متمم مغز تاتا


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


متممِ اینجا:
https://t.me/povvtata

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


Esmeray

نمی‌دانم آدم‌ها را باید از چیزهایی که دوست دارند شناخت، یا از لحظه‌هایی که بی‌خبر از خودشان، زیباتر می‌شوند؛ تو اما گمانم از هر دو باشی.
گاهی میان کلاوی‌های پیانو می‌نشینی و انگار جهان را برای چند لحظه آرام‌تر می‌کنی؛ و گاه میان همه‌ی این‌ها، به هیاهوی دنیا دل می‌بیندی؛ همان که شاید حواست به خیلی چیزها نباشد، اما خوب می‌دانی کجا می‌توانی خودت را پیدا کنی.
انگار بخشی از تو همیشه جایی میان یک نتِ جاافتاده، یک قابِ زیبا و لحظه‌ای که بی‌خبر از دنیا می‌گذرد، جا مانده است.

بعضی آدم‌ها را نمی‌شود در چند ویژگی خلاصه کرد؛ فقط می‌شود دیدشان، شنیدشان و بعد، بی‌آنکه بفهمی چرا، به خاطر سپردشان، و شما به سرزندگی و سرفرازی در خاطر من خواهی ماند.

کمی هم بیاید در بعد شعر با شما سخن بگویم:

تو چه رازی که به هر شیوه تو را می‌جویم
تازه می‌یابم و بازت اثری پیدا نیست
این که پیوست به هر رود که دریا باشد
از تو گر موج نگیرد به خدا دریا نیست
من نه آنم که به توصیف خطا بنشینم
این تو هستی که سزاوار تو باز این‌ها نیست


پورکریمی کبیر

سلام به یکی از قدیمی‌ترین دوست‌های من، ناجی اوقات حماقت من؛ مثل همیشه قدردان تو هستم و بله‌قربان‌گوی تو!
نفست گرم و تنت سالم باشه، تا پیشرفت کنی و من از صندلی شماره یک تو رو تشویق کنم؛
از اینکه هستی و بودی همیشه ممنونم؛ از اینکه با دغدغه‌هایی که داشتی، باز واسه‌ی من وقت گذاشتی ممنونم؛ دارم لحظه‌شماری می‌کنم تا نوبتم بشه و نشون بدم منم همیشه یاورتم و کمکت می‌کنم.

وقتی یکی می‌بازه معمولا دیگه ادامه نمی‌ده و بلند نمی‌شه، اما تو، پورکریمی قدرتمند، مثل همیشه خلاف حرف‌های سنتی‌و ثابت کردی و نشون دادی دوست من چقدر خفنه؛ هنوز هم هرجا می‌شینم تو رو برای شروع دوباره مثال می‌زنم؛ تک‌تک گولبول‌های قرمز خونم وقتی یاد موفقیتت می‌افتن فریاد شادی سر می‌دن.
پورکریمی تو خیلی خاصی چون خیلی قوی هستی؛ امیدوارم همیشه تا آخرین نفس دوست‌های هم بمونیم.

بیا مثل همیشه که پیشت شعر می‌خونم، چندتا بیت بخون کیف کنی:

خلوت نشین خاطر دیوانه‌ی منی
افسون.گری و گرمی افسانه‌ی منی
خالی مباد ساغر نازت که جاودان
شورافکنی و ساقی می‌خانه منی
آنجا که سرگذشت غم شاعران بود
نازم تو را که گرمی افسانه منی


هدی

یادمه بهم گفتی آدم مورد علاقه‌ی مجازیتم؛ خیلی برام جمله و تعریف جالبی بود؛ اولین‌نفری بودی که بدون توجه به چهره‌ام ازم تعریف کردی؛
احساس کردم اخلاقیات خاصی دارم یا مثلا آدم قابل احترامی هستم؛ می‌دونی یک ارزشی‌و گم کرده بودم و تو برام پیداش کردی؛
ازت ممنونم خیلی ازت ممنونم.
امیدوارم بتونم همیشه همینطور مورد علاقه‌ات بمونم.

