Purple Veins


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


"I want to be purple,
Like a dreamer in a spaceship over a rainbow."

You wanna talk?:
@dudeimtam
https://t.me/harfmanbot?start=38956176582

Related channels  |  Similar channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


من هنوز که هنوزه نمیتونم به این نتیجه برسم که هنرمند رو از هنرش باید جدا کرد یا نه.
چند شب پیش داشتم پیج چندتا عکاسی که کاراشون به نظرم جالب اومده بود رو چک می کردم، به پیج یه آقایی رسیدم و خیلی خوشم اومده بود از کاراش و همینجوری که داشتم نگاه می کردم به یه سری از عکساش رسیدم و دیدم که بله ایشون رو میشناسم. یه عکاسی بود که مدت ها پیش توی توییتر حرفای خیلی بحث برانگیزی زده بود و حقیقتا من به عنوان یه آدم که عاشق عکاسیم و در حد توانم دارم تلاشم رو می کنم خیلی بهم برخورده بود.
حالا تو این لحظه من قشنگ وسط دوراهی گیر میکنم. از طرفی کارهای اون آدمو دوست داری، از دیدنشون لذت میبری و فکر میکنی که شاید برات الگوی خوبی باشن، از یه طرف دیگه هنر آدم، یه بخشی از وجود و شخصیت خودشه و در نتیجه این دوتا به یه شکلی به هم دیگه گره خوردن.
WHAT SHOULD WE DO




و باز هم از پلی لیست کافه برای امشب آهنگ دزدیدم.
@purpleveins


و اینم هست همونقدر که یه بخشی از وجودم میخواد بعد یه مدت مشخص آدما رو کنار بذاره، یه بخش دیگه ای از من عذاب وجدان میگیره برای رها کردن آدم ها، و یه قسمت دیگه وجودمم اونقدر وابسته ست که از رها کردنشون و گذشتن ازشون میترسه.


گاهی اوقات فکر می کنم، کاش به یه زمان مشخصی که رسید، آدم ها رو برای همیشه رها کنم و کنار بذارمشون. نه برای اینکه ازشون بدم میاد، نه از سر بدجنسی و این که کسی رو وابسته خودم بکنم و بعد دلش رو بشکنم. صرفا احساس می کنم هر رابطه ای تو یه بازه زمانی مشخص "رابطه سالم" میمونه.
حقیقتش اینه که از یه جایی به بعد آدم ها برای هم تکراری میشن. خاطره و حرف جدید برای تعریف کردن و گفتن ندارن. کار جدیدی که بتونن باهم انجام بدن و ازش لذت ببرن پیدا نمیکنن و کم کم رابطه شون فرسوده میشه. یه جاهایی و با یه سری آدما حتی شروع میکنید به صرفا همدیگه رو تحمل کردن.
و من گاهی اوقات فکر می کنم، کاش به یه زمان مشخصی که رسید، آدم ها رو برای همیشه رها کنم و کنار بذارمشون، یه جورایی مثل اون جمله ای که میگه تو اوج خداحافظی کرد.
حس می کنم اگه لب مرز تکراری و فرسوده شدن همه چیز رو تموم کنم، اینجوری میشه که هرازگاهی یاد اون آدم میافتم، با خودم فکر می کنم که چقدر دوست/پارتنر/... خوبی بود، چه خاطرات خوبی داشتیم و لبخند میزنم. اما وقتی دل نکنم و از اون مرز رد بشه، انگار خیلی وقتا دیگه اون ارزش و قشنگیش رو برام از دست میده و بعدها که مثل هر رابطه دیگه ای بالاخره یه جا تموم شد بیشترین چیزی که به یاد میارم، همون مدت زمانیه که از اون مرز رد شده بودیم.


مردم توی واگن مترو داشتن دست میزدن و آهنگ میخوندن و خوشحال بودن. ولی من برای همین که دلشون میخواست پاشن برقصن و از ترس دوربینا نمیتونستن غصه خوردم.


این آهنگا با صدای الهام؟
I'm gonna die.






دارم کم کم به این حرف میرسم که هرچیزی وقتش که برسه اتفاق میافته.
خیلی چیزا بودن که من مدت ها سرشون به معنای واقعی جنگیدم، خودمو به هر دری زدم که بتونم بهشون برسم و تو اون تایم هرچی بیشتر سعی می کردم، بیشتر نتیجه نمیگرفتم.
حالا با اینکه یه مدت خیلی کوتاهیم گذشته از اون وقتا، انگار چون زمانش رسیده همه چی خودش جور میشه، آدمای اطرافم باهاش کنار میان و ذره ذره درست میشه همه چی و اتفاقایی که میخواستم میافته.
انگار وقتی که هنوز زمانش نرسیده هرکاریم بکنی قرار نیست چیزی بشه.
و خب معنیش این نیست که آدم قرار نیست و نباید بجنگه سر چیزایی که میخواد، صرفا اینه که گاهی باید یه سری چیزا رو رها کنی تا خودشون به موقعش بیان سراغت و مهم اینه که چطوری بین این تلاش کردن و رها کردن تعادل برقراری کنی.


یادتون باشه همیشه تو خیابون انقلاب قدم زدن چیزای خوبی به همراه داره.


