این واقعا ترسناکه که هرچیز درونی ای که به قالب کلمات در میاریم ، یا تمام هنرها و علی الخصوص سینما در بیست و چهار فریم ، ما رو بعنوان نویسنده یا هنرمند لو میدن . بنظرم حتی وحشتناکه . عینهو یک دادگاه یا اتاق بازپرسي میمونه که خودت بدون اینکه کسی بهت فشار بیاره مشغول ریختن محتویات مغزت روی دایره هستی ، هرچی که هست رو بی کم و کاست و به تمیز ترین شکل ممکن بیان میکنی . حتی نوشتن همین متن که خودآگاه سعی میکنم چیزی رو لو ندم هم برام رعب آوره و تهش مطمئنم خیلی چیزا رو بدون اینکه بتونم سانسور کنم دارم بیان میکنم . اینکه چطور شد که تصمیم گرفتم این فکر رو اینجا تبدیلش کنم به کلمات ، جرقه ش از توییت خوندن اومد . خیلی توییتر گردی نمیکنم . بنظرم شبکه های اجتماعی یا اپلیکیشن ها و نرم افزارها هم مثل آدمها شخصیت دارن ، البته مطمئنأ این فقط نظر من نیست و اینور اونور زیاد شنیدم و خوندم که همنظر زیاد دارم . هر چیز و هر کس هم که شخصیت داشته باشه شامل این گزینه هست که افراد در مواجهه باهاش طی سی ثانیه اول متوجه میشم که میتونن باهاش ارتباط بگیرن یا اینکه بهتره ازش فاصله بگیرن . توییتر یا همون ایکس امروز از اون قِسم اپلیکیشن هاییه که همون روز اول گفتم این دیگه چه لجنیه ،آره همینقدر گستاخانه گفتم. خلاصه اینکه توییت یه معلوم الحالی رو میخوندم که درست نقطه مقابل شخصیت خودش رو توییت زده بود و گفته بود اگه فلان جور باشیم بهتره . این شد که گفتم بیام و کمی از این ترسم اینجا بنویسم .