پوریائیسم


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


ئێره پەڕاویلکەی پیاوێکە که بۆ ڕا کردن لە سستی ڕۆژانەی، لە هەر شتێک وا ئەیبینێت و ئەیخوێنێت، دەنوسێت و چاوگەی خۆی سەبارەت بە جیهان دەر دەخات!

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


در زمانه‌ی ابتذال آن کسی که رفیقان خوبی دارد، در واقع قلعه‌ای نامرئی و مستحکم در اختیار دارد. کسانی که نور توحید را در سینه دارند و تو را به حقیقت نزدیک می‌کنند. و چه سعادتی بالاتر از اینکه کسانی را داشته باشی که در کنارشان نه از گفتن حق شرم کنی و نه از ضعف‌هایت ناامید شوی؟!


بله حضرات گرامی، شاید بسیاری از ما مانند حرف‌هایی که می‌زنیم نباشیم؛ شاید بارها مغلوب نفس شویم و آنچه را نادرست می‌دانیم، خود مرتکب شویم. شحّ نفس نیرومند است و لغزش، از سرشت زندگی ما دور نیست. اما میان ضعف‌داشتن و حق را انکارکردن فاصله‌ای هست. قرار نیست چون هنوز به تمامی آنچه درست می‌دانیم پایبند نیستیم، باطل را به رسمیت بشناسیم یا برایش توجیه بتراشیم. باید حق را گفت، حتی وقتی خودمان هنوز در کشاکش عمل‌کردن به آنیم؛ نه از سر ادعای پاکی، بلکه از سر وفاداری به حقیقت و فضیلت‌هایش. شاید در عمل بارها بلغزیم، اما مبادا برای توجیه لغزش خود، حقیقت را نیز از جایگاهش پایین بکشیم...


آیین مجردی نظر باختن است
دولت همه با مجردی ساختن است

زن خواستن ای جان برادر خود را
سر زیر به چاه دوزخ انداختن است

—منسوب به پوریای ولی


طرز نگاه شیخ عبدالله رو به جهان و مسائل دوست دارم.




انزوا آخرین سنگر مقاومت در برابر موج سهمگین شرارتِ زمانه است. دیگر هیچ «ضرورتی» بالاتر از حذفِ غیرضروری‌ها نیست. حفظ استقلال خویشتن و پاسداری از مرزهای ارزش‌های بنیادین، حتی به بهای سکوت و تنهایی مطلق، بر حل‌شدن در تاریکی جامعه می‌ارزد. حالا که دشمن حتی به خانه رسوخ کرده است، خانه‌ام را بر دوش می‌کشم؛ اگر قرار است غریب بمانم، بگذار از همیشه غریب‌تر باشم، اگر قرار است بمیرم، بگذار آن را در آغوش بکشم؛ اما برای لحظه‌ای از خویشتن بیگانه نباشم!


