رضا نویس


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified



Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


عادت ندارم که مطلب از اینور و اونور بردارم و اینجا بذارم . هرچند اندک، اما ترجیح میدم با همه ی شل دستی که دارم هرچی مینویسم و میگم از بین یاخته ی های مغزم بیرون زده باشه اما این شعر اونقدر دلنشین بود که نشد به راحتی از کنارش بگذرم.


ویل دورانت آدم عجیبیه ، خیلی هم عجیب، وقتی به میزان کلمات و صفحاتی که نوشته فکر میکنم ، احساس میکنم زندگی فشرده ای داشته . انگار لابلای نود و شش سال زندگی ، یه صد سال هم اشانتیون داشته که با کسی در این رابطه حرفی نزده ، حتی به همسرش که خیلی پایه ش بوده و در نوشتن تاریخ تمدن کمکش کرده . کتاب درباره ی زندگی از اون دست کتاب‌هایی که هر کسی باید ورق بزنه .


هیلدا یک داستان تکراری با روند تکراری در روایت داره که بسیار ساده سعی کرده تا با کودک ارتباط برقرار کنه . انیمیشن 2d فریم بای فریم و من حتی با دیدن افکتهای گرد و خاک و ... کلی کیف میکنم😁. همه چیز قابل پیش بینیه توی این کار و به نظرم تنها ارزش یک بار دیدن رو داره .


Bluye
از اون دست انیمیشن های سریالی که تیم تولید حسابی(با توجه به محدودیت های تولید کار سریالی ) روی هر قسمت فکر کردن . خلاقیت توی بعضی قسمتها موج میزنه و مابقي قسمتهاش از یه حد استاندارد مطلوب پایین تر نمیاد . در مجموع برای رنج سنی کودک عالیه . بلحاظ بصری هم کم و کاستی نداره و کیفیت بالایی داره .


یک قصه ی تکراری بدون خلاقیت که بلحاظ گرافیکی چشم نواز است .انیمیشن گارفیلد یک اثر اقتباسی از کمیک استریپ معروفی به همین نام است .مخاطب این کمیک ، بزرگسال است و تمام جذابیت آن هم به کنایه و استعاری بودن کارهایی است که این گربه انجام می‌دهد. اما تمام نمک موجود در افعال شخصیت اصلی در انیمیشن از بین رفته و تلاش عوامل کار بر این بوده تا اثری کاملا کودکانه تولید کنند که به گمانم کاملا در تضاد با کمیک بوده و از پس این کار بر نیامده اند .


اول این انیمیشن (craig of the creek)رو دیدم و بعدش رفتم سراغ کار اخیر محصول کشور چین ( white snake afloat).
تجربه ی اولی بعد از مدتها باعث شد از انیمیشن دیدن لذت ببرم و دومی حالم رو بهم زد . پیشنهاد میکنم کریگ رو ببینید و لذت ببرید . تاکید می‌کنم که کار بسیار کودکانه ست و اگه شما از نوجوانی عبور کردید و خودآگاه یا ناخوداگاه توی انیمیشن ها دنبال حس‌های بزرگسالی در قالب انیمیشن میگردید، تماشای این انیمیشن هیچ لذتی براتون نداره .




محمود هرچیزی که نوشته بدجور با زیست شخصی خودش گره خورده ، یک اهوازی که عاشق خوزستان و از طبقه ی فرودست میاد . از خانه هایی که معمولا چند خانواده در اونها زندگی می‌کردند.
مدار صفر درجه هم مثل شاهکار دیگه ش 《همسایه ها》در همین فضا اتفاق میافته ، یه رمان بلند سه جلدیه که هر جلدش تقریبا ششصد صفحه ست و با سرعت اضافه ی زندگی های امروزی چندان منطبق نیست . حوصله ی زیادی رو میطلبه.