اولا خیلی ازت نمی‌دونستم، اما الان می‌تونم بگم "در عین بی‌ریایی از هرچه بد رهایی".
خیلی آروم و با متانت، رفتار می‌کنی؛ برخلاف چیزی که نشون می‌دی خیلی فهمیده‌ای و خیلی اطلاعات داری و از همه مهم‌تر خیلی مهربونی؛
تا جایی که یادمه فقط مهربونی کردی بهم.

خیلی واست شعر فرستادم، ولی بیا این چند بیت جدیدن:

وه چه بیگاه گذشتی نه کلامی نه سلامی
نه نگاهی به نویدی نه امیدی به پیامی
رفتی آن گونه که نشناختم از فرط لطافت
کاین تویی یا که خیال است از این هر دو کدامی ؟
روزگاری شد و گفتم که شد آن مستی دیرین
باز دیدم که همان باده جامی و مدامی


رستا

اولین چیزی که راجع‌بهت نظرم رو جلب کرد، زندگی بود؛ خیلی زندگی می‌کردی!
می‌دونی همیشه حسودیم می‌شه وقتی یکی زندگی می‌کنه؛ اینکه بین کلی سختی و مشغله‌ی ذهنی بتونی به حیات خودت، اونطور که راضی هستی، ادامه بدی خیلی کار قابل ستایشی هستش. من هم ستایشت می‌کنم و امیدوارم همونقدر که لایق لذت‌بردن از زندگی هستی، زندگی‌هم بهت آسون بگیره.

برگردیم به منتالیستی که دیدی.🫪🔥
تقریبا هیچکس رو ندیدم که منتالیست دیده باشه و خیلی فیلم خاصی هستش برام؛ وقتی متوجه شدم که پاتریک جین پروفایلته آتش‌باران شدم و کیف کردم.
نمی‌دونم چی بگم حقیقتا روم هم نمی‌شه و خجالت می‌کشم.
پس بذار جای من بیت‌ها حرف بزنن که مقصود رو خوب می‌رسونن:

ای دل از این شام ظلمت گر سلامت بگذری،
صبح روشن را غلام حلقه در گوشت کنم
بعد از این‌، ای بی‌نصیب از مستی جام مراد!
از شراب نامرادی مست و مدهوشت کنم


آری

اولاش برام خیلی عجیب بودی، نمی‌دونستم از کجا اومدی و خیلی راجع‌بهت اطلاعات نداشتم_هرچند الانم ندارم_.
ولی الان اینکه می‌دونم چه انسان بادرک و پرتلاشی هستی برام کافیه تا باهات دوست باشم.

تا جایی که اطلاع دارم درگیر هدفت هستی پس امیدوارم که بهش برسی؛ می‌دونم درگیرشی و داری کلی واسش سختی و بار به‌ دوش می‌کشی ولی نگران نباش، این چیزی که من دیدم، اطمینان خاطر دارم که موفق می‌شی. تو خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی لایقش هستی؛ پس فقط ازت می‌خوام تو مسیر کم نیاری و ادامه بدی؛ نمی‌دونم در حدی هستم که بتونم بهت پند بدم یا نه ولی ازت می‌خوام که تا وقتی رسما قدرت تفکرت رو از دست ندادی ادامه بدی.
زندگی اینجا خیلی سخت و طاقت‌فرساست پس تلاش کن تا یک روزی ازاد بشی.

نمی‌دونم کدوم شاعر یا شعری رو دوست داری
به انتخاب خودم این چندبیت تقدیم به تو:

دوست با هر که شدم دشمن جانم گردید
چکنم اینهمه از شومی اقبال منست
در میان همه مرغان چمن فصل بهار
آنکه بشکسته شد از سنگ ستم، بال منست
به گناهی که چو خورشید گرفتم پیشی
چشم هر اختر سوزنده به دنبال منست


انجمن مردگان متحرک

دوست عزیزم بابت اینکه کمی خودمونی هستم ببخشید.
باید همین اول بگم که، چقدر هنرمندی؛ متحیر شدم اصلا فکرش‌ رو نمی‌کردم. امیدوارم همیشه دست‌هات مثل یک سرو روی پاهاشون بمونن و انقدر مهارت داشته باشن.
خیلی‌خیلی خوشحالم که هنرت رو دیدم؛ نمی‌تونم راجع‌به چیز دیگه‌ای حرف بزنم آخه هنرت چشم‌هام و به‌دنبالش قلمم رو دزدید.