آدمی که هرگز گرسنگی را تحمل نکرده، گرسنگی اندکی او را به هم می‌ریزد؛ کسی که هرگز به خواسته‌اش «نه» نگفته، محرومیت کوچک را ظلم می‌بیند؛ کسی که همیشه از ملال گریخته، چند دقیقه سکوت را طاقت نمی‌آورد. تحمل نیز مانند ماهیچه است: اگر هرگز از آن کار نکشی، تحلیل می‌رود. اما اهل ایمان رنج را نیز نمی‌پرستد. قرار نیست انسان عمداً زندگی را بر خود جهنم کند و نامش را زهد بگذارد. پیامبر صلی الله علیه و سلم از تکلف و غلو راه دیگری نشان داد؛ بدن حق دارد و آسایش حلال، نعمت الله است. فضیلت در دردکشیدن به خودی خود نیست. تیغ‌زدن به دست، شب را بی‌دلیل نخوابیدن یا حلال خدا را بر خود حرام‌کردن، انسان را مقرب نمی‌کند. ارزش رنج از آن چیزی می‌آید که برایش تحمل می‌شود. گرسنگیِ روزه عبادت است، اما گرسنگی بی‌هدف فقط گرسنگی است. خستگی برای انجام تکلیف معنا دارد؛ آزار بیهوده فضیلتی ندارد. پس مسئله «لذت یا رنج» نیست. مسئله این است که چه کسی فرمان می‌دهد. گاهی فرمان الله با لذت همراه است و بنده شکر می‌کند؛ گاهی با محرومیت همراه است و صبر می‌کند. نه هنگام نعمت مست می‌شود و نه هنگام سختی گمان می‌کند جهان علیه اوست. می‌داند که اینجا بهشت نیست تا هر خواسته‌ای برآورده شود، و جهنم هم نیست تا هر زیبایی را از خود دریغ کند. اینجا میدان عبودیت است؛ جایی که هم سفره می‌تواند امتحان باشد و هم گرسنگی. شاید به همین دلیل ترک لذت، وقتی برای خداست، چیزی بیش از محرومیت دارد. در آن نوعی عزت نهفته است. اینکه بتوانی چیزی را شدیداً بخواهی و با این حال از کنارش عبور کنی. بتوانی پاسخ بدهی و سکوت کنی. بتوانی نگاه کنی و چشم برگردانی. بتوانی بخری و نخری. بتوانی بخوابی و برخیزی.
انسان در این لحظات چیز کوچکی را از دست می‌دهد، اما حقیقت بزرگ‌تری را درباره‌ی خودش اثبات می‌کند: من هرچه می‌خواهم، نیستم. من بنده‌ی گرسنگی‌ام نیستم. بنده‌ی شهوت نیستم. بنده‌ی خشم نیستم. بنده‌ی نگاه دیگران نیستم. حتی بنده‌ی آسایش خودم نیستم. و شاید آزادی بنده دقیقاً از همین نقطه آغاز شود؛ از آن لحظه‌ای که از بندگی هرچه غیر الله است، اندکی آزادتر می‌شود. دنیا البته همچنان شیرین خواهد بود. غذا خوش‌طعم خواهد ماند، خواب صبح دل‌چسب خواهد بود، شهوت خواهد کشید، مال خواهد درخشید و نفس هزار دلیل موجه برای «فقط همین یک بار» خواهد ساخت. قرار هم نیست این کشش‌ها از میان بروند. اگر نبردی نبود، صبری نیز معنا نداشت. اما روزی تمام آن لذت‌هایی که برایشان بی‌تاب بودیم و تمام رنج‌هایی که گمان می‌کردیم تمام نمی‌شوند، به یک اندازه دور خواهند شد. سفره جمع می‌شود، صفحه خاموش می‌شود، بدن پیر می‌شود و دستی که زمانی برای هزار چیز دراز می‌شد، روزی بی‌حرکت کنار بدن خواهد افتاد.
آن روز دیگر مسئله این نخواهد بود که چقدر راحت زندگی کردیم. مسئله این خواهد بود که در آن فاصله‌ی کوتاه میان میل و مرگ، بنده‌ی چه کسی بودیم.


