Esmeray
نمیدانم آدمها را باید از چیزهایی که دوست دارند شناخت، یا از لحظههایی که بیخبر از خودشان، زیباتر میشوند؛ تو اما گمانم از هر دو باشی.
گاهی میان کلاویهای پیانو مینشینی و انگار جهان را برای چند لحظه آرامتر میکنی؛ و گاه میان همهی اینها، به هیاهوی دنیا دل میبیندی؛ همان که شاید حواست به خیلی چیزها نباشد، اما خوب میدانی کجا میتوانی خودت را پیدا کنی.
انگار بخشی از تو همیشه جایی میان یک نتِ جاافتاده، یک قابِ زیبا و لحظهای که بیخبر از دنیا میگذرد، جا مانده است.
بعضی آدمها را نمیشود در چند ویژگی خلاصه کرد؛ فقط میشود دیدشان، شنیدشان و بعد، بیآنکه بفهمی چرا، به خاطر سپردشان، و شما به سرزندگی و سرفرازی در خاطر من خواهی ماند.
کمی هم بیاید در بعد شعر با شما سخن بگویم:
نمیدانم آدمها را باید از چیزهایی که دوست دارند شناخت، یا از لحظههایی که بیخبر از خودشان، زیباتر میشوند؛ تو اما گمانم از هر دو باشی.
گاهی میان کلاویهای پیانو مینشینی و انگار جهان را برای چند لحظه آرامتر میکنی؛ و گاه میان همهی اینها، به هیاهوی دنیا دل میبیندی؛ همان که شاید حواست به خیلی چیزها نباشد، اما خوب میدانی کجا میتوانی خودت را پیدا کنی.
انگار بخشی از تو همیشه جایی میان یک نتِ جاافتاده، یک قابِ زیبا و لحظهای که بیخبر از دنیا میگذرد، جا مانده است.
بعضی آدمها را نمیشود در چند ویژگی خلاصه کرد؛ فقط میشود دیدشان، شنیدشان و بعد، بیآنکه بفهمی چرا، به خاطر سپردشان، و شما به سرزندگی و سرفرازی در خاطر من خواهی ماند.
کمی هم بیاید در بعد شعر با شما سخن بگویم:
تو چه رازی که به هر شیوه تو را میجویم
تازه مییابم و بازت اثری پیدا نیست
این که پیوست به هر رود که دریا باشد
از تو گر موج نگیرد به خدا دریا نیست
من نه آنم که به توصیف خطا بنشینم
این تو هستی که سزاوار تو باز اینها نیست