سنا
نفسهایت بوی زندگی میدهند؛ چشمهایت قصد زندگی دارند!
از آنها نیستی که میان گذر زمان خود را گم کنند، زمان را به بند میکشی تا آنچه بخواهی شود. و چه مشعف میشوم من هنگامی که میبینم کسی از حیات خود لذت میبرد و چیزی میخواهد!
چه از دور، بوی یاسمن های باغ میدهی! همانقدر دلنشین و گرم و صمیمی. از تو میخواهم هرگز خشکیده و بیانگیزه نشوی که این چیزی جز مرگ، نخواهد بود!
هرگز زمان را از بند آزاد مکن که تو را در خودش غرق میکند!
عادت دارم حرفهایم را با شعر بگویم و کمی از ادامهدادن این نوشته میترسم، پس:
نفسهایت بوی زندگی میدهند؛ چشمهایت قصد زندگی دارند!
از آنها نیستی که میان گذر زمان خود را گم کنند، زمان را به بند میکشی تا آنچه بخواهی شود. و چه مشعف میشوم من هنگامی که میبینم کسی از حیات خود لذت میبرد و چیزی میخواهد!
چه از دور، بوی یاسمن های باغ میدهی! همانقدر دلنشین و گرم و صمیمی. از تو میخواهم هرگز خشکیده و بیانگیزه نشوی که این چیزی جز مرگ، نخواهد بود!
هرگز زمان را از بند آزاد مکن که تو را در خودش غرق میکند!
عادت دارم حرفهایم را با شعر بگویم و کمی از ادامهدادن این نوشته میترسم، پس:
چه مبارکسَحَری بود و چه فرخندهشبی
آن شبِ قدر که این تازهبراتم دادند
من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب؟
مستحق بودم و اینها به زکاتم دادند
هاتف آن روز به من مژدهٔ این دولت داد
که بِدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند