Enoch Arden
خستهای! نه از آن خستگیهایی که با خواب از میان میروند؛ از آنها که آدم را از زیادیِ دیدن و فهمیدن خسته میکنند
میدانم تو از آن آدمهایی نیستی که بتوانند چشم بر چیزی ببندند و بگویند «مهم نیست»
اما یادت باشد، قرار نیست تمام جهان را به دوش بکشی.
اگر روزی از این همه هیاهو خسته شدی، کمی مکث کن؛ نفس بکش و بگذار دنیا چند لحظه بدون تو ادامه پیدا کند
و اگر آینهای حقیقت را کج نشانت داد، نترس
تصویر همیشه حقیقت نیست
پس بمان؛
نه برای آنکه دنیا همیشه ارزش ماندن دارد،
برای آنکه هنوز چیزهایی در تو هست که ارزش ادامه دادن دارند
شاید نباید بیشتر گفت، باید از شعر کمک گرفت:
خستهای! نه از آن خستگیهایی که با خواب از میان میروند؛ از آنها که آدم را از زیادیِ دیدن و فهمیدن خسته میکنند
میدانم تو از آن آدمهایی نیستی که بتوانند چشم بر چیزی ببندند و بگویند «مهم نیست»
اما یادت باشد، قرار نیست تمام جهان را به دوش بکشی.
اگر روزی از این همه هیاهو خسته شدی، کمی مکث کن؛ نفس بکش و بگذار دنیا چند لحظه بدون تو ادامه پیدا کند
و اگر آینهای حقیقت را کج نشانت داد، نترس
تصویر همیشه حقیقت نیست
پس بمان؛
نه برای آنکه دنیا همیشه ارزش ماندن دارد،
برای آنکه هنوز چیزهایی در تو هست که ارزش ادامه دادن دارند
شاید نباید بیشتر گفت، باید از شعر کمک گرفت:
به هنگامِ سیهروزی عَلَم کن قَدِّ مردی را
ز خونِ سرخفامِ خود بشوی این رنگِ زردی را
نصیبِ مردمِ دانا به جز خونِ جگر نَبوَد
در آن کشور که خلقش کرده عادت هرزهگردی را