دست ها از هم جدا شده، انگار که بخشی از روحم زمین خورده باشه. خرد و خاکشیر، اما عواطفم همچنان با دیدنت دچار طغیان میشد. وزش تندِ باد، پلکهات رو روی هم میفشرد. جایی که باید بوسه های من میبود و نه اشک های خداحافظیت. بلا چائو، زیباترین موجی که زیرِ شن های ساحل دفن شد.
پس بذار در لحظاتِ آخر، چشمهامون از هم خداحافظی کنن و نه فقط کلمات. بذار هر چیزی که هست، همینجا دفن بشه. زیر همین زمین. شاید بعدها «فورگت می نات» هایی جوونه زدن، به نشونه ی چیزی که فراموش نمیشد. شاید آفتابگردون هایی به خورشید سلام بدن، به نشونه تسکینِ غمها. نمیدونم، اما بذار دفن شه چیزی که چشمهامون رد و بدل میکنن.
پس بذار در لحظاتِ آخر، چشمهامون از هم خداحافظی کنن و نه فقط کلمات. بذار هر چیزی که هست، همینجا دفن بشه. زیر همین زمین. شاید بعدها «فورگت می نات» هایی جوونه زدن، به نشونه ی چیزی که فراموش نمیشد. شاید آفتابگردون هایی به خورشید سلام بدن، به نشونه تسکینِ غمها. نمیدونم، اما بذار دفن شه چیزی که چشمهامون رد و بدل میکنن.