فقط می‌تونم برات آرزوهای قشنگ‌قشنگ بکنم و بگم که امیدوارم در بزرگترین گالری‌ها هنرت رو ببینم، همچنین زیر دست نقد بزرگ‌ترین منتقدا؛
امیدوارم با هنرت بتونی تمام عواطف و احساسات رو بیان کنی؛ و من وقتی که روی عرشه‌ی موفقیت دیدمت، با خوشحالی بگم این فرد از من نامه خواست و من توش همه این موفقیت‌هاش رو پیش‌بینی کردم.
بیا یکم هم با شعر ازت تعریف کنم دوست خوبم:

حُسن رویِ تو به یک جلوه که در آینه کرد
این همه نقش در آیینهٔ اوهام افتاد
این همه عکسِ می و نقشِ نگارین که نمود
یک فروغِ رخِ ساقی‌ست که در جام افتاد


تماس از دست رفته

از مسیر لذت می‌بری؟
به‌نظرت آنچه می‌خواستی شد؟ این‌ها را که تو باید جواب بدهی، اما من می‌دانم که تو داری ادامه می‌دهی، با هرچی شکستگی و سختی‌‌ست.

نفس بکش، اگر کم‌ آورده‌ای دو سه نفس عمیق بکش و سر بالا کن؛ رنج است دیگر، شتری‌ست که در خانه‌ی همه‌ی ما خوابیده است!
بگذار کمی دم خانه‌‌ات بخوابد بعد می‌رود.
اگر هم می‌خواهی زودتر برود، سری بالا کن و با ضربه‌‌ی کاری امید، او را بلند کن و به جایش به دشتی سرسبز بر و گل‌های زندگی را نفس بکش.
و شاید این‌ها یادگاری از من برای تو بمانند:


هر که تاب جرعه ای جام جنون بر دل نداشت
وای بر حال دلش کز زندگی حاصل نداشت
دل فروشد همچو گردابی به کار خویشتن
وز کسی چشم گشایش بهر این مشکل نداشت


Enoch Arden

خسته‌ای! نه از آن خستگی‌هایی که با خواب از میان می‌روند؛ از آن‌ها که آدم را از زیادیِ دیدن و فهمیدن خسته می‌کنند
می‌دانم تو از آن آدم‌هایی نیستی که بتوانند چشم بر چیزی ببندند و بگویند «مهم نیست»
اما یادت باشد، قرار نیست تمام جهان را به دوش بکشی.

اگر روزی از این همه هیاهو خسته شدی، کمی مکث کن؛ نفس بکش و بگذار دنیا چند لحظه بدون تو ادامه پیدا کند
و اگر آینه‌ای حقیقت را کج نشانت داد، نترس
تصویر همیشه حقیقت نیست
پس بمان؛
نه برای آن‌که دنیا همیشه ارزش ماندن دارد،
برای آن‌که هنوز چیزهایی در تو هست که ارزش ادامه دادن دارند
شاید نباید بیشتر گفت، باید از شعر کمک گرفت:

به هنگامِ سیه‌روزی عَلَم کن قَدِّ مردی را
ز خونِ سرخ‌فامِ خود بشوی این رنگِ زردی را
نصیبِ مردمِ دانا به جز خونِ جگر نَبوَد
در آن کشور که خلقش کرده عادت هرزه‌گردی را


آوا

انسان که نباید دائم در یک حال باشد! گاهی باید بسوزد و بسازد. گاهی باید ریشه بعضی چیزها را بسوزاند؛ گاهی هم خنده‌ها و شادی را از زندگی وام بگیرد؛ و تو انسانی و این‌ها هم بخشی از زندگب توست! با غم‌ها و شادی ها زندگی می‌کنی و این میان خودت را می‌سازی!