📝 فانتزی
همانطور که هر نوجوانی با گذر از هر کوی و برزن و دیدن جنس مخالف چیزی درونش می‌جوشد و فیلش ره هندوستان می‌گیرد . علی الخصوص که بهار باشد . جایی در عمق دلش قسم میخورد که این دیگر همان لیلی من است .
با اندک تفاوتی یک فانتزی گریبان من را هم از هجده بیست سالگی گرفته و هنوز رهایم نکرده است . یک پَک از پیرمرد و پیرزن در ذهن دارم(زود قضاوتم نکنید لطفا)که وقتی چشمم بهشان می‌افتد می‌گویم ای کاش این پدربزرگم بود یا چه میشد اگر آن یکی مادربزرگم بود. حتما میگویید خب اگر اینطور میشد که پدر و مادر فعلی تو هم طبق قاعده ی ژنتیک و دی ان ای و غیره و ذالک عوض می‌شدندو تو اصلا این که الان هستی نبودی و ...
لطفا با من کَل کَل نکنید ، این فقط یک خیال است ، یک فانتزی ، در این حد هم حق ندارم فکر کنم؟اصلا شما عادت کرده اید همه چیز را سخت بگیرید .
حالا چرا گفتم از نوزده بیست سالگی ؟
یک جایی در خیابان فلسطین مشهد در منتهی الیه زیرزمین یک ساختمان هفت هشت طبقه روبه‌روی کافه بیسکویت که آقا زاده ها با ماشینهای آخرین مدلشان تا نیمه شب جلویش دستی می‌کشیدند و از معشوقه هایشان دلبری میکردند ، در اتاقک مرطوبی که با آمدن من و عماد به آنجا تغییر کاربری داده بود و از انباری به خانه ی  دانشجویی تبدیل شده بود دراز کشیده بودیم و سوسک ها که تعدادشان اصلا کم نبود ،پر سر و صدا اطرافمان میپلکیدند . تنها دلخوشی ام شنیدن قصه ی شب از رادیو با صدای بهروز رضوی بود .
مثل گوی های خاطرات و حس های در حال فراموشی در مغز شخصیت رایلی در انیمیشن inside out داشتم از یاد  می‌بردم که زمانی این خیال هر شب از سرم عبور میکرده است .
اما حالا بعد از سالها با شنیدن اتفاقی و چند باره ی صدای احمد محمود این فانتزی قوت گرفت و دوباره با خودم تکرار کردم ای کاش  پیرمرد پدربزرگم بود . سر و ته همه ی پیر و پاتال های این پَک را بزنید به قصه و داستان می‌رسند . ابدا منظورم این نیست که لزوما داستان نویس یا راوی خوش صدای داستان کتابهای معروف از رادیو و تلویزیون هستند ، نه ابدا . همین که پیر مد نظر ، لحن و صدای گیرایی داشته باشد ،اینکه خودش یک داستان متحرک باشد کافیست، تا به هر بهانه بروم و برایش چای بریزم و بنشینم پای هر کلمه و حرف و خاطره تعریف کردنش.
به سرم زده تا یک بسته ی پیشنهادی از پیرهای خوش لحن را در وب سایتم منتشر کنم. که می‌داند؟شاید  همه ی کسانی که این فانتزی مشترک را داریم همدیگر را پیدا کردیم و پیشنهادهای جدید برای هم رو کردیم و کار به جایی رسید که جامه‌ی عمل به خواسته ی مان پوشاندیم و دل را به دریا زدیم و همه ی پیرها را دعوت کردیم و نشستیم پای صحبت‌هایشان .  دست آخر هم همه ی قضیه را لو دادیم ،فکرش را بکنید چه می‌شود اگر  همه ی آنها ما را به نوه خوانده گی قبول کنند.
@rezaabbbasii


