📝 قطار نوشت
خورشید هنوز سر نزده ،ابرهای تیره ی خزانی آسمان را پر کرده اند . شخصی چند صندلی جلوتر پنجره ی قطار را باز کرده ، مردم کیپ تا کیپ صندلی ها و راهرو را پر کرده اند . از بوی جوراب و عرق معلق در هوا میشود در تخمیر زباله های شهری استفاده کرد . صدای نفس از کسی بلند نمیشود .
یسنا خواب است .کسی بلند میزند زیر خنده ، از لابلای افراد ایستاده در راهرو زن میانسالی که در صندلی آنطرف راهرو نشسته را میبینم. خال دارد ، یک خال گوشتی روی چانه اش دارد .همگی سر میگردانیم و نگاهش میکنیم ، غبغب گِردش روی یقه ی پولیورش را پوشانده است . بی اعتنا به نگاهها خنده اش را دنباله دار میکشد ، هندزفری دارد و سرش را به دیوار قطار تکیه داده و به صفحه ی موبایلش زل زده است . مردی که کنارش خواب بوده، حالا با اخم و تخم نگاهش میکند .دانه های عرق روی پیشانی مرد سر میخورند و تقلا دارد تا کاپشنش را از تنش بیرون بیاورد. زن اعتنایی ندارد. یسنا سرش را روی شانه ام گذاشته و خواب است . صبح هنوز از خانه بیرون نزده بودیم که مدار صفر درجه را توی کیفم گذاشتم و باز برایش از احمد محمود و مستندی که از او ساخته اند گفتم و تمام مسیر پیاده تا مترو را تلاش کردم تا لحن محمود را تقلید کنم که به گمانم خیلی جذاب است .
مدار صفر درجه را ورق میزنم ، یکی از شخصیتهای فرعی داستان که عرب زبان است ، با لحن جذابی شاگرد سلمانی را راضی میکند که در غیبت استاد ، کارش را راه بیاندازد . شاگرد اما میترسد.
مرد جوان رو برويم از کیفش یک بسته ماسک بیرون میکشد ، زن کناری اش که چربی های شکم و پهلویش همخوانی غریبی با آرایش غلیظش دارند از فرصت استفاده کرده و با عذرخواهی و اظهار شرمندگی بسیار تقاضای ماسک میکند . مرد نه نمیگوید. شخصی در صندلی پشتی سرفه میکند.زن بندهای ماسکش را سریعتر پشت گوشهایش محکم میکند.
شک ندارم اگر پنجره ها باز نباشند قارچ از زیر بغلهایمان شروع میشود و تا انتهای مسیر تمام فضای واگنها را پر خواهد کرد .
نور از لابلای ابرهایی که بی شباهت به زمین زراعی تازه شیار خورده هستند ، بیرون میزند . پایین دست ریل قطار ، ماشینها در اتوبان مارا همراهی میکنند. کسی عطر ارزان قیمتی را از کیفش بیرون میآورد و چند پیس به خودش میزند .اسانس عجیب و غریبی هوای دم کرده ی قطار را پر میکند . ترکیب عرق و عطر و جوراب .
به ایستگاه پایانی میرسیم.یسنا را بیدار میکنم . زن دیگر نمیخندد.
خورشید هنوز سر نزده ،ابرهای تیره ی خزانی آسمان را پر کرده اند . شخصی چند صندلی جلوتر پنجره ی قطار را باز کرده ، مردم کیپ تا کیپ صندلی ها و راهرو را پر کرده اند . از بوی جوراب و عرق معلق در هوا میشود در تخمیر زباله های شهری استفاده کرد . صدای نفس از کسی بلند نمیشود .
یسنا خواب است .کسی بلند میزند زیر خنده ، از لابلای افراد ایستاده در راهرو زن میانسالی که در صندلی آنطرف راهرو نشسته را میبینم. خال دارد ، یک خال گوشتی روی چانه اش دارد .همگی سر میگردانیم و نگاهش میکنیم ، غبغب گِردش روی یقه ی پولیورش را پوشانده است . بی اعتنا به نگاهها خنده اش را دنباله دار میکشد ، هندزفری دارد و سرش را به دیوار قطار تکیه داده و به صفحه ی موبایلش زل زده است . مردی که کنارش خواب بوده، حالا با اخم و تخم نگاهش میکند .دانه های عرق روی پیشانی مرد سر میخورند و تقلا دارد تا کاپشنش را از تنش بیرون بیاورد. زن اعتنایی ندارد. یسنا سرش را روی شانه ام گذاشته و خواب است . صبح هنوز از خانه بیرون نزده بودیم که مدار صفر درجه را توی کیفم گذاشتم و باز برایش از احمد محمود و مستندی که از او ساخته اند گفتم و تمام مسیر پیاده تا مترو را تلاش کردم تا لحن محمود را تقلید کنم که به گمانم خیلی جذاب است .
مدار صفر درجه را ورق میزنم ، یکی از شخصیتهای فرعی داستان که عرب زبان است ، با لحن جذابی شاگرد سلمانی را راضی میکند که در غیبت استاد ، کارش را راه بیاندازد . شاگرد اما میترسد.
مرد جوان رو برويم از کیفش یک بسته ماسک بیرون میکشد ، زن کناری اش که چربی های شکم و پهلویش همخوانی غریبی با آرایش غلیظش دارند از فرصت استفاده کرده و با عذرخواهی و اظهار شرمندگی بسیار تقاضای ماسک میکند . مرد نه نمیگوید. شخصی در صندلی پشتی سرفه میکند.زن بندهای ماسکش را سریعتر پشت گوشهایش محکم میکند.
شک ندارم اگر پنجره ها باز نباشند قارچ از زیر بغلهایمان شروع میشود و تا انتهای مسیر تمام فضای واگنها را پر خواهد کرد .
نور از لابلای ابرهایی که بی شباهت به زمین زراعی تازه شیار خورده هستند ، بیرون میزند . پایین دست ریل قطار ، ماشینها در اتوبان مارا همراهی میکنند. کسی عطر ارزان قیمتی را از کیفش بیرون میآورد و چند پیس به خودش میزند .اسانس عجیب و غریبی هوای دم کرده ی قطار را پر میکند . ترکیب عرق و عطر و جوراب .
به ایستگاه پایانی میرسیم.یسنا را بیدار میکنم . زن دیگر نمیخندد.