود و جهنم از پس‌اش به سوی‌ام روانه بود".
فیلمی در باب ویرانیِ محض. همراه با زوزه‌ی قطعه‌ای از موزارت که "لوک‌نانسی" آن‌را صدایِ وسوسه‌گرِ مرگ می‌داند:
The Requiem in D minor, K. 626
@poster_cinematography














واقعیت آن است که سینمایِ "ژان ماری اشتراب-دانیِلِ هولیه" سینمایِ مشکلی است. سینمایِ عمیقن وفادار به "کمونیسمِ در تصویر". این‌دو تقریبن تمام عمر با هم زیستند: دانش‌آموزانِ سینه‌فیلیِ پاریسی بودند که علاقه‌ای به ساخت فیلم در فرانسه نداشته‌اند؛ چرا که همان‌طور که اشتراب در مستندی که "پدرو کاستا" از این زوج ساخته -با نامِ "کجاست لبخندِ پنهان‌‌ات"- اشاره می‌کند: "دیگه فرانسه علی‌رغم دک‌وپوزش به دردِ سینمای ما نمی‌خورد". سینمایی نخبه‌گرا که غرق در اپراهای شوئنبرگ، نامه‌های انگلس، کاندینسکی، سزان، آنجلا دیویس، موسیقیِ باخ و متن‌های برشت، دوراس، هولدرلین، کافکا و ویتورینی است. از کارهایِ مهم این‌دو می‌توان فیلم‌های آنتی‌فاشیستیِ "سیسیلیا" و "از ابرهای مقاومت" را نام برد.
سینمایی که -به‌زعمِ اشتراب- حتا سینماتوگرافیِ ریوت، تروفو و فاسبیندر برای‌شان به اندازه‌ی کافی بسنده و رادیکال نبود. سینمایی عوام‌ستیز و الیت که دغدغه‌ی عوام دارد، هم‌چون فیلسوف موردعلاقه‌شان، تئودور آدورنو.
@poster_cinematography

20 last posts shown.

529

subscribers
Channel statistics