📝 قطار نوشت
خورشید هنوز سر نزده ،ابرهای تیره ی خزانی آسمان را پر کرده اند . شخصی چند صندلی جلوتر پنجره ی قطار را باز کرده ، مردم کیپ تا کیپ صندلی ها و راهرو را پر کرده اند . از بوی جوراب و عرق معلق در هوا می‌شود در تخمیر زباله های شهری استفاده کرد . صدای نفس از کسی بلند نمیشود .
یسنا خواب است .کسی بلند میزند زیر خنده ، از لابلای افراد ایستاده در راهرو زن میانسالی که در صندلی آنطرف راهرو نشسته را میبینم. خال دارد ، یک خال گوشتی روی چانه اش دارد .همگی سر میگردانیم و نگاهش میکنیم ، غبغب گِردش روی یقه ی  پولیورش را پوشانده است ‌. بی اعتنا به نگاه‌ها خنده اش را دنباله دار میکشد ، هندزفری دارد و سرش را به دیوار قطار تکیه داده و به صفحه ی موبایلش زل زده است . مردی که کنارش خواب بوده، حالا با اخم و تخم نگاهش میکند .دانه های عرق روی پیشانی مرد سر میخورند و تقلا دارد تا کاپشنش را از تنش بیرون بیاورد. زن اعتنایی ندارد. یسنا سرش را روی شانه ام گذاشته و خواب است . صبح هنوز از خانه بیرون نزده بودیم که مدار صفر درجه را توی کیفم گذاشتم و باز برایش از احمد محمود و مستندی که از او ساخته اند گفتم و تمام مسیر پیاده تا مترو را تلاش کردم تا لحن محمود را تقلید کنم که به گمانم خیلی جذاب است .
مدار صفر درجه را ورق میزنم ، یکی از شخصیت‌های فرعی داستان که عرب زبان است ، با لحن جذابی شاگرد سلمانی را راضی میکند که در غیبت استاد ، کارش را راه بیاندازد . شاگرد اما میترسد.
مرد جوان رو برويم از کیفش یک بسته ماسک بیرون میکشد ، زن کناری اش که چربی های شکم و پهلویش همخوانی غریبی با آرایش غلیظش دارند از فرصت استفاده کرده و با عذرخواهی و اظهار شرمندگی بسیار تقاضای ماسک میکند . مرد نه نمی‌گوید. شخصی در صندلی پشتی سرفه میکند.زن بندهای ماسکش را سریعتر پشت گوش‌هایش محکم میکند.
شک ندارم اگر پنجره ها باز نباشند قارچ از زیر بغلهایمان شروع می‌شود و تا انتهای مسیر تمام فضای واگنها را پر خواهد کرد .
نور از لابلای ابرهایی که بی شباهت به زمین زراعی تازه شیار خورده هستند ، بیرون میزند . پایین دست ریل قطار ، ماشینها در اتوبان مارا همراهی می‌کنند. کسی عطر ارزان قیمتی را از کیفش بیرون  میآورد و چند پیس به خودش میزند .اسانس عجیب و غریبی هوای دم کرده ی قطار را پر میکند . ترکیب عرق و عطر و جوراب .
به ایستگاه پایانی می‌رسیم.یسنا را بیدار میکنم . زن دیگر نمیخندد. 


ربات وحشی رو کریس سندرز کارگردانی کرده . دو سومش رو دیدم و احتمالا بقیه ش رو هم ببینم . قطعا ازش پول خوبی در میاره دریم ورکز .
گرافیک کار رو با همون سیستم Bad Guys پیش رفتن که مورد پسند بعضی مخاطب ها نیست . داستان بشدت دم دستیه و از اون تیپ داستانهاییه که وقتی ساخته بشه ، تا وقتی بشر روی زمین هست اگه فقط موقعیت و ظاهر کاراکتر ها رو عوض کنی میتونی بفروشی .
ربات مهربونی که حس پیدا میکنه . هوش مصنوعی که یواش یواش احساس بهش غلبه میکنه .
کریس سندرز در مجموع آدم پول سازیه و از اونجایی که خودش طراح و دیزاینر خوبیه ظاهر کارهاش هم تقریبا اکثر اوقات جذابه ، مثلا croods یکی دیگه از کارهاش . از قرار معلوم انیمیش ربات وحشی اقتباسی از یک داستان سه جلدی ، که قراره سه قسمتش رو هم بسازن .
مادامی که شما با یه سری تکنیک های خیلی دم دستی بتونی مخاطب رو به گریه بندازی یا خنده ش رو در بیاری ، طرفدار زیاد داری .
خلاقانه ترین اثر این کارگردان بنظرم
How to train your dragon


