گاهی اوقات فکر می کنم، کاش به یه زمان مشخصی که رسید، آدم ها رو برای همیشه رها کنم و کنار بذارمشون. نه برای اینکه ازشون بدم میاد، نه از سر بدجنسی و این که کسی رو وابسته خودم بکنم و بعد دلش رو بشکنم. صرفا احساس می کنم هر رابطه ای تو یه بازه زمانی مشخص "رابطه سالم" میمونه.
حقیقتش اینه که از یه جایی به بعد آدم ها برای هم تکراری میشن. خاطره و حرف جدید برای تعریف کردن و گفتن ندارن. کار جدیدی که بتونن باهم انجام بدن و ازش لذت ببرن پیدا نمیکنن و کم کم رابطه شون فرسوده میشه. یه جاهایی و با یه سری آدما حتی شروع میکنید به صرفا همدیگه رو تحمل کردن.
و من گاهی اوقات فکر می کنم، کاش به یه زمان مشخصی که رسید، آدم ها رو برای همیشه رها کنم و کنار بذارمشون، یه جورایی مثل اون جمله ای که میگه تو اوج خداحافظی کرد.
حس می کنم اگه لب مرز تکراری و فرسوده شدن همه چیز رو تموم کنم، اینجوری میشه که هرازگاهی یاد اون آدم میافتم، با خودم فکر می کنم که چقدر دوست/پارتنر/... خوبی بود، چه خاطرات خوبی داشتیم و لبخند میزنم. اما وقتی دل نکنم و از اون مرز رد بشه، انگار خیلی وقتا دیگه اون ارزش و قشنگیش رو برام از دست میده و بعدها که مثل هر رابطه دیگه ای بالاخره یه جا تموم شد بیشترین چیزی که به یاد میارم، همون مدت زمانیه که از اون مرز رد شده بودیم.
حقیقتش اینه که از یه جایی به بعد آدم ها برای هم تکراری میشن. خاطره و حرف جدید برای تعریف کردن و گفتن ندارن. کار جدیدی که بتونن باهم انجام بدن و ازش لذت ببرن پیدا نمیکنن و کم کم رابطه شون فرسوده میشه. یه جاهایی و با یه سری آدما حتی شروع میکنید به صرفا همدیگه رو تحمل کردن.
و من گاهی اوقات فکر می کنم، کاش به یه زمان مشخصی که رسید، آدم ها رو برای همیشه رها کنم و کنار بذارمشون، یه جورایی مثل اون جمله ای که میگه تو اوج خداحافظی کرد.
حس می کنم اگه لب مرز تکراری و فرسوده شدن همه چیز رو تموم کنم، اینجوری میشه که هرازگاهی یاد اون آدم میافتم، با خودم فکر می کنم که چقدر دوست/پارتنر/... خوبی بود، چه خاطرات خوبی داشتیم و لبخند میزنم. اما وقتی دل نکنم و از اون مرز رد بشه، انگار خیلی وقتا دیگه اون ارزش و قشنگیش رو برام از دست میده و بعدها که مثل هر رابطه دیگه ای بالاخره یه جا تموم شد بیشترین چیزی که به یاد میارم، همون مدت زمانیه که از اون مرز رد شده بودیم.