🐿's


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


Throwing some words up
🥜 : http://t.me/HidenChat_Bot?start=1943116936 .

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


تنها بودم، خسته و بی‌پناه. پلک‌هام از سرمای درونم کبود و گرمای من تموم شده بود؛ تا وقتی که تو رو کنارم حس کردم. اون موقع بود که کلماتِ جمله ی اول تموم و من بیدار شدم.


اواخرِ مارچ، ساعت نُه و نُه دقیقه.

«نمی‌دونم، وقتی نگاهش می‌کنم چیزی در درونم از سر اشتیاق فریاد می‌زنه. از لمس شدن خوشم نمیاد. اما اگر اون قراره لمسم کنه، تمامم رو در اختیارش قرار می‌دم تا برای ثانیه ای از سمتش نوازش دریافت کنم. انگار که کنترل لب‌های من، دستِ لبخند هاش باشه؛ امکان نداره لبخند بزنه و لب‌های من کش نیاد. تقریباً تک تک صدم ثانیه‌هام، به فکر اون می‌گذره پس هر صدم ثانیه، ضربان قلبم بالاتر می‌ره. انگار که برای زندگی کردن -و نه زنده موندن- بهش احتیاج دارم. تو؛ فکر می‌کنی من چم شده؟»


.




ضربِ پا. یک، دو، یک، دو. روی هم فشردن پلک‌ها. دست های مشت شده و پیانویی در حالِ نواختنِ مون‌شاین؛ اما لبخندت از ذهنم بیرون نمی‌رفت. با سعی بر پنهان کردنِ ذوق درونی، یه پکِ دیگه به سیگار زدم تا شاید محو بشه لبخندِ احمقانه ای که از سر دوست داشتن شکل گرفته بود. لب‌هام به نشونه ی خوشحالی کش اومده، اما درونم ترسِ خفیفی آزار می‌داد. لطفاً این‌دفعه اشتباه نباش. بذار همونطور که بدنم در آغوشت رهاست، ذهنم هم باشه. انگشت‌هام بین موهات می‌رقصید؛ پس بذار پاهامون هم برقصه. تا طلوع.


یک قدم از سمت تو کافی بود برای صد قدم از سمت من. شاید تو دروغگوی خوبی باشی، اما چشم‌هات لو می‌دن. پس مشکلی نیست اگر نمی‌دونی چی بگی؛ قدم اول با تو و بعد قول می‌دم که کل راه، بازوهات رو برای ادامه دادن بگیرم، برای تسکین دردهات و کشیدنِ لبخندی تصنعی روی لب‌هات.




با من بمون. کمکم کن کلمه هامون رو به یاد بیارم. بذار در حالی که انگشت اشاره‌م روی تنت ستاره های خیالی حکاکی می‌کنه، آهنگِ بی‌کلامِ مورد علاقه‌مون رو زمزمه کنم. بی‌رمق، چون نیمه شب بود. اما هنوز پاورچین پاورچین، برای غلغلک دادنِ پهلوهات قدم بر می‌داشتم. شاید چون لالاییِ من، اشکِ گوشه چشم تو بر اثر خنده بود.


به امید مهربون‌تر بودنِ فردا پلک بر روی هم می‌ذاشتم تا شاید طغیانِ درونی به خواب بره. رویا می‌دیدم از خوابِ بین چمن‌زار، جایی بینِ نسیمی که لای گل‌برگ های دِیزی ها می‌پیچید. منی که عقب رفت و دستی که به سمتت برای دعوت به همراهی دراز شد. یادم اومد نیستی، پس دوییدم اونقدر که چمن‌زار هم فراموشم کنه.




Happy new year babies


طلوعی وجود نخواهد داشت، وقتی خورشید مرده بود.


Video is unavailable for watching
Show in Telegram


از بوسه خوشت میاد؟ اگر نه نمی‌بوسمت.
اگر تو بخوای می‌رم. می‌رم تا جایی که چشم‌هات من رو نبینن، ذهنت من رو به یاد نیاره و صدای خنده‌هامون توی گوش‌هات اکو نشه. می‌رم تا اگر اشکی هست، بارون اون رو بشوره. نامه‌هام رو می‌سوزونم تا مطمئن باشی اسمی از تو پیش من نیست.
اگر تو بخوای، می‌رم و تنها یه یادگار از خودم برات به‌جا می‌ذارم.
احساساتم رو.
دفنشون کن. توی سینت، توی حیاط باغچه‌تون، بین کلمات. فرقی نداره. فقط دفنشون کن.




انگیز‌ه‌ام برای نوشتن از تو تموم، اما رویاهای جدید بین افکارم شکوفه می‌زد. این بار با چاشنیِ غم از تو دست کشیدم؛ پس رویاها اومدن تا بگن قابل تسکینه چیزی که زندگی‌ش می‌کنم. نگران نباش، هنوز لا به لای کلماتم پیدات می‌شه. شاید کمتر، اما هنوز هستی.


انگار این بار فرق می‌کرد. هیچ موزیکی پلی نشده بود. کلمه‌ها رنگ باخته و شخصی که این بار از تهه دل ناراحت -و نه عصبانی- بود، من بودم. دور افتاده، حداقل امیدوار بودم کسی بفهمه. دلایل برای موندن، ناکافی بود. شاید تنها راهِ چاره شکستن قولِ موندن، و رفتن برای همیشه باشه.


دست‌ ها از هم جدا شده، انگار که بخشی از روحم زمین خورده باشه. خرد و خاکشیر، اما عواطفم همچنان با دیدنت دچار طغیان می‌شد. وزش تندِ باد، پلک‌هات رو روی هم می‌فشرد. جایی که باید بوسه های من می‌بود و نه اشک‌ های خداحافظیت. بلا چائو، زیباترین موجی که زیرِ شن های ساحل دفن شد.
پس بذار در لحظاتِ آخر، چشم‌هامون از هم خداحافظی کنن و نه فقط کلمات. بذار هر چیزی که هست، همینجا دفن بشه. زیر همین زمین. شاید بعدها «فورگت می نات» هایی جوونه زدن، به نشونه ی چیزی که فراموش نمی‌شد. شاید آفتاب‌گردون هایی به خورشید سلام بدن، به نشونه تسکینِ غم‌ها. نمی‌دونم، اما بذار دفن شه چیزی که چشم‌هامون رد و بدل می‌کنن.


حتی اگر برنگردی، من خواهم موند. من به تو برمی‌گردم. جایی که ترکم کردی بهت می‌پیوندم. می‌مونم تا وقتی که تار و پودم از بین بره. احمقانه‌ست، اما خواهم موند.


ازت خواستم اونقدر محکم بغلم کنی تا لباس‌هام، برای چند روزی رایحه‌ت رو حمل کنه. اونقدر محکم که به بخش بزرگی از خاطراتِ همیشگی‌م نفوذ کنی. نیاز داشتم سر گذاشته به روی شونه‌هات، چشم‌هام رو از سر سوزشِ اشک خلاص کنم. شاید همیشگی نه، اما حداقل برای الان می‌دونستی که زنده‌م کردی.

20 last posts shown.

166

subscribers
Channel statistics