می‌دانم هنوز اول مسیری پس می‌خواهم خودت را تباه نکنی؛ اگر خودت را نیابی آنچنان روزگان گمت خواهد کرد که حتی خودت هم نمی‌فهمی چگونه هیچ و پوچ شدی!
آوا؛ دوست رهاکرده‌ی من، از اینکه همیشه دنبال یادگرفتنی خوشحالم و می‌بالم که تو انقدر در جست‌و‌جوی چیزهای جدید هستی.
چندبیتی هم از من به یادگار ببر:

ناگهان دیدم که دورافتاده‌ام از همرهانم
مانده با چشمان من دودی بجای دودمانم
ناگهان آشفت کابوسی مرا از خواب کهفی
دیدم آوخ قرن‌ها راه است از من تا زمانم
ناشناسی در عبور از سرزمین بی نشانی
گرچه ویران خاکش اما آشنا با خشت جانم



شیما خانم

خب سختی‌ها گذشته وقت اینِ که کمی زندگی کنی و از اون لذت ببری؛ از بندهایی که ساخته بودی و برایت ساختن، رها شی!
یادت باشه اگه زندگی نکنی، مرگ دست و پات رو می‌بنده!
از رنج زندگی‌کردن هم یکم رها شو! چی می‌شه چند وقتی هم از این قوانین و چهارچوب ها خارج بشی؟
نذار سینه‌ات زیر زانوی زندگی از نفس کشیدن بایسته! اگه نشد انقدر که می‌خوای شاد باشی، تا می‌تونی از غم‌ها فرار کن! فرار کن تا وسطای مسیر، شادی جدید پیدا کنی.

نگاه به پشت سر نکن که هرچی بوده گذشته، با امید بسیار به ادامه‌ی راه توجه کن که بی‌شک از اون لذت می‌بری.
شاید حافظ هم بتونه کمی آرومت کنه:

ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی
من نگویم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی
سفله‌طبع است جهان، بر کَرَمَش تکیه مکن
ای جهان‌دیده! ثباتِ قدم از سفله مجوی
دو نصیحت کنمت بشنو و صد گنج ببر
«از در عیش درآ و به ره عیب مپوی»



برد

شاید دوستی ما بین سه سال دبیرستان محصور شده باشد اما یاد تو همیشه با من خواهد بود! هروقت عکس‌های این دوران رو نگاه کنم، یک پیام بهت می‌دم و احوالت رو می‌پرسم تا ببینم چقدر موفق‌تر شدی!

الان که فکر می‌کنم ، شاید اگر نبودی دبیرستان خیلی کسل‌کننده بود. می‌دونم قراره عمران فردوسی بیاری و امیدوارم من هم موفق شم تا کنار هم با تداخل کلاس‌هامون چند صباحی بخندیم و از دنیا رها باشم.
من به عنوان یک دوست کوتاه همیشه برات آرزوی موفقیت می‌کنم؛ بوس بهت برد!
بیا چندبیت شعر هم بخون لذت ببر:

عشق ورزیدم و عقلم به ملامت برخاست
کان که عاشق شد از او حکم سلامت برخاست
هر که با شاهد گل‌روی به خلوت بنشست
نتواند ز سر راه ملامت برخاست
که شنیدی که برانگیخت سمند غم عشق
که نه اندر عقبش گَرد ندامت برخاست


آرشیدا

شنیده‌ام از شروع کردن می‌ترسی؟ من اینطور فکر نمی‌کنم! بیشتر شبیه ذوق شروع مسیر می‌مانی، به رنگ آبی ارغوانی!
تا وقتی موهایت با باد به رقص در می‌آید ریشه‌ی درخت امید را در خود زنده نگه دار که تو خاکی هستی که غیرممکن‌ترین چیزها در تو ثمر می‌دهند!