این واقعا ترسناکه که هرچیز درونی ای که به قالب کلمات در میاریم ، یا تمام هنرها و علی الخصوص سینما در بیست و چهار فریم ، ما رو بعنوان نویسنده یا هنرمند لو میدن . بنظرم حتی وحشتناکه . عینهو یک دادگاه یا اتاق بازپرسي میمونه که خودت بدون اینکه کسی بهت فشار بیاره مشغول ریختن محتویات مغزت روی دایره هستی ، هرچی که هست رو بی کم و کاست و به تمیز ترین شکل ممکن بیان میکنی . حتی نوشتن همین متن که خودآگاه سعی میکنم چیزی رو لو ندم هم برام رعب آوره و تهش مطمئنم خیلی چیزا رو بدون اینکه بتونم سانسور کنم دارم بیان میکنم . اینکه چطور شد که تصمیم گرفتم این فکر رو اینجا تبدیلش کنم به کلمات ، جرقه ش از توییت خوندن اومد . خیلی توییتر گردی نمیکنم . بنظرم شبکه های اجتماعی یا اپلیکیشن ها و نرم افزارها هم مثل آدمها شخصیت دارن ، البته مطمئنأ این فقط نظر من نیست و اینور اونور زیاد شنیدم و خوندم که هم‌نظر زیاد دارم . هر چیز و هر کس هم که شخصیت داشته باشه شامل این گزینه هست که افراد در مواجهه باهاش طی سی ثانیه اول متوجه میشم که میتونن باهاش ارتباط بگیرن یا اینکه بهتره ازش فاصله بگیرن . توییتر یا همون ایکس امروز از اون قِسم اپلیکیشن هاییه که همون روز اول گفتم این دیگه چه لجنیه ،آره همینقدر گستاخانه گفتم. خلاصه اینکه توییت یه معلوم الحالی رو میخوندم که درست نقطه مقابل شخصیت خودش رو توییت زده بود و گفته بود اگه فلان جور باشیم بهتره . این شد که گفتم بیام و کمی از این ترسم اینجا بنویسم .




✏️✍
یک توصیه ی دوستانه بکنم و شرح ماجرایی بدهم و زحمت را کم کنم .از من می‌شنوید هیچ قرص و دوایی را سر خود مصرف نکنید ، حتی از سر کنجکاوی برای علاج دردی خاص . شاید بگویید مگر مغز خر خورده ام که اینکار را بکنم؟ اگر تنها کمی در اطرافتان دقیق شوید میبینید که آدمهای مغز خر خورده کم نیستند. مثال بارزش این بنده ی حقیر . امیدوارم هیچ وقت چشمتان خشک نشود .از شما چه پنهان ، چشم هایم دو هفته ای را دچار خشکی مفرط شدند و زمین و زمان را فحش کش کردم . ربطش به قرص چیست؟ تمام ماجرا از مصرف یک سری قرص ضد استرس و افسردگی شروع شد که البته دوهفته ای طول کشید تا باسن مبارک را حرکت بدهم و کمی در گوگل بچرخم و علتش را پیدا کنم . لابد میگویید : خب مرد حسابی یه توک پا میرفتی دکتر هم بد نبود . اگر اینقدر عجول نباشید به آن هم اشاره می‌کنم که دکتر هم رفته ام اما موثر نبوده است. خلاصه اینکه روز دومی است که مصرف قرصها را قطع کرده ام و این امکان برایم محیا شده تا اطراف را بتوانم بدون این حس که یک مشت خاک توی چشمم ریخته اند ببینم . تابستان آخرین نفسهایش را میکشد اما نمی‌گذارد ما نفس راحتی بکشیم .
گلویم خشک و شور است ،
دستفروشی از واگن جلوتر وارد واگنی که درآن ایستاده ام می‌شود. مردم کف قطار گوسفند وار یله داده اند . مردی روی صندلی کناری واگن لم داده است جوری که صندلی مجاورش را هم گرفته است. دست فروش چند باری روی شانه ی مرد میزند که جابجا شود تا او هم بتواند بنشیند ، مرد غرولند میکند ، دست فروش هم چیزی زیر لب میگوید ، اما هردو خسته تر از آنند که کار به جای باریک بکشد .
مرد ولو شده نهایتا آرام می‌گیرد. سیستم تهویه از کار افتاده است ، مرد روبروییم تیشرت آبی روشنی به تن دارد که عرق روی یقه و زیر بغلها و اینجا و آنجای تنش جزیره های پراکنده ای را ترسيم کرده است .دارم (و هر روز صبح راه خانه دورتر و دورتر می‌شود ) از فردریک بکمن را می‌خوانم،
مرتضی چند باری پیشنهاد کرد که مردی به نام اوِه
را هم از بکمن بخوانم اما هرچه گفت ، نخواندم که نخواندم . گاهی اینطور می‌شود دیگر ، حتما برای شما هم پیش آمده است .
زنی وارد واگن می‌شود: آقایون کسی سبزی خوردن خورد شده نمیخواد ؟ پاک شده ست ، آب خنک هم دارم . تشنه ام اما به خودم نهیب میزنم که قرار بر این شده تا از مصرف هرچه در ظرف پلاستیکی سرو میشود خودداری کنم. از این تصمیم هایی که عمرشان به دو روز نمیرسد و متاثر از پزشکهای اینستاگرامی است. می‌گویند بدن بشر پر از نانو پلاستیک شده و باید از نوشیدن آب در بطری یکبار مصرف خودداری کرد .هنوز کمی احساس خشکی در چشم راستم دارم .
فردریک بکمن خوب بلد است دل مخاطبانش را بدست بیاورد رمان کوتاهی است، تا ایستگاه آخر تمامش می‌کنم.
مردی که روی صندلی کنار پنجره نشسته دست دراز میکند و پنجره را باز می‌کند، باد ولرمی تو میزند ، عرقهامان خشک می‌شود.
@rezaabbbasii


