Forward from: ساراباند
از «عشق سالهای وبا» با تمام وجود متنفرم و واقعاً از بدترین کتابهای زندگیمه، ولی یه تیکهش خیلی مونده توی ذهنم. آخرای کتاب، یهجا فلورنتینو میخواد این فرمینای جنده رو ببوسه و فرمینا بهش میگه: «نه. الان بوی پیری میدم. بوی پیرزنها. بوی آدمهای پیر.» یه همچین چیزی. و من اون بو رو استشمام میکنم. دقیقاً میتونم بفهمم چهجور بوییه و بهم حس مرگ و نیستی میده. حس دیرشدن و کار از کار گذشتگی. میترسم دیر بشه. دیر برسم. مثل همین دوتا که سر پیری رسیدن به هم. وقتی که دیگه بوی آدمپیرا رو میدادن و بدنهاشون بیشتر به خواب تمایل داشت تا عشقبازی.