خانم آشکارا
و بین رگههای خشک زندگی و سردی بیروح خاک، آشکارا امید را از یاس میسازی!
شاید سرنوشت از خون تو جوهر قلمش رو پر کرد اما پایان داستان با چیزی جز سرخی خون تو نوشته نمیشود.
دوست خوب من، از اینجا که منم تا قلهای که تو ایستادهای، کلمات و تاریکیهای زیادی مسیر را پر کردهاند؛ ولی میتوام از بین این همه سختیهایی که کشیدهای شقایق را ببینم و از رد پای استوارت، سبزهای که جان گرفته را لمس کنم.
کار من همین هست که از دور به روشنی درون آدمها امید و عشق بورزم و چه رسالتی بالاتر از این برای من خواهد بود؟
اگر از بندها رها نبودی یا اگر از ادامهدادن ترس داشتی، شاید من نمیتوانستم به صراحت از بزرگواری تو حرف بزنم؛ پس اگر از میان آدمها کسی به تو باور نداشت، ذرهای درنگ نکن و از نشانههای مسیری که طی کردی چند کلمهای به اون بیاموز.
دوست عزیز من اگرچه جسارتی بیش نیست اما
شاید بتوان این بیتها هم درون کولهبار تو گنجاند:
و بین رگههای خشک زندگی و سردی بیروح خاک، آشکارا امید را از یاس میسازی!
شاید سرنوشت از خون تو جوهر قلمش رو پر کرد اما پایان داستان با چیزی جز سرخی خون تو نوشته نمیشود.
دوست خوب من، از اینجا که منم تا قلهای که تو ایستادهای، کلمات و تاریکیهای زیادی مسیر را پر کردهاند؛ ولی میتوام از بین این همه سختیهایی که کشیدهای شقایق را ببینم و از رد پای استوارت، سبزهای که جان گرفته را لمس کنم.
کار من همین هست که از دور به روشنی درون آدمها امید و عشق بورزم و چه رسالتی بالاتر از این برای من خواهد بود؟
اگر از بندها رها نبودی یا اگر از ادامهدادن ترس داشتی، شاید من نمیتوانستم به صراحت از بزرگواری تو حرف بزنم؛ پس اگر از میان آدمها کسی به تو باور نداشت، ذرهای درنگ نکن و از نشانههای مسیری که طی کردی چند کلمهای به اون بیاموز.
دوست عزیز من اگرچه جسارتی بیش نیست اما
شاید بتوان این بیتها هم درون کولهبار تو گنجاند:
شعله ی آتش عشقم منگر بر رخ زردم
همه اشکم همه آهم همه سوزم همه دردم
لاله صبح بهارم که درین دامن صحرا
آتش داغ گلی شعله کشد از دم سردم