گاهی هم تاکی در خود پرورش بده که "زندگانی بی‌عیش زندگانی نیست".
بگذار تا بیش از آنچه اکنون هستی مست زندگی شوی! آری، شاید مست بودن باعث شود تا از شر و شور دنیا بیاسایی!
می‌دانم که می‌توانی حتی از نوازش برگ‌های شمعدانی پشت پنجره هم لذت ببری پس جرئتی ندارم که بگویم خوشحال‌تر باش. اما جرئت این را دارم که چند بیتی به تو تقدیم کنم:

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم
بهشت عَدْن اگر خواهی بیا با ما به میخانه
که از پای خُمَت روزی به حوضِ کوثر اندازیم


سنا

نفس‌هایت بوی زندگی می‌دهند؛ چشم‌هایت قصد زندگی دارند!
از آن‌ها نیستی که میان گذر زمان خود را گم کنند، زمان را به بند می‌کشی تا آنچه بخواهی شود. و چه مشعف می‌شوم من هنگامی که می‌بینم کسی از حیات خود لذت می‌برد و چیزی می‌خواهد!

چه از دور، بوی یاسمن های باغ می‌دهی! همان‌قدر دلنشین و گرم و صمیمی. از تو می‌خواهم هرگز خشکیده و بی‌انگیزه نشوی که این چیزی جز مرگ، نخواهد بود!
هرگز زمان را از بند آزاد مکن که تو را در خودش غرق می‌کند!
عادت دارم حرف‌هایم را با شعر بگویم و کمی از ادامه‌دادن این نوشته می‌ترسم، پس:

چه مبارک‌سَحَری بود و چه فرخنده‌شبی
آن شبِ قدر که این تازه‌براتم دادند
من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب؟
مستحق بودم و این‌ها به زکاتم دادند
هاتف آن روز به من مژدهٔ این دولت داد
که بِدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند


علی

دوست من، زندگی سراسر پر از نرسیدن‌هاست؛ پر از شکست‌هاست؛ اما خب زندگی با این دوری‌ها و از دست‌دادن‌ها زندگی‌ست!
اگر با بودنش نشد، با غم نبودش زندگی سر کن؛ عزیز من بعضی شادی‌ها گاه با این غم‌ها ساخته می‌شوند.

همت کن که راه زندگی از ازدیاد بی‌قراری‌ها و ناهمواری‌ها بیداد می‌کند؛ تو باید سربلند از این راه بیرون بیایی_همانطور که تا الان آمدی_.
قربت‌ها شاید گذرا باشند اما یادگاری‌ها همیشه خواهند ماند و تو، پیش او همیشه به نیکویی و یادگار خواهی ماند.

بگذار جای من دو بیتی هم حافظ بگوید:

اوّل به وفا میِ وصالم درداد
چون مست شدم جام جفا را سرداد
پر آب دو دیده و پر از آتش، دل
خاک ره او شدم به بادم برداد


نرگس

تو بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی زیبایی؛ نرگس، شاید باید تو هم به لب رود بری و به خودت نگاه کنی، تا پی ببری؛ تو حتی بیشتر از چیزی که حس می‌کنی بین دوست‌هات محبوبی. از شونه‌های خالی از عشق فرار کن و دوست من به جمع گرم و پر از بذله‌ی ما بیا.

از تلاشت برای آزادی دست برندار، که تو مصداق بارز آزادی هستی، از دید من حتی اگه شاعر می‌شدی میرزاده‌ی عشقی بودی! پس تو هم بی‌باکانه‌تر از اون چیزی که نشون می‌دی، به خون‌خواهی آرزوهات بلند شو، تا شاید حداقل بتونی پیکرشون رو در خاک وطنت دفن کنی!

بیشتر از این چیزی نیست که از دست قلمم به دست‌های نرم تو بدم، پس شاید باید از اینجا به بعد سکوت کرد تا چینش موزون کلمات سخن بگن:

حُسن تو همیشه در فزون باد
رویت همه ساله لاله‌گون باد
هر سرو که در چمن درآید
در خدمتِ قامتت نگون باد


محیا

اگر قدر تو را ندانست و آنچنان که لایق دوست‌داشته شدن هستی دوستت نداشت، چندان به دل نگیر که معشوق کارش همین است.
او باید تو را آزار دهد باید قلبت را در سینه بِفِشارد و خُردش کند.
از اشک‌ها کاسه‌ی زندگی‌ات را پر مکن؛ چرا که گریه‌ رمق ادامه‌دادن را از تو می‌گیرد؛ هوای سینه‌ات را خالی می‌کند و بالشت گرمت را به سرما دچار می‌سازد.

