つき

لعنت به کنکور، سرگرمیم شده فقط کتاب/فن‌فیکشن خوندن و موسیقی گوش دادن.

من نمی‌خوام هنوز تموم بشه. با اینکه دارم درد می‌کشم و بندِ امیدم خیلی نازک شده، ولی هنوز نمی‌خوام تموم بشه.
من هنوز شب خونه‌ی دوستام نخوابیدم.
هنوز گواهینامه نگرفتم و تو شهر با آهنگِ "باور کنم یا نکنم قلبم رو جا گذاشت و رفت؟" رانندگی نکردم.
هنوز نودلِ کره‌ای و کیمچی و سوشی نخوردم.
هنوز کنسرت نرفتم.
هنوز اپرا و باله نرفتم.
هنوز کلیسا و معبد نرفتم.
هنوز ژاپن و ایتالیا و فرانسه نرفتم.
هنوز کانادا و جزیره‌ی پِرِنس ادوارد نرفتم.
هنوز ۱۰۰۰ تا کتاب نخوندم.
هنوز ۱۰۰۰ تا فیلم ندیدم.
هنوز بوسه‌ی اولم رو ندادم و هنوز عاشق نشدم.
هنوز سرپرستِ یه گربه و سگ و خرگوش نشدم.
هنوز مادر نشدم.
هنوز اولین مصاحبه‌ی کاریم رو نرفتم و اولین حقوقم رو نگرفتم.
هنوز با قطار به رشت نرفتم.
هنوز گلستان نرفتم و اسب‌های ترکمن رو از نزدیک ندیدم.
هنوز به ترسم غلبه نکردم و تو آب شیرجه نزدم.
هنوز یبار کامل استایل و آرایشِ موردِ علاقه‌ام رو نزدم.
هنوز یه قطعه ویولن نزدم.
هنوز اتاقِ خودم رو ندارم و طوری که دوست دارم نچیدمش.
هنوز دوچرخه و موتور و اسکیت رو کامل یاد نگرفتم.
هنوز صبح کوه نرفتم.
هنوز با سفال مجسمه درست نکردم.
هنوز طراحی یاد نگرفتم.
من نمی‌خوام هنوز تموم بشه.

برای من امید بود، امیدی که مغزِ خیال‌پرداز و احمقانه‌ام بهم می‌داد!
هر بار خواستم برم، تمومش کنم، بذارم همه‌چی پشتِ سرم بمونه، امیدم گفت: «نه... بمون. شاید بهتر بشه.» هر بار خواستم حیاتم رو پایان بدم، امیدم گفت: «اگه ده سالِ بعد، یه جایی که دوست داری، با آدم‌هایی که دوست داری، از تهِ دل بخندی چی؟» هر بار خواستم یکی رو برای همیشه بذارم و برم، امیدم گفت: «اگه عوض بشه چی؟» هر بار خواستم پوچی رو بغل کنم، امیدم گفت: «اگه زندگی واقعا یه معنایی داشته باشه چی؟» هر بار که خوردم زمین، وقتی همه مسخره‌ام کردن، وقتی گفتم بسته دیگه، امیدم گفت: «اگه یه بارِ دیگه تلاش کنی و این‌بار بتونی چی؟»
و من هر روز دارم می‌دوم، به امیدِ اینکه بالاخره یه‌روزی، یه‌جایی، یه‌جوری بشه. که برسم. شاید هم اصلا مقصدی وجود نداره که بهش برسم، ولی امیدم همیشه منو زنده نگه داشته و نگه می‌داره.