محیا
اگر قدر تو را ندانست و آنچنان که لایق دوستداشته شدن هستی دوستت نداشت، چندان به دل نگیر که معشوق کارش همین است.
او باید تو را آزار دهد باید قلبت را در سینه بِفِشارد و خُردش کند.
از اشکها کاسهی زندگیات را پر مکن؛ چرا که گریه رمق ادامهدادن را از تو میگیرد؛ هوای سینهات را خالی میکند و بالشت گرمت را به سرما دچار میسازد.
از صدایت لذت ببر؛ در حافظیه بلندبلند شعر بخوان و همه را مجذوب کن؛ آری رکنآباد با شنیدن اشعار حافظ از دهان شکرستان، جان دوباره میگیرد؛ پس بیهراس از اینکه کسی تو را به تمسخر بگیرد حافظ بخوان و با صدایت نشان بده که چرا باید حافظ خواند.
و خودت باش، مثل همیشه خودت باش تا روشنایی را درک کنی و از بیکرانی آسمان ستارهای برداری؛ خودت باش و از هیچکس باکی نداشته باش.
در آخر شاید حافظ بتواند کمی از درد شما بکاهد:
اگر قدر تو را ندانست و آنچنان که لایق دوستداشته شدن هستی دوستت نداشت، چندان به دل نگیر که معشوق کارش همین است.
او باید تو را آزار دهد باید قلبت را در سینه بِفِشارد و خُردش کند.
از اشکها کاسهی زندگیات را پر مکن؛ چرا که گریه رمق ادامهدادن را از تو میگیرد؛ هوای سینهات را خالی میکند و بالشت گرمت را به سرما دچار میسازد.
از صدایت لذت ببر؛ در حافظیه بلندبلند شعر بخوان و همه را مجذوب کن؛ آری رکنآباد با شنیدن اشعار حافظ از دهان شکرستان، جان دوباره میگیرد؛ پس بیهراس از اینکه کسی تو را به تمسخر بگیرد حافظ بخوان و با صدایت نشان بده که چرا باید حافظ خواند.
و خودت باش، مثل همیشه خودت باش تا روشنایی را درک کنی و از بیکرانی آسمان ستارهای برداری؛ خودت باش و از هیچکس باکی نداشته باش.
در آخر شاید حافظ بتواند کمی از درد شما بکاهد:
سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی
چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو؟
ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی
زیرکی را گفتم: «این احوال بین»، خندید و گفت: «صعبروزی، بوالعجبکاری، پریشانعالمی»