🖊
پلک چپم میپرد و هیچ وقت کنجکاو نشده ام تا علتش را بدانم . چند کلمه ای اینجا بنویسم، تا هنوز گرد و خاک روی کانال ننشسته است .
اگر فیلم سرخوش و جذاب صبحانه در تیفانی را ندیده اید حتما پیشنهاد میکنم سر وقتش بروید.
Breakfast at Tiffany's
مطلقا نمیخواهم راجع به این فیلم صحبت کنم که از حق نگذریم اقتباس درست درمانی از رمانی به همین نام نوشته ی ترومن کاپوتی است . حالا که تا اینجای متن را آمده اید با اظهار شرمندگی باید خدمتتان عرض کنم که حرفی از کتاب هم در میان نیست .
پلک راستم میپرد و با انگشت شست آن را ماساژ میدهم . گلاب به رویتان بار دیگر دارم متن را در دستشویی برایتان مینویسم و همزمان به این می‌اندیشم که چه خوب بود اگر همه ی دستشویی ها یک کتابخانه ی جمع و جور در خود داشتند ، هر چند در ادامه به یاد می‌آورم که گازها و باکتری‌های موجود در هوای توالتها ،موجب زوال عقل میشوند و از ایده‌ای که به سرم زده پشیمان میشوم .
بگذریم ، قصدم این است تا از ترومن کاپوتی و فیلمی بگویم که بنت میلر آن را کارگردانی کرده .
فیلم روند دردناک خلق اثر هنری و مراحل طاقت فرسای روانی ،هضم و روی کاغذ آوردن یکی از رمانهای کاپوتی را به تصویر میکشد.
از کاپوتی هم این را بگویم که نمایشنامه‌نویس، فیلمنامه‌نویس و بازیگر اهل آمریکا بوده است. چندین داستان کوتاه، رمان و نمایشنامهٔ نوشتهٔ او اکنون از آثار ادبی کلاسیک محسوب می‌شوند . از جمله رمان کوتاه صبحانه در تیفانی (۱۹۵۸) و رمان جنایی در کمال خونسردی (۱۹۶۶) که کاپوتی آن را یک «رمان غیرداستانی» نامیده بود. آثار کاپوتی در بیش از ۲۰ فیلم و درام تلویزیونی مورد اقتباس قرار گرفته است.
پوستر فیلم را عمدا نمی‌گذارم تا متن لو نرود .
Capote 2005
@rezaabbbasii