انسان امروز بیش از هر زمان دیگری آموخته است چگونه از رنج فرار کند. گرسنه که می‌شود، چند لمس روی صفحه‌ای شیشه‌ای کافی است تا غذا به در خانه‌اش برسد؛ حوصله‌اش که سر می‌رود، کافی است انگشتش را چند سانتی‌متر روی صفحه بکشد تا هزار تصویر برای سرگرم‌کردنش صف بکشند؛ دلش که می‌گیرد، موسیقی را بلندتر می‌کند؛ تنها که می‌شود، میان انبوه پیام‌ها و تصویرها پناه می‌گیرد. حتی سکوت نیز دیگر به‌آسانی تحمل نمی‌شود. آدمی که چند دقیقه در صف ایستاده است، بی‌اختیار دست در جیب می‌برد تا تلفنش را بیرون بیاورد؛ گویی پنج دقیقه تنها ماندن با خویشتن، نوعی مجازات است. ما در روزگاری زندگی می‌کنیم که صنعت بزرگی بر یک وعده بنا شده است: مبادا لحظه‌ای ناخوش باشی.
اما زندگی چنین وعده‌ای به ما نداده است؛ دین نیز نداده است. در منطق ایمان، دنیا اساساً دارالنعیم نیست. کسی که از دنیا انتظار دارد پیوسته او را راضی نگه دارد، از مسافرخانه انتظار خانه‌بودن دارد. الله متعال انسان را در جهانی آفریده که گرسنگی دارد و سیری، وصال دارد و فراق، جوانی دارد و پیری، سلامت دارد و بیماری؛ و در میان همهٔ اینها، تکلیف نیز هست. از همین روست که بسیاری از فرمان‌های شریعت در نقطه‌ای با میل آنیِ نفس برخورد می‌کنند: خواب شیرین است و نماز صبح باید برخاست؛ مال عزیز است و زکات باید داد؛ شهوت می‌کشد و نگاه باید برگردد؛ خشم شعله می‌کشد و زبان باید مهار شود؛ شکم طلب می‌کند و روزه می‌گوید: نه، هنوز نه. شاید یکی از بنیادی‌ترین درس‌های عبودیت همین «نه» گفتن باشد.
نه به این معنا که لذت پلید است. این تصور با اسلام بیگانه است. خوردن، نوشیدن، نکاح، عطر، لباس زیبا، استراحت و شادی، هرکدام جای خود را دارند. زهدِ نبوی جنگ با نعمت نبود؛ آزادشدن از بندگی نعمت بود. مسئله آنجا آغاز می‌شود که انسان دیگر چیزی را نخواهد، بلکه نتواند نخواهد؛ وقتی میان میل و عمل هیچ فاصله‌ای باقی نماند. گرسنه شد، خورد؛ عصبانی شد، گفت؛ خواست، خرید؛ شهوت آمد، نگاه کرد؛ حوصله‌اش سر رفت، صفحه را باز کرد. چنین انسانی شاید خود را آزاد بداند، اما آزادی عجیبی دارد: هر دکمه‌ای را که نفسش فشار دهد، او حرکت می‌کند.
نفس، ارباب بی‌رحمی است. هرچه بیشتر به آن بدهی، بیشتر می‌خواهد. لذت نیز خاصیتی عجیب دارد: خیلی زود از نعمت به «حداقل لازم» تبدیل می‌شود. نخست چیزی تو را خوشحال می‌کند، سپس عادی می‌شود و سرانجام نبودنش آزارت می‌دهد. دیروز داشتنش لذت بود؛ امروز نداشتنش رنج است. آدمی برای خنک‌شدن کولر می‌خرد و چند سال بعد بدون کولر خوابش نمی‌برد. تلفن همراه قرار بود وسیله‌ای برای آسان‌ترشدن زندگی باشد، اما برای بسیاری چند ساعت دورماندن از آن خود به اضطراب تبدیل شده است. نفس همین‌گونه قلمرو خود را گسترش می‌دهد: هر امتیازی که امروز به آن بدهی، فردا آن را نه امتیاز، که حق طبیعی خود می‌شمارد. از اینجاست که ترکِ بعضی لذت‌ها معنای دیگری پیدا می‌کند. همیشه محروم‌کردن خود نیست؛ گاهی پس‌گرفتن اختیار خویش است.
روزه یکی از روشن‌ترین تصاویر این حقیقت است. آب روبه‌روی توست. تشنه‌ای. کسی هم شاید نبیند. تمام مسئله در چند سانتی‌متر فاصله میان دست تو و لیوان خلاصه شده است. تو می‌توانی بنوشی، اما نمی‌نوشی. در ظاهر اتفاق بزرگی نیفتاده؛ مردی تشنه از کنار یک لیوان آب گذشته است. اما در باطن حادثه‌ای عظیم رخ داده است: برای لحظه‌ای، میل فرمان داده و بنده اطاعت نکرده، زیرا فرمانی بالاتر را شناخته است. عبودیت بارها در همین چند سانتی‌مترها اتفاق می‌افتد.
فاصله‌ی چشم تو تا تصویری که نباید ببینی؛ فاصله‌ی انگشتت تا دکمه‌ی ارسال پیامی که در خشم نوشته‌ای؛ فاصله‌ی تختخواب تا وضوی صبح؛ فاصلهٔ جیب تو تا مالی که باید ببخشی. شاید کسی هیچ‌کدامشان را نبیند، اما بسیاری از نبردهای بزرگ انسان تماشاچی ندارند.
رنج نیز همیشه دشمن نیست. بعضی رنج‌ها بهای چیزهایی‌اند که ارزش داشتن دارند. عضله بدون فشار نیرومند نمی‌شود، علم بدون خستگی به دست نمی‌آید، مهارت بدون تکرارهای ملال‌آور ساخته نمی‌شود و نفس نیز بدون مخالفت تربیت نمی‌شود. کسی که شرط حرکتش این باشد که «حال داشته باشم»، بخش بزرگی از زندگی را بی‌حرکت خواهد ماند. بسیاری از کارهای ارزشمند دقیقاً در روزهایی ساخته می‌شوند که حالشان را نداریم.
فرهنگ مصرفی زمانه اما غالباً زبان دیگری دارد: راحت باش، خودت را محروم نکن، سزاوارش هستی. و البته گاهی واقعاً سزاوار آسایشیم. بدن حق دارد، خانواده حق دارد، نفس نیز بهره‌ای از مباحات دارد. مسئله از آنجا منحرف می‌شود که «راحتی» از استراحتگاه به مقصد تبدیل شود. کسی که تمام زندگی را برای حذف هر دشواری طراحی کند، ممکن است سرانجام آن‌قدر شکننده شود که کوچک‌ترین دشواری برایش فاجعه باشد.


