به امید مهربونتر بودنِ فردا پلک بر روی هم میذاشتم تا شاید طغیانِ درونی به خواب بره. رویا میدیدم از خوابِ بین چمنزار، جایی بینِ نسیمی که لای گلبرگ های دِیزی ها میپیچید. منی که عقب رفت و دستی که به سمتت برای دعوت به همراهی دراز شد. یادم اومد نیستی، پس دوییدم اونقدر که چمنزار هم فراموشم کنه.