📝 فانتزی
همانطور که هر نوجوانی با گذر از هر کوی و برزن و دیدن جنس مخالف چیزی درونش میجوشد و فیلش ره هندوستان میگیرد . علی الخصوص که بهار باشد . جایی در عمق دلش قسم میخورد که این دیگر همان لیلی من است .
با اندک تفاوتی یک فانتزی گریبان من را هم از هجده بیست سالگی گرفته و هنوز رهایم نکرده است . یک پَک از پیرمرد و پیرزن در ذهن دارم(زود قضاوتم نکنید لطفا)که وقتی چشمم بهشان میافتد میگویم ای کاش این پدربزرگم بود یا چه میشد اگر آن یکی مادربزرگم بود. حتما میگویید خب اگر اینطور میشد که پدر و مادر فعلی تو هم طبق قاعده ی ژنتیک و دی ان ای و غیره و ذالک عوض میشدندو تو اصلا این که الان هستی نبودی و ...
لطفا با من کَل کَل نکنید ، این فقط یک خیال است ، یک فانتزی ، در این حد هم حق ندارم فکر کنم؟اصلا شما عادت کرده اید همه چیز را سخت بگیرید .
حالا چرا گفتم از نوزده بیست سالگی ؟
یک جایی در خیابان فلسطین مشهد در منتهی الیه زیرزمین یک ساختمان هفت هشت طبقه روبهروی کافه بیسکویت که آقا زاده ها با ماشینهای آخرین مدلشان تا نیمه شب جلویش دستی میکشیدند و از معشوقه هایشان دلبری میکردند ، در اتاقک مرطوبی که با آمدن من و عماد به آنجا تغییر کاربری داده بود و از انباری به خانه ی دانشجویی تبدیل شده بود دراز کشیده بودیم و سوسک ها که تعدادشان اصلا کم نبود ،پر سر و صدا اطرافمان میپلکیدند . تنها دلخوشی ام شنیدن قصه ی شب از رادیو با صدای بهروز رضوی بود .
مثل گوی های خاطرات و حس های در حال فراموشی در مغز شخصیت رایلی در انیمیشن inside out داشتم از یاد میبردم که زمانی این خیال هر شب از سرم عبور میکرده است .
اما حالا بعد از سالها با شنیدن اتفاقی و چند باره ی صدای احمد محمود این فانتزی قوت گرفت و دوباره با خودم تکرار کردم ای کاش پیرمرد پدربزرگم بود . سر و ته همه ی پیر و پاتال های این پَک را بزنید به قصه و داستان میرسند . ابدا منظورم این نیست که لزوما داستان نویس یا راوی خوش صدای داستان کتابهای معروف از رادیو و تلویزیون هستند ، نه ابدا . همین که پیر مد نظر ، لحن و صدای گیرایی داشته باشد ،اینکه خودش یک داستان متحرک باشد کافیست، تا به هر بهانه بروم و برایش چای بریزم و بنشینم پای هر کلمه و حرف و خاطره تعریف کردنش.
به سرم زده تا یک بسته ی پیشنهادی از پیرهای خوش لحن را در وب سایتم منتشر کنم. که میداند؟شاید همه ی کسانی که این فانتزی مشترک را داریم همدیگر را پیدا کردیم و پیشنهادهای جدید برای هم رو کردیم و کار به جایی رسید که جامهی عمل به خواسته ی مان پوشاندیم و دل را به دریا زدیم و همه ی پیرها را دعوت کردیم و نشستیم پای صحبتهایشان . دست آخر هم همه ی قضیه را لو دادیم ،فکرش را بکنید چه میشود اگر همه ی آنها ما را به نوه خوانده گی قبول کنند.
@rezaabbbasii
همانطور که هر نوجوانی با گذر از هر کوی و برزن و دیدن جنس مخالف چیزی درونش میجوشد و فیلش ره هندوستان میگیرد . علی الخصوص که بهار باشد . جایی در عمق دلش قسم میخورد که این دیگر همان لیلی من است .
با اندک تفاوتی یک فانتزی گریبان من را هم از هجده بیست سالگی گرفته و هنوز رهایم نکرده است . یک پَک از پیرمرد و پیرزن در ذهن دارم(زود قضاوتم نکنید لطفا)که وقتی چشمم بهشان میافتد میگویم ای کاش این پدربزرگم بود یا چه میشد اگر آن یکی مادربزرگم بود. حتما میگویید خب اگر اینطور میشد که پدر و مادر فعلی تو هم طبق قاعده ی ژنتیک و دی ان ای و غیره و ذالک عوض میشدندو تو اصلا این که الان هستی نبودی و ...
لطفا با من کَل کَل نکنید ، این فقط یک خیال است ، یک فانتزی ، در این حد هم حق ندارم فکر کنم؟اصلا شما عادت کرده اید همه چیز را سخت بگیرید .
حالا چرا گفتم از نوزده بیست سالگی ؟
یک جایی در خیابان فلسطین مشهد در منتهی الیه زیرزمین یک ساختمان هفت هشت طبقه روبهروی کافه بیسکویت که آقا زاده ها با ماشینهای آخرین مدلشان تا نیمه شب جلویش دستی میکشیدند و از معشوقه هایشان دلبری میکردند ، در اتاقک مرطوبی که با آمدن من و عماد به آنجا تغییر کاربری داده بود و از انباری به خانه ی دانشجویی تبدیل شده بود دراز کشیده بودیم و سوسک ها که تعدادشان اصلا کم نبود ،پر سر و صدا اطرافمان میپلکیدند . تنها دلخوشی ام شنیدن قصه ی شب از رادیو با صدای بهروز رضوی بود .
مثل گوی های خاطرات و حس های در حال فراموشی در مغز شخصیت رایلی در انیمیشن inside out داشتم از یاد میبردم که زمانی این خیال هر شب از سرم عبور میکرده است .
اما حالا بعد از سالها با شنیدن اتفاقی و چند باره ی صدای احمد محمود این فانتزی قوت گرفت و دوباره با خودم تکرار کردم ای کاش پیرمرد پدربزرگم بود . سر و ته همه ی پیر و پاتال های این پَک را بزنید به قصه و داستان میرسند . ابدا منظورم این نیست که لزوما داستان نویس یا راوی خوش صدای داستان کتابهای معروف از رادیو و تلویزیون هستند ، نه ابدا . همین که پیر مد نظر ، لحن و صدای گیرایی داشته باشد ،اینکه خودش یک داستان متحرک باشد کافیست، تا به هر بهانه بروم و برایش چای بریزم و بنشینم پای هر کلمه و حرف و خاطره تعریف کردنش.
به سرم زده تا یک بسته ی پیشنهادی از پیرهای خوش لحن را در وب سایتم منتشر کنم. که میداند؟شاید همه ی کسانی که این فانتزی مشترک را داریم همدیگر را پیدا کردیم و پیشنهادهای جدید برای هم رو کردیم و کار به جایی رسید که جامهی عمل به خواسته ی مان پوشاندیم و دل را به دریا زدیم و همه ی پیرها را دعوت کردیم و نشستیم پای صحبتهایشان . دست آخر هم همه ی قضیه را لو دادیم ،فکرش را بکنید چه میشود اگر همه ی آنها ما را به نوه خوانده گی قبول کنند.
@rezaabbbasii