از صدایت لذت ببر؛ در حافظیه‌ بلند‌بلند شعر بخوان و همه را مجذوب کن؛ آری رکن‌آباد با شنیدن اشعار حافظ از دهان شکرستان، جان دوباره می‌گیرد؛ پس بی‌هراس از اینکه کسی تو را به تمسخر بگیرد حافظ بخوان و با صدایت نشان بده که چرا باید حافظ خواند.
و خودت باش، مثل همیشه خودت باش تا روشنایی را درک کنی و از بی‌کرانی آسمان ستاره‌ای برداری؛ خودت باش و از هیچکس باکی نداشته باش.

در آخر شاید حافظ بتواند کمی از درد شما بکاهد:

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی
چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو؟
ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی
زیرکی را گفتم: «این احوال بین»، خندید و گفت: «صعب‌روزی، بوالعجب‌کاری، پریشان‌عالمی»


مبینا

و اگر کسی قدر تو را ندانست و آنچان که لایق‌اش بودی تو را دوست نداشت، اندوه مدار که روزی کسی سیاوش‌وار پیدا خواهد شد. از آتش عشق تو می‌گذرد و حسن نیتش را نشان می‌دهد. پس روح جوانت را به آزردگی از احمق‌ها آلوده مکن و از پاجوش درخت شادابی‌ات لذت ببر و به تنه‌ی بریده‌شده‌ی آن توجهی مکن.

شاد باش و لبخند بزن که زندگی دوستانی از جنس مرهم‌بودن به تو داده و آنها تا همیشه برای تو خواهند ماند چرا که تو را درک می‌کنند و از رنجت، خاطره‌ای شاداب می‌سازند.

و حالا این چندتا بیتم از دوست قدیمی و فراموش‌شده‌ات به یادگار داشته باش:

چنان با جان من ای غم درآمیزی که پنداری
تو از عالم مرا خواهی من از عالم تو را خواهم
به سودای محالم ساغر می خنده خواهد زد
اگر پیمانهٔ عیشی در این ماتم‌سرا خواهم
نیابد تا نشان از خاک من آیینه‌رخساری
رهی خاکستر خود را هم‌آغوش صبا خواهم


مائده

وقتی که داشتم با بافتن موی خیال از واقعیت دور می‌شدم و خودمو با مخدر از دنیا دور می‌کردم، تو اومدی و از این خودآزاری نجاتم دادی؛ اوایل به‌خاطر این کارت چندان دل خوشی ازت نداشتم، اما الان می‌تونم به‌راحتی بگم که ازت ممنونم، مرسی که با واقع‌گرایانه بودنت ناجی شدی؛ مرسی دکتر آینده به‌خاطر درمانت.😭😭

از دید من خیلی ساده و دور از تجملاتی بودن، داری ادامه می‌دی؛ خیلی خوشحالم که می‌بینم یکی از دوستام به‌دور از هرگونه دغدغه‌ی ساختگی داره رو به پیشرفت می‌ره؛ امیدوارم وقتی موفق شدی از دور ببینم و بتونم تشویقت کنم و بگم این آدم یک‌‌زمانی پُل نجات من بود.
پس لطفا خسته نشو و یا دست از تلاش نکش، تا بتونم با افتخار بگم تو دوست خوب من بودی و هستی.

شاید نباید اینجا بگمش و جاش نیست ولی فکر می‌کنم طرز تفکرت برام خیلی جالب بود، اینکه نگرشت برگرفته از تفکرات زرد نبود باعث می‌شد هرلحظه بیشتر پی ببرم که آدم جالبی هستی؛ چیزی مهم‌تر از اینکه یک انسان طرز فکرش باهات سازگار باشه هست؟

تا روز کنکور حسادت می‌کردم که می‌تونستی شاهنامه بخونی و لذت ببری و همچنین کیف می‌کردم که دوستم اوقات فراغتش شاهنامه می‌خونه؛ اینکه حامد عسکری‌و دوست داری، به محمدعلی بهمنی نیم‌نگاهی داری و کلا علایقت به شاعرا و اشعار همیشه مورد احترام من خواهد بود دوست خوبم.