🎥
فیلم کوتاهی را تماشا کردم با این بن مایه ی داستانی که دروغی مصلحتی با نیتی خیر در پس پرده ، میرود که افتضاح بزرگی را به بار بیاورد.ماجرا از این قرار است که در میانه ی فیلم درمی‌یابیم، تمام صحبت‌های دختر بچه ی داستان برای همکلاسی‌هایش از رشادت‌ها و فداکاری‌های پدرش که آتش نشان بوده و در جریان آتش سوزی مهیبی جانش را از دست داده ، دروغی بوده که مادر تنها برای این منظور به دختر گفته تا بین همسالانش اعتماد بنفس بگیرد . قضیه اما بیخ برمیدارد . مدیر مدرسه از مادر میخواهد تا بیاید و با کمک ریاست آتش‌نشانی منطقه برای بچه ها از اتفاق پیش آمده بگوید و آنها را برای موقعیت های اضطراری راهنمایی کنند . مادر که فکرش را نمیکرده روزی این داستان بخواهد اینگونه پازلی که چیده را بهم بریزد ، جریان به کما رفتن پدر الکلی دختر و در انتها مرگ او را با مدیر مدرسه و ریاست آتش‌نشانی در میان میگذارد.
سکانس پایانی فیلم اما جایی به اتمام می‌رسد که مشخص نمیشود  آیا رئیس آتش‌نشانی و مدیر قبول کرده اند که قضیه را لو ندهند یا خیر .
بنظرم اکثر اوقات ایده ی بزرگ شدن دروغی که هیچ فکرش را نمیکنیم روزی تا چه اندازه میتواند رشد کند و ما را ببلعد، جذابیت بالایی دارد . آیا قطعا میشود گفت که زن اشتباه کرده و از ابتدا بایستی با دخترش رو راست میبوده و حقیقت را به او منتقل می‌کرده؟
در این موقعیت راستگویی و یا دروغ گفتن کدام یک صحیح است؟
@rezaabbbasii


🎥
انیمیشن هایی که با تکنیک‌های سنتی کار شده اند هیچ که نداشته باشند برای من آن حال و هوای نوستالژی کودکی را به همراه دارند . طی یکی دو روز گذشته نشستم به تماشای چندتای دیگر از محصولات cartoon saloon
اعتراف میکنم که اگر سراغشان بروید با شاهکارهای روایت روبرو نمی‌شوید . اما از جنبه های دیگری غنی خواهید شد که دم دستی ترینش وجه بصری قصه ها است .
اگر به روایت‌های تکراری (اما جذاب) تقابل بین انسان و طبیعت علاقه مند هستید
wolf walkers
را به شما پیشنهاد میکنم .
اما انیمیشن My Father's Dragon هم تلاش می‌کند تا به ساده‌ترین شکل به موضوعاتی مثل دوستی و اهمیت آن، راستگویی و صداقت و موارد دیگر مثل از خود گذشتگی و اعتماد به دیگران بپردازد. 
@rezaabbbasii


