"ادوارد مونک" ساختهی "پیتر واتکینز" را میتوان در کنار "ونگوگ"ِ "موریس پیالا" بهترینها و از معدود فیلمهای موفق در باب نقاشان دانست. چگونه میتوان فیلمی در باب مونکِ ملانکولیک ساخت؟ واتکینز به بهترین نحو پاسخ را میدانست. او از docudrama (مستند درام) استفاده کرد تا همسانپنداریِ بیننده با زیستِ تروماتیکِ نقاش را به حد اعلای خود برساند. فلاشبکها متعدد به کودکیِ نقاش و شیوهی مستندنگارانهی کارگردان، جهانِ هذیانی و سایکوی نقاش را به سطحِ بصری میآورد. کارگردان حتا - برایِ منتقدانِ آثار نقاش- از اشخاصی در فیلم استفاده میکند که واقعن از مونک و نقاشیهایش متنفرند. اگر میخواهید بدانید چگونه میتوان تروما و سیمپتومهای آن را سینمایی کرد و اضطراب را چگونه میتوان در سینما احضار کرد، شما باید بدانید که با نمونهای درخشان سروکار دارید؛ یک شاهکار سه ساعته از استاد سینما: پیتر واتکینز.
@poster_cinematography
@poster_cinematography