و چون گفته بودی از استاد بهمنی خوشت میاد، احساس می‌کنم این بیت‌ها بتونن یکم خوشحالت کنن:

دریا و من چه قدر شبیهیم گرچه باز
من سخت بی قرارم و او بی‌قرار نیست
با او چه خوب می‌شود از حال خویش گفت
دریا که از اهالی این روزگار نیست
امشب ولی هوای جنون موج میزند
دریا سرش به هیچ سری سازگار نیست
ای کاش از تو هیچ نمی گفتمش ببین
دریا هم این‌چنین که منم بردبار نیست


اسماء

خوبی؟ هنوز هم به تاریکی پناه می‌بری؟ شاید اگه بیای دوباره توی روشنایی، خوشحال‌تر باشی؛ من اینجام، شاید دوست نزدیکت نباشم و شاید مرهم نباشم، اما درون دفتر گم‌شده‌ی خوشحالیت می‌تونم چند صفحه‌ای باشم.
اسما، دوست قدیمی و پر از شگفتی من، مجبور به ادامه هستی، شاید‌ زانوهای خاکی و زخمی تو توانی برای ایستادگی دوباره نداشته باشن، اما ذهن خسته و رنج‌کشیده‌ی تو، تا همیشه مایل به زیستن خواهد بود. پس از من، دوست قدیمی و پر از ایرادت بشنو که تو بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی از زندگی لبریزی و بیشتر از چیزی که حس نمی‌کنی بوی خالصانه‌بودن می‌دی.

اسما، از یاس برای تو نمی‌شه حرف زد، که قوزک شکسته‌ی پات، بیشتر از هرکس و هرچیزی یاس رو درک کرده، پس‌ من از لاله‌ی واژگونی با تو صحبت می‌کنم که با سرافکندگی غنچه‌ می‌ده و با خستگی، دوباره متولد می‌شه.

و حالا باید با ظرافت تمام چندبیتی رو تقدیم بهت کنم:

کیم من؟ آرزو گم کرده‌ای تنها و سرگردان
نه آرامی نه امیدی نه همدردی نه همراهی
گهی افتان و خیزان چون غباری در بیابانی
گهی خاموش و حیران چون نگاهی بر نظرگاهی
رهی تا چند سوزم در دل شب‌ها چو کوکب‌ها
به اقبال شرر نازم که دارد عمر کوتاهی


خانم آشکارا

و بین رگه‌های خشک زندگی و سردی بی‌روح خاک، آشکارا امید را از یاس می‌سازی!
شاید سرنوشت از خون تو جوهر قلمش رو پر کرد اما پایان داستان با چیزی جز سرخی خون تو نوشته نمی‌شود.
دوست خوب من، از این‌جا‌ که منم تا قله‌ای که تو ایستاده‌ای، کلمات و تاریکی‌های زیادی مسیر را پر کرده‌اند؛ ولی‌ می‌توام از بین این همه سختی‌هایی که کشیده‌ای شقایق را ببینم و از رد پای استوارت، سبزه‌ای که جان گرفته را لمس کنم.
کار من همین هست که از دور به روشنی درون آدم‌ها امید و عشق بورزم و چه رسالتی بالاتر از این برای من خواهد بود؟

اگر از بندها رها نبودی یا اگر از ادامه‌دادن ترس داشتی، شاید من نمی‌توانستم به صراحت از بزرگواری تو حرف بزنم؛ پس اگر از میان آدم‌ها کسی به تو باور نداشت، ذره‌ای درنگ نکن و از نشانه‌های مسیری که طی کردی چند کلمه‌ای به اون بیاموز.

دوست عزیز من اگرچه جسارتی بیش نیست اما
شاید بتوان این بیت‌ها هم درون کوله‌بار تو گنجاند:

شعله ی آتش عشقم منگر بر رخ زردم
همه اشکم همه آهم همه سوزم همه دردم
لاله صبح بهارم که درین دامن صحرا
آتش داغ گلی شعله کشد از دم سردم

20 last posts shown.