اواخرِ مارچ، ساعت نُه و نُه دقیقه.
«نمیدونم، وقتی نگاهش میکنم چیزی در درونم از سر اشتیاق فریاد میزنه. از لمس شدن خوشم نمیاد. اما اگر اون قراره لمسم کنه، تمامم رو در اختیارش قرار میدم تا برای ثانیه ای از سمتش نوازش دریافت کنم. انگار که کنترل لبهای من، دستِ لبخند هاش باشه؛ امکان نداره لبخند بزنه و لبهای من کش نیاد. تقریباً تک تک صدم ثانیههام، به فکر اون میگذره پس هر صدم ثانیه، ضربان قلبم بالاتر میره. انگار که برای زندگی کردن -و نه زنده موندن- بهش احتیاج دارم. تو؛ فکر میکنی من چم شده؟»
«نمیدونم، وقتی نگاهش میکنم چیزی در درونم از سر اشتیاق فریاد میزنه. از لمس شدن خوشم نمیاد. اما اگر اون قراره لمسم کنه، تمامم رو در اختیارش قرار میدم تا برای ثانیه ای از سمتش نوازش دریافت کنم. انگار که کنترل لبهای من، دستِ لبخند هاش باشه؛ امکان نداره لبخند بزنه و لبهای من کش نیاد. تقریباً تک تک صدم ثانیههام، به فکر اون میگذره پس هر صدم ثانیه، ضربان قلبم بالاتر میره. انگار که برای زندگی کردن -و نه زنده موندن- بهش احتیاج دارم. تو؛ فکر میکنی من چم شده؟»