ضربِ پا. یک، دو، یک، دو. روی هم فشردن پلکها. دست های مشت شده و پیانویی در حالِ نواختنِ مونشاین؛ اما لبخندت از ذهنم بیرون نمیرفت. با سعی بر پنهان کردنِ ذوق درونی، یه پکِ دیگه به سیگار زدم تا شاید محو بشه لبخندِ احمقانه ای که از سر دوست داشتن شکل گرفته بود. لبهام به نشونه ی خوشحالی کش اومده، اما درونم ترسِ خفیفی آزار میداد. لطفاً ایندفعه اشتباه نباش. بذار همونطور که بدنم در آغوشت رهاست، ذهنم هم باشه. انگشتهام بین موهات میرقصید؛ پس بذار پاهامون هم برقصه. تا طلوع.