زنی را دوست داشتن، تمرین آمادگی برای مُردن است!


ماه به تابیدن زنی روی زمین خیره شده بود...


— خودش


یکی از آشنایانم در محله‌ی نازی‌آباد تهران می‌گوید: ما غذاها را دور نمی‌ریزیم، توی پارک می‌گذاریم خودشان می‌آیند و می‌خورند.

منظور او از «خودشان» گربه‌ها نبود!


دخترک دانشجو می‌گفت تمام روزت به «فرکانسی» بستگی دارد که اول صبح از ذهنت به کائنات می‌فرستی. اگر مثبت بفرستی، آن روز با تو یار خواهد بود و اگر منفی بفرستی، تا شب تباه خواهی شد!
او نه چیزی از مفهوم فرکانس در فیزیک می‌داند، و نه چیزی از الهیات و قضا و قدر؛ آمیزه‌ای بود از خرافات و شبه‌علم و معنویات بازاری. البته چیزی از این‌ها را به او نگفتم تا ناراحت نشود؛ بلاخره اگر همان اول صبح فرکانسش را منفی می‌کردم، ممکن بود زمین تا مدار زحل به هم بریزد!


"جهنم پر از مردانی است که قسم خورده بودند از فردا تغییر کنند."


نەمامی قامەتی پەروەردەی ئاوی دیدەکەی من بوون...


از چمدان پُر، نعره‌ی رانندگان ترمینال، اضطراب روی صندلی و تست کردن آن، تکیه دادن سر به شیشه و فکرهای عجیب، تاریکی و صدای خش‌خش خوراکی‌ها، صدای مچاله شدن بطری آب معدنی‌، بیدار شدن چهار صبح برای دستشویی بین راهی، بوی سیگار و چایی نپتونی، ازدحام زن‌های چادری‌، دیالوگ‌های مبهم ترک‌‌ها، دیدن طلوع از پنجره‌ی اتوبوس، ورود به ترمینال مقصد و پیاده شدن و بوی تند دود، از پیچاندن راننده تاکسی‌های فرصت‌طلب و در یک کلام، از مسافر بودن و مسافرت کردن بیزارم!


