𝐅𝐨𝐫 ↬「
@Reveroses 」
دستهاش رو روی میز چوبی که به پنجره ی بزرگ کلبه چسبیده بود گذاشته بود و به بیرون نگاه میکرد. دونه های برف بوسیله ی باد به هر طرف کشیده میشدن و هرکدوم روی جایی مینشستن. دستهاش رو بخاطر سرما روی بازوهاش گذاشت و بینیش رو بالا کشید. با حس دستی روی شونه ش به عقب برگشت و با دیدن دونسنگش لبخندی زد.
جونگین ظرف اناری که دستش بود رو لب میز گذاشت و شال گردن خاکستری رنگی رو دور گردن هیونگش انداخت.
روی مینهو رو سمت پنجره برگردوند و دستهاش رو دور کمر هیونگش حلقه کرد. لبخند روی لبهای مینهو بخاطر ظرفی پر از دونه های میوه ی مورد علاقش و بعد اغوش گرم دونسنگش که همیشه حواسش به هیونگش بود، پررنگ تر شد.
اگه زمان همونجا متوقف میشد و مینهو کنار جونگین به تماشای برف سفید و چشیدن طعم ترش و شیرین انار می ایستاد، لحظه های شیرینی قدم میخورد که مینهو هرگز تو گذشته ی تلخش طعمش رو نچشیده بود.