Forward from: 🦋
#_رمان_گریز_از_ماه
#_نویسنده_پرنده_آبی
#_قسمت_نهم
راوی: ماهور
همینطور از یک خیابان به خیابان دیگر، از یک کوچه به کوچهای دیگر سرگردان بودم. نمیدانستم کجا بروم... به کی پناه ببرم؟
تنها بودم، و امروز به دردناکترین شکل ممکن این حقیقت را حس کردم؛ نه در حد یک فکر گذرا، نه... در عمق وجودم نشست، مثل خنجری سرد در قلبم.
شهر عجیب ساکت بود.
نه خبری از صدای خنده بود، نه صدای بوقهای آزاردهندهٔ موترها. خیابانها از همیشه خلوتتر بهنظر میرسیدند؛ گویا جهان هم از من روی برگردانده بود.
مغازهها همه بسته، چراغهای خاموش، پردههای نیمهکشیده.
و مردم هم گویا در آغوش خانوادههایشان، در بسترهای گرم و نرم شان به آرامش پناه برده بودند.
ولی من؟
من سهمی از آن همه آرامش نداشتم.
من، با پاهای زخمیام، با چشمهایی که از اشک تار میدید، تنها ساکنِ خیابانِ بیپناهی بودم.
صدای قدمهایم در سکوت شب، حتی برای خودم ترسناک بود. دلم میخواست جایی پیدا کنم، جایی که سقفی بالای سرم باشد... جایی که از سرما و ترس پنهانم کند.
ولی هر جا مینگریستم، در بسته بود و دیوارها بیرحم.
به راه رفتن ادامه دادم، بیهدف، بینقشه. ذهنم درگیر فرداهایی بود که نیامده، بوی شکست میدادند.
نمیدانستم چه خواهد شد.
نمیدانستم آیا اصلاً فردایی در کار خواهد بود؟
لحظهای بعد، صدایی مرا از رؤیا بیرون کشید.
صدای بوق شدیدی موتری.
سرم را بلند کردم چشمم به چراغهای روشنی افتاد که ناگهان به سمتم آمد. نورش آنقدر تند و زننده بود که ناخودآگاه پلکهایم بسته شد.
خواستم کنار بروم، اما دیگر دیر بود..
صدای ترمز...
ضربهای محکم...
و پرتاب شدنم به هوا... و افتادنم به چند متر دورتر...
همهچیز در یک لحظه اتفاق افتاد.
بر زمین افتادم. درد، مثل موجی سهمگین، از استخوانهایم گذشت. نفس کشیدن سخت شده بود.
اما درد جسم، در برابر زخمی که روحم داشت، هیچ بود.
آخرین چیزی که حس کردم، گرمی خون بود... خون گرم و چسبناکی که از شقیقهام جاری شده و آسفالت سرد را رنگی کرده بود.
بعد از آن، تاریکی... تاریکی مطلق...
شاید پایان من هم اینگونه بود.
ادامه دارد...
#_نویسنده_پرنده_آبی
#_قسمت_نهم
راوی: ماهور
همینطور از یک خیابان به خیابان دیگر، از یک کوچه به کوچهای دیگر سرگردان بودم. نمیدانستم کجا بروم... به کی پناه ببرم؟
تنها بودم، و امروز به دردناکترین شکل ممکن این حقیقت را حس کردم؛ نه در حد یک فکر گذرا، نه... در عمق وجودم نشست، مثل خنجری سرد در قلبم.
شهر عجیب ساکت بود.
نه خبری از صدای خنده بود، نه صدای بوقهای آزاردهندهٔ موترها. خیابانها از همیشه خلوتتر بهنظر میرسیدند؛ گویا جهان هم از من روی برگردانده بود.
مغازهها همه بسته، چراغهای خاموش، پردههای نیمهکشیده.
و مردم هم گویا در آغوش خانوادههایشان، در بسترهای گرم و نرم شان به آرامش پناه برده بودند.
ولی من؟
من سهمی از آن همه آرامش نداشتم.
من، با پاهای زخمیام، با چشمهایی که از اشک تار میدید، تنها ساکنِ خیابانِ بیپناهی بودم.
صدای قدمهایم در سکوت شب، حتی برای خودم ترسناک بود. دلم میخواست جایی پیدا کنم، جایی که سقفی بالای سرم باشد... جایی که از سرما و ترس پنهانم کند.
ولی هر جا مینگریستم، در بسته بود و دیوارها بیرحم.
به راه رفتن ادامه دادم، بیهدف، بینقشه. ذهنم درگیر فرداهایی بود که نیامده، بوی شکست میدادند.
نمیدانستم چه خواهد شد.
نمیدانستم آیا اصلاً فردایی در کار خواهد بود؟
لحظهای بعد، صدایی مرا از رؤیا بیرون کشید.
صدای بوق شدیدی موتری.
سرم را بلند کردم چشمم به چراغهای روشنی افتاد که ناگهان به سمتم آمد. نورش آنقدر تند و زننده بود که ناخودآگاه پلکهایم بسته شد.
خواستم کنار بروم، اما دیگر دیر بود..
صدای ترمز...
ضربهای محکم...
و پرتاب شدنم به هوا... و افتادنم به چند متر دورتر...
همهچیز در یک لحظه اتفاق افتاد.
بر زمین افتادم. درد، مثل موجی سهمگین، از استخوانهایم گذشت. نفس کشیدن سخت شده بود.
اما درد جسم، در برابر زخمی که روحم داشت، هیچ بود.
آخرین چیزی که حس کردم، گرمی خون بود... خون گرم و چسبناکی که از شقیقهام جاری شده و آسفالت سرد را رنگی کرده بود.
بعد از آن، تاریکی... تاریکی مطلق...
شاید پایان من هم اینگونه بود.
ادامه دارد...