#سپید ¹⁶
پاییز،
در واپسین پردهی وداع،
با رقصی زرد و سوخته،
در آغوش باد
به خلأ فرو غلتید،
ردای کهرباییاش
بر شاخههای خشک خزان
چون آهوی اسیر جا ماند.
یلدا،
دخترک شبزاد،
گیسوهای مواجش را
بر پهنای آسمان گسترد،
ردایی از تاریکی بر تن،
ستارهها چون اشکهای کهن
در چین و شکن دامانش
میدرخشیدند.
دانههای انار،
یاقوتهای مرثیهوار،
قصهی دلهای تپنده را
در سینی بلورین زمان
نجوا کردند،
هر دانه،
شکستهتر از دیگری،
هر سرخی،
جاری از زخمی دیرینه.
هندوانه،
زخمخوردهی تابستان،
با شکافی عمیق و خونین،
آخرین آه گرمایش را
در سرمای شب جا گذاشت،
گویا گواهیست
بر فریبندگی زمان،
که گرما و سرما
هر دو از یک ریشهاند.
حافظ،
وارث غزلهای ازلی،
دیوانش را گشود
و با واژههایی چون چراغ،
تاریکی را به تسخیر درآورد.
هر بیتش،
چون نسیمی ازلی
بر آتش خاطرات میوزید،
هر غزل،
رازی بود از بیپایانی عشق
و زوال امید.
یلدا،
بانوی بلندترین شب،
قصهیست که تاریکی
برای روشنایی میسراید،
شعریست بیکرانه،
که در هر زمستان
از نو آغاز میشود.
#رخسار_امینی
پاییز،
در واپسین پردهی وداع،
با رقصی زرد و سوخته،
در آغوش باد
به خلأ فرو غلتید،
ردای کهرباییاش
بر شاخههای خشک خزان
چون آهوی اسیر جا ماند.
یلدا،
دخترک شبزاد،
گیسوهای مواجش را
بر پهنای آسمان گسترد،
ردایی از تاریکی بر تن،
ستارهها چون اشکهای کهن
در چین و شکن دامانش
میدرخشیدند.
دانههای انار،
یاقوتهای مرثیهوار،
قصهی دلهای تپنده را
در سینی بلورین زمان
نجوا کردند،
هر دانه،
شکستهتر از دیگری،
هر سرخی،
جاری از زخمی دیرینه.
هندوانه،
زخمخوردهی تابستان،
با شکافی عمیق و خونین،
آخرین آه گرمایش را
در سرمای شب جا گذاشت،
گویا گواهیست
بر فریبندگی زمان،
که گرما و سرما
هر دو از یک ریشهاند.
حافظ،
وارث غزلهای ازلی،
دیوانش را گشود
و با واژههایی چون چراغ،
تاریکی را به تسخیر درآورد.
هر بیتش،
چون نسیمی ازلی
بر آتش خاطرات میوزید،
هر غزل،
رازی بود از بیپایانی عشق
و زوال امید.
یلدا،
بانوی بلندترین شب،
قصهیست که تاریکی
برای روشنایی میسراید،
شعریست بیکرانه،
که در هر زمستان
از نو آغاز میشود.
#رخسار_امینی