از چمدان پُر، نعرهی رانندگان ترمینال، اضطراب روی صندلی و تست کردن آن، تکیه دادن سر به شیشه و فکرهای عجیب، تاریکی و صدای خشخش خوراکیها، صدای مچاله شدن بطری آب معدنی، بیدار شدن چهار صبح برای دستشویی بین راهی، بوی سیگار و چایی نپتونی، ازدحام زنهای چادری، دیالوگهای مبهم ترکها، دیدن طلوع از پنجرهی اتوبوس، ورود به ترمینال مقصد و پیاده شدن و بوی تند دود، از پیچاندن راننده تاکسیهای فرصتطلب و در یک کلام، از مسافر بودن و مسافرت کردن بیزارم!