واقعا وقتی آدما باهام مهربونن و دوستشون دارم، قلبم میشکنه میبینم کسی باهاشون بدرفتار میکنه و خوبیاشونو نمیبینه و اذیتشون میکنه.


Forward from: ساراباند
‏از «عشق سال‌های وبا» با تمام وجود متنفرم و واقعاً از بدترین کتاب‌های زندگیمه، ولی یه تیکه‌ش خیلی مونده توی ذهنم. آخرای کتاب، یه‌جا فلورنتینو می‌خواد این فرمینای جنده رو ببوسه و فرمینا بهش می‌گه: «نه. الان بوی پیری می‌دم. بوی پیرزن‌ها. بوی آدم‌های پیر.» یه همچین چیزی. ‏و من اون بو رو استشمام می‌کنم. دقیقاً می‌تونم بفهمم چه‌جور بوییه و بهم حس مرگ و نیستی می‌ده‌. حس دیرشدن و کار از کار گذشتگی. می‌ترسم دیر بشه. دیر برسم. مثل همین دوتا که سر پیری رسیدن به هم. وقتی که دیگه بوی آدم‌پیرا رو می‌دادن و بدن‌هاشون بیشتر به خواب تمایل داشت تا عشق‌بازی.


Forward from: ساراباند
‏خیلی دلم واسه‌ت تنگ شده. دلم می‌خواد بهت زنگ بزنم و بدون سلام و خداحافظی، فقط گریه کنم و وقتی دیگه اشکی واسه‌م نموند، قطع کنم.


مشکل بزرگ زندگی من این است که خوابم همیشه می آید. فرقی نمیکند کجا بروم یا در چه حالی باشم یا چه کاری انجام دهم، پشت سرم راه می افتد و می آید و هرچقدر بگویم که نمیخواهم همراهم باشد می آید.
موجود لجبازیست. همیشه می آید ولی وقتی که می خواهم یک بار هم مرا با خودش ببرد باز گوشش بدهکار نیست.
اینجوری می شود که خواب من همیشه می آید، ولی هیچوقت خوابم مرا با خود نمی برد.


امروز نرفتم کافه. صبح دوساعت بیشتر خوابیدم. صبحانه و ناهار و شام خوردم. برای جلوگیری از حس بیهوده بودن، پادکست گوش دادم و یکی از تمرین هایم را انجام دادم.
امروز کلا قرار بود اسمش روز "استراحت و رسیدگی به کارهای اضافه هفته" باشد ولی یک جایی توی مغزم (یا شاید قلبم!؟) نمیتوانست این را قبول کند.
دیدم که آدم وقتی میفهمد که چه کارهایی از دستش برمی آید نمیتواند به انجام ندادن این کارها راضی شود و حالش بدون این ها خوب باشد. وقتی میبینی که چه چیزهایی از دستت برمی آید، دیگر برگشتن به قبل سخت و گاهی غیرممکن است.


به مامان میگم الان این آدم مشکلش چی بود؟ چه چیز بدی داشت؟
نگاه میکنه، فکر میکنه، میگه هیچی واقعا.
میگم: پس چرا مردم اینقدر قضاوت میکنن؟ چرا اینقدر نفرت پراکنی میکنن؟ میخواین از کسی متنفرم باشین این آدمایی که زندگی هممونو نابود کردن کافی نیست واسه اینکه نفرت بورزید بهشون؟
بعد فکر میکنم میگم نمیفهمم چرا آدما اینقدر همو قضاوت میکنن. از روی ظاهر. از روی کوچک ترین حرفی که معلوم نیست کی و کجا گفته. وقتی از یکی بدشون میاد حتی فرصت نمیدن به طرف که توضیح بده، که بگه قضیه چیه. فرصت نمیدن که آدما رو بشناسن.
میگم توی همین پادکست خیلیا هستن که میبینم طرف معلومه اومده تو title اسم فلانیو دیده، میاد کامنت میذاره فحش میده، به اون طرف، به سازنده پادکست، به عالم و آدم. در حالی که اگه گوش میداد حرفای طرفو جواب تمام اون حرفا رو میگرفت و میفهمید چه خبره.
بقیه شو دیگه نمیگم. با خودم فکر می کنم که میلیون ها ساله که آدما دارن روی کره زمین با همدیگه زندگی میکنن و هنوز هم خیلی چیزای ساده و کوچیک رو تو رفتار باهم بلد نیستن. هنوز نمیدونن چطور روح و روان همدیگه رو آزار ندن و چطور تو صلح باهمدیگه زندگی کنن.
دیگه نمیگم و فکر نمیکنم و فقط مینویسم. مینویسم چون تنها کاریه که این روزا میکنم و از دستم برمیاد.


این جزو آهنگایی بود که اوایل دوران راهنمایی وقتی تازه شروع کرده بودم آهنگای انگلیسی و زبونای دیگه گوش بدم، خیلی گوش میکردم. قطعا از سلیقه موسیقی الانم خیلی دوره و خیلی وقته که نشنیده بودمش حتی. ولی خیلی یهویی به گوشم خورد و یادآور یه چیزای عجیبی بود. یادآور اینکه واقعا توی اون روزایی که از همیشه حال بدتری داشتم میتونست بهم یه حس و روحیه خوبی بده و یادم بندازه که You can be beautiful, wonderful, anything you wanna be.
@purpleveins





20 last posts shown.

55

subscribers
Channel statistics