انگار این بار فرق میکرد. هیچ موزیکی پلی نشده بود. کلمهها رنگ باخته و شخصی که این بار از تهه دل ناراحت -و نه عصبانی- بود، من بودم. دور افتاده، حداقل امیدوار بودم کسی بفهمه. دلایل برای موندن، ناکافی بود. شاید تنها راهِ چاره شکستن قولِ موندن، و رفتن برای همیشه باشه.