اما درست در همین نقطه پرسش دیگری سر برمی‌آورد: با آنچه هنوز نباخته‌ایم چه خواهیم کرد؟ شاید آخرین و بزرگ‌ترین فریب شکست این باشد که آن‌قدر ما را مشغول شمارش مردگان کند که زندگان را نیز فراموش کنیم. آدم می‌تواند ده سال را ببازد و سپس ده سال دیگر را صرف افسوس خوردن برای آن ده سال کند؛ می‌تواند محبوبی را از دست بدهد و بعد تمام ظرفیت دوست‌داشتن خود را کنار قبر همان محبوب دفن کند؛ می‌تواند فرصتی را تباه کند و از شدت شرمندگی، فرصت بعدی را نیز نبیند. آنجاست که شکست دیگر حادثه‌ای در زندگی نیست، بلکه تبدیل به هویت می‌شود. دیگر نمی‌گویی «باختم»؛ می‌گویی «من بازنده‌ام». شاید خطرناک‌ترین لحظه همین باشد: وقتی فعل، اسم می‌شود. زیرا «باختم» خبری درباره‌ی گذشته است، اما «بازنده‌ام» حکمی درباره‌ی تمام وجود انسان؛ اولی می‌گوید اتفاقی افتاده است و دومی می‌گوید سرنوشت تو همین است.
من نمی‌دانم زندگی در پایان چگونه حسابش را با ما تسویه خواهد کرد. شاید بعضی باخت‌ها هرگز جبران نشوند و شاید برخی حسرت‌ها تا آخر عمر مانند زخمی خاموش با ما بمانند. شاید انسان اصلاً موجودی باشد که بخشی از معنای زندگی را از میان چیزهایی می‌فهمد که دیگر نمی‌تواند به آنها دست بزند. اما هنوز تفاوتی هست میان انسانی که چیزی را باخته و انسانی که خودش را نیز به آن چیز می‌بازد. من می‌توانم بپذیرم که بخشی از جوانی‌ام گذشته و فرصت‌هایی برای همیشه بسته شده‌اند. حتی حق دارم برایشان عزاداری کنم؛ آدم باید برای بعضی باخت‌ها سوگوار باشد، وگرنه ارزش آنچه را از دست داده انکار کرده است. اما وحشتناک‌تر از همه این خواهد بود که روزی سال‌ها بعد، پیرتر و خسته‌تر، به همین امروز نگاه کنم و بفهمم بزرگ‌ترین باختم نه آن چیزهایی بود که تا امروز از دست داده بودم، بلکه سال‌هایی بود که پس از آنها نشستم و تنها برای باختن گریستم. شاید هیچ پیروزی بزرگی در انتظار من نباشد و شاید زندگی هرگز آنچه را گرفته پس ندهد؛ مسئله دیگر این نیست. مسئله فقط این است که نگذارم باختن چیزهایی از زندگی، به باختنِ خود زندگی منتهی شود. من چیزهای زیادی را باخته‌ام؛ این را انکار نمی‌کنم. اما میان «من باخته‌ام» و «من بازنده‌ام» هنوز فاصله‌ای هست، و شاید تمام آنچه از حیات دنیا برایم باقی مانده، در همین فاصله باشد.


