امروز نرفتم کافه. صبح دوساعت بیشتر خوابیدم. صبحانه و ناهار و شام خوردم. برای جلوگیری از حس بیهوده بودن، پادکست گوش دادم و یکی از تمرین هایم را انجام دادم.
امروز کلا قرار بود اسمش روز "استراحت و رسیدگی به کارهای اضافه هفته" باشد ولی یک جایی توی مغزم (یا شاید قلبم!؟) نمیتوانست این را قبول کند.
دیدم که آدم وقتی میفهمد که چه کارهایی از دستش برمی آید نمیتواند به انجام ندادن این کارها راضی شود و حالش بدون این ها خوب باشد. وقتی میبینی که چه چیزهایی از دستت برمی آید، دیگر برگشتن به قبل سخت و گاهی غیرممکن است.
امروز کلا قرار بود اسمش روز "استراحت و رسیدگی به کارهای اضافه هفته" باشد ولی یک جایی توی مغزم (یا شاید قلبم!؟) نمیتوانست این را قبول کند.
دیدم که آدم وقتی میفهمد که چه کارهایی از دستش برمی آید نمیتواند به انجام ندادن این کارها راضی شود و حالش بدون این ها خوب باشد. وقتی میبینی که چه چیزهایی از دستت برمی آید، دیگر برگشتن به قبل سخت و گاهی غیرممکن است.