اسماء
خوبی؟ هنوز هم به تاریکی پناه میبری؟ شاید اگه بیای دوباره توی روشنایی، خوشحالتر باشی؛ من اینجام، شاید دوست نزدیکت نباشم و شاید مرهم نباشم، اما درون دفتر گمشدهی خوشحالیت میتونم چند صفحهای باشم.
اسما، دوست قدیمی و پر از شگفتی من، مجبور به ادامه هستی، شاید زانوهای خاکی و زخمی تو توانی برای ایستادگی دوباره نداشته باشن، اما ذهن خسته و رنجکشیدهی تو، تا همیشه مایل به زیستن خواهد بود. پس از من، دوست قدیمی و پر از ایرادت بشنو که تو بیشتر از چیزی که فکر میکنی از زندگی لبریزی و بیشتر از چیزی که حس نمیکنی بوی خالصانهبودن میدی.
اسما، از یاس برای تو نمیشه حرف زد، که قوزک شکستهی پات، بیشتر از هرکس و هرچیزی یاس رو درک کرده، پس من از لالهی واژگونی با تو صحبت میکنم که با سرافکندگی غنچه میده و با خستگی، دوباره متولد میشه.
و حالا باید با ظرافت تمام چندبیتی رو تقدیم بهت کنم:
خوبی؟ هنوز هم به تاریکی پناه میبری؟ شاید اگه بیای دوباره توی روشنایی، خوشحالتر باشی؛ من اینجام، شاید دوست نزدیکت نباشم و شاید مرهم نباشم، اما درون دفتر گمشدهی خوشحالیت میتونم چند صفحهای باشم.
اسما، دوست قدیمی و پر از شگفتی من، مجبور به ادامه هستی، شاید زانوهای خاکی و زخمی تو توانی برای ایستادگی دوباره نداشته باشن، اما ذهن خسته و رنجکشیدهی تو، تا همیشه مایل به زیستن خواهد بود. پس از من، دوست قدیمی و پر از ایرادت بشنو که تو بیشتر از چیزی که فکر میکنی از زندگی لبریزی و بیشتر از چیزی که حس نمیکنی بوی خالصانهبودن میدی.
اسما، از یاس برای تو نمیشه حرف زد، که قوزک شکستهی پات، بیشتر از هرکس و هرچیزی یاس رو درک کرده، پس من از لالهی واژگونی با تو صحبت میکنم که با سرافکندگی غنچه میده و با خستگی، دوباره متولد میشه.
و حالا باید با ظرافت تمام چندبیتی رو تقدیم بهت کنم:
کیم من؟ آرزو گم کردهای تنها و سرگردان
نه آرامی نه امیدی نه همدردی نه همراهی
گهی افتان و خیزان چون غباری در بیابانی
گهی خاموش و حیران چون نگاهی بر نظرگاهی
رهی تا چند سوزم در دل شبها چو کوکبها
به اقبال شرر نازم که دارد عمر کوتاهی