بعضی چیزها را از دست نمی‌دهیم؛ می‌بازیم. میان این دو تفاوتی ظریف اما دردناک هست. گم‌کردن می‌تواند کار تصادف باشد؛ چیزی روزی در دستت بوده و حالا نیست، بی‌آنکه بدانی دقیقاً کجا و چگونه از تو جدا شده است. اما در باختن، خود آدم هم در ماجرا حضور دارد. باختن همیشه اندکی اتهام با خود می‌آورد؛ این گمان تلخ که شاید می‌توانستی کاری بکنی و نکردی، می‌توانستی بمانی و نماندی، می‌توانستی بروی و دیر رفتی. شاید برای همین است که بعضی فقدان‌ها را می‌توان تحمل کرد، اما بعضی از باخت‌ها سال‌ها در ذهن آدم می‌مانند و هر بار که به گذشته نگاه می‌کند، دوباره اتفاق می‌افتند.
و من چیزهای زیادی را باخته‌ام؛ زمان را هم بیش از همه! و زمان بی‌رحم‌ترین چیزی است که می‌توان تباە کرد، زیرا تقریباً برای هر فقدانی می‌توان بدیلی تصور کرد، اما هیچ قدرتی نمی‌تواند یک عصر تلف‌شده از جوانی را به آدم بازگرداند. زمان حتی جنازه‌ای از خودش باقی نمی‌گذارد که بتوانی کنارش بنشینی و عزاداری کنی؛ فقط ناگهان به خودت می‌آیی و می‌بینی چند سال گذشته است. همین: چند سال. دو کلمه‌ی ساده برای چیزی که زمانی تمام دارایی تو بوده است. شاید نخستین نشانه‌ی پایان توهمات جوانی نیز همین باشد؛ لحظه‌ای که آدم برای اولین بار می‌فهمد جوانی سرمایه‌ای پایان‌پذیر است. روزگاری گمان می‌کردم وقت بسیار است. همیشه فردایی بود، ماه بعدی بود، سال بعدی بود. زندگی مانند دشتی بی‌انتها پیش رویم کشیده شده بود و من اضطرابی برای چگونە پیمودنش نداشتم. بعدها فهمیدم آن دشت بی‌انتها نبود؛ من فقط آن‌قدر وسع دیدم کوتاە بودم که انتهایش را نمی‌دیدم.
و فرصت‌ها همین‌گونه از دست رفتند؛ بعضی از ترس، بعضی از تنبلی، بعضی از نادانی و بعضی فقط به این دلیل که خیال می‌کردم دوباره خواهند آمد. آدم دیر می‌فهمد که زندگی موظف نیست صحنه‌ای را برای او دوباره اجرا کند. بعضی درها فقط یک بار باز می‌شوند، بعضی آدم‌ها فقط یک بار از کنار ما می‌گذرند و بعضی جمله‌ها فقط در یک لحظه باید گفته شوند؛ اگر آن لحظه بگذرد، زیباترین کلمات جهان هم دیگر به کار نمی‌آیند. محبوب شاید دردناک‌ترین شکل همین حقیقت باشد، زیرا هیچ باختی به اندازه‌ی باختنِ کسی که دوستش داشته‌ای، آدم را گرفتار «اگر» نمی‌کند: اگر آن روز چنین نمی‌کردم، اگر آن حرف را می‌زدم، اگر بیشتر می‌ماندم، اگر زودتر می‌فهمیدم. «اگر» گورستان عجیبی است؛ مردگانش آدم‌ها نیستند، امکان‌ها هستند. زندگی‌هایی که هرگز زندگی نشدند، خانه‌هایی که هرگز ساخته نشدند، سفرهایی که هرگز نرفتیم، آغوش‌هایی که سهم ما نشدند و نسخه‌هایی از خودمان که می‌توانستند وجود داشته باشند اما هرگز متولد نشدند.
شاید حقیقتِ تلخِ بازنده‌بودن همین‌جاست: آدم فقط برای آنچه ندارد سوگواری نمی‌کند؛ برای انسانی نیز عزاداری می‌کند که می‌توانست باشد و نشد. گاهی به زندگی دیگران نگاه می‌کنی و بی‌اختیار حساب می‌کنی: این یکی رفت، آن یکی رسید، دیگری ساخت، دیگری کسب علم کرد، دیگری زندگی کرد؛ و بعد نگاهت به خودت برمی‌گردد و صدایی کوتاه از جایی درونت می‌پرسد: «و تو؟» سؤال که گاهی وزن تمام دنیا را روی دوشت می‌گذارد. آن‌وقت تمام شکست‌های کوچکی که هیچ‌کس جز خودت از آنها خبر ندارد از تاریکی بیرون می‌آیند: صبح‌هایی که می‌توانستی برخیزی و برنخاستی، کتاب‌هایی که می‌توانستی بخوانی و نخواندی، راه‌هایی که می‌توانستی آغاز کنی و نکردی، آدم‌هایی که می‌توانستی نگه داری و نتوانستی. زندگی شاید بیش از آنکه در فجایع بزرگ تباه شود، در همین «نکردن»های کوچک فرسوده می‌شود.
و گذشته محکمه‌ی بی‌رحمی است، زیرا قاضی آن چیزی در اختیار دارد که متهم هنگام وقوع حادثه نداشت: آگاهی امروز. منِ امروز به منِ دیروز نگاه می‌کند و می‌پرسد چرا نفهمیدی، چرا ترسیدی، چرا دیر کردی، چرا گذاشتی برود؟ اما او پاسخی نمی‌دهد. شاید واقعاً پاسخی ندارد و شاید اساساً محاکمه‌اش عادلانه نیست؛ چه آسان است انسانی را با دانشی محکوم کنیم که سال‌ها پس از تصمیم‌هایش به دست آورده‌ایم. اما با این همه، دانستن این حقیقت همیشه تسکین نمی‌دهد. بعضی خسارت‌ها واقعاً خسارت‌اند و هیچ جمله‌ی زیبایی آنها را جبران نمی‌کند. نمی‌خواهم خودم را با این خوش‌بینی ارزان فریب بدهم که هیچ‌چیز از دست نرفته یا هر شکستی مقدمه‌ی پیروزی دیگری بوده است. نه؛ چیزهایی واقعاً از دست رفته‌اند. روزهایی مرده‌اند که زنده نخواهند شد، فرصت‌هایی گذشته‌اند که بازنخواهند گشت و آدم‌هایی رفته‌اند که شاید دیگر هیچ‌گاه نبینیم. شاید بلوغ از جایی آغاز شود که انسان جرئت کند بدون آرایش به این حقیقت نگاه کند که بعضی چیزها را برای همیشه باخته است.


جهان آن‌قدر عظیم است که غرورت را می‌شکند،
و عمر آن‌قدر کوتاه که دلبستگی‌ات را.
آخرِ این راه، انسان می‌ماند و آنچه برای دیدار پروردگارش پیش فرستاده است.



20 last posts shown.