✏ روزنوشت
عموما این انگیزشی ها و امثالهم میگویند انرژی‌ مثبت وارد زندگی‌تان کنید ، همان که از بچگی توی گوشمان خوانده اند ، بخند تا دنیا به رویت بخندد .
سرماخوردگیِ نادَخی سراغم آمده و بیخ گلویم را چسبیده است . دو روزی می‌شود که در جایم افتاده ام و به هر ضرب و زوری میخواهم تا تب را پایین بکشم که لامصب امان نمی‌دهد و ول کن ماجرا نیست.
در این میان اما حس بی مصرف بودن هم قوز بالا قوز شده است . تصمیم گرفته ام حالا که مطلقا تمایلی به خواندن و یا طراحی و فیلم ندارم ،حداقل پادکست بشنوم .
چشمتان روز بد نبیند ، از اکتشافات اخیرم در معدن پادکستهایی که هر روز مثل قارچ سر از کَست باکس در می‌آورند، رختکن بازنده ها به پستم خورده است . آخرین اپیزود را می‌گذارم تا بشنوم . باورتان نمیشود اگر بگویم تمام انرژی های مثبت جهان در کسری از ثانیه از اطرافم متواری شدند،درست مانند یک بمب هسته ای که موج انفجارش تا شعاش سی چهل کیلومتری را پشتیبانی می‌کند .
خانومی حدودا چهل ساله مهمان برنامه است . از به اصطلاح زندگي اش می‌گوید .می‌پرسید چرا میگویم به اصطلاح زندگی ؟ حقیقتا به شخصه نمیدانم این حجم از سیاهی را بایستی با چه اسمی خطاب کرد. زندگی زن مصداق آن ضرب المثل است که میگوید (سه پلشت آید و زن زاید و مهمان ز در آید....) درست زمانی که آسوده خاطر از عبور حادثه ای ثقیل به دیوار تکیه داده ای تا نفسی تازه کنی و با خودت میگویی بدتر از این ممکن نیست برایت اتفاق بیافتد . درست در همان دم ، اتفاق بدتر که خسته از کمین طولانی اش ، مدتهاست پشت پرده دارد خودش را آماده ی دستور حمله می‌کند تا خرت را بچسبد ، از پشت شمشادها یا یک جایی همان نزدیکی سر بیرون میآورد و برایت دست تکان میدهد .
زن به ترتیب و در فاصله ی دو سال پدر و مادر و تنها خواهرش را بر اثر سرطان از دست داده است و حالا
خودش هم گیر تیغ پزشکان است .
@rezaabbbasii


🎥
همین ابتدا حسم بعد از اتمام فیلم را بروز دهم بهتر است ، فیلم فوق العاده بود .
هاراگیری (Harakiri) همانطور که از نامش پیداست یک درام ژاپنی در سبک جیدایگکی است. جیدایگکی یک ژانر در ژاپن، به معنای “درام دوره” است و اغلب موضوعاتی را در برمی‌گیرد که در طول دوره 1868-1603 رخ داده‌اند. کارگردان فیلم Harakiri ماساکی کوبایاشی (Masaki Kobayashi) است. این فیلم در سال 1962 اکران شد و از آن زمان تاکنون یکی از بهترین فیلم‌های تاریخ سینما، به خصوص در سبک سامورایی، بوده است. ژانر فیلم Harakiri 1962 اکشن، درام و رازآلود است.
وقتی از کارگردان فیلم هاراگیری درباره تم فیلم پرسیدند، جواب داد:
“تمام فیلم‌های من درباره مقاومت دربرابر یک قدرت ریشه‌دار است. هاراگیری نیز در همین مورد و همچنین شورش است.”
@rezaabbbasii


📚
اگر بغضی خفه شده جایی در شما گره خورده و با هر اهرمی نتوانسته اید بیرون بکشیدش ، بچه های قالیباف خانه را به شما پیشنهاد میکنم .بنظر میآید همین جملات ابتدایی مخلص کلام را می‌رسانند که طرف حساب ما اثری سرتاسر آه و ناله است و چیز دیگری دستمان را نمی‌گیرد.  اما اگر این حتی لحظه ای از گوشه ی ذهنتان گذشت ، سخت در اشتباهید . مرادی کرمانی یک مستند را در قالب داستانی نرم و روان روی پرده ی عريض ذهنتان به تصویر میکشد. جوری که حتی لحظه ای به خودتان اجازه نمی‌دهید تا بلند شوید و پیاله ای تخمه یا لیوان آبی بیاورید و داستان را ادامه دهید . بچه های داستان به همراهی شما محتاجند و این را با تک تک یاخته های وجودتان احساس می‌کنید و به زعم خودم فکر میکنم که بعد از اتمام کتاب هم جایی در نزدیکی قلبتان چمباتمه میزنند و با لبخند کمرنگی همراه‌تان میآیند ، چه در صف بانک یا نانوایی و یا وقتی از پله های یک آپارتمان که آسانسورش خراب است و پایین می‌آیید‌.
@rezaabbbasii

20 last posts shown.

156

subscribers
Channel statistics