𓆩⋆ـــای𝐒𝚊𝚙ོ🎀🩵𝚒𝚍لالـــہ‌هـــ⋆𓆪


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


کلبه‌ای کوچک از احساسات ✨
اینجا قلمم می‌نویسد آنچه قلبم زمزمه می‌کند 🕊️
↳ همراهی‌تان دلگرمی من است 💌

@writerbluebird2006

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


زنده‌گی؛
بعضی‌ها می‌گویند زندگی امتحان است، زندگی پل است، زندگی این است و زندگی آن…
اما از نظر من، زندگی شبیه هیچ‌چیز نیست؛ نه امتحان است و نه پل. زندگی فقط زندگی است.
نه رقابتی وجود دارد و نه امتحانی. ما اینجاییم تا زندگی کنیم.
تا خود را بسازیم. تا وجود خود را بفهمیم.
تا خالق‌مان را درک کنیم و معنای بودن را لمس کنیم.
اینجاییم تا زندگی را زندگی کنیم…
نه حسرت بخوریم، نه نگران شویم؛
فقط زندگی کنیم.

#_پرنده_آبی🦋🫀


Forward from: پــــَـرواز🪽
یگانه فکری بود که همه مشکلات را حل می‌کرد: باید مُرد.


آنا کارنینا


Forward from: روزهای مانده در مِه
فکر می‌کنم این نسل داره به همچی گند می‌زنه
شعر،رمان،نامه،غزل،داستان،کتاب،هنر،موسيقي
همچی... همچی


امشب چهار پارت فرستادم❤️🫠
حمایت نمی‌کنید؟


#_رمان_گریز_از_ماه
#_نویسنده_پرنده_آبی
#_قسمت_سیزدهم

رفت و بعد از چند لحظه برگشت؛ این بار پاکت قرص دستش بود که همین حالا بی‌نهایت نیازمندش بودم.

قرص را با یک گیلاس آب به دستم داد که با لحن خجالت زده‌یی تشکر کردم:
_ واقعا نمی‌فهمم چگونه ازتان سپاسگزار باشم... این مدت شما را هم خیلی اذیت کردم.

لبخند زد؛ از همان نوع مهربانانه و دلنشینش،
از همان‌هایی که اعماق وجودت را گرم می‌کنند.
_ نخیر عزیزدلم، این چه حرفیست؟ می‌دانم که برایت سخت است که اینجا میان چند غریبه زندگی کنی...
اما می‌خواهم بگویم که مارا بیگانه ندان!
نمی‌دانم چرا اما از همان لحظه‌ای که آن چشمان معصومت را گشودی، مهرت به دلم ریشه زد.
گویا خدا، دختری را که سالها حسرتش را در دل داشتم، در وجود تو دوباره به من بخشیده.

گیج شدم؛
آن درد پنهان در نگاهش، آن قطره اشکِ بی صدا که راه خودش را یافته تا روی گونه‌اش لغزیده بود، و آن صدا و لحن بی نهایت خسته‌.
نشان از یک اتفاق غم انگیز و یک گذشته دردناک می‌داد.

آسان‌ترین، و شاید تنها راهِ که برای دلداری دادن به مادر زخم خورده مقابلم بلد بودم؛ همین بود که دستش را بگیرم و همین کار را هم کردم دست هایش را فشار کوچکی دادم.

_راستش را بخواهید... نمی‌دانم چه چیزی بگویم تا کمی مرهم روی زخم‌های دل‌تان باشم.

اما من با وجود شما و مهربانی‌هایتان درک کردم که هنوز انسانیت نمرده است!

لبخند زد و با گوشه شال نم اشک چشمش را گرفت:"
_خوبی از خودت است دخترم! داروهایت را بخور، آبِ به دست صورتت بزن، بیا پایین. درست است!؟

من هم مانند خودش با لبخند صمیمانه که کوچک‌ترین دارایی‌ام در مقابل نگاه دیگران بود زمزمه کردم درست است.
_راستی...
منتظر نگاهم کرد که ادامه دادم:
_نمی‌فهمم شما را چگونه صدا بزنم؛ تا ناراحت نشوید!
_ اسمم سمیه هست! می‌توانی هر طور دوست داری صدایم کنی!


#_رمان_گریز_از_ماه
#_نویسنده_پرنده_آبی
#_قسمت_دوازدهم


با دیدن من که کنار مادرش ایستاده بودم گیج و کمی شرمنده لب زد:"
ای وای مهمان داشتیم مادر چرا. نگفتین ... بعد رو به من گفت:" ببخشید خانم شمارا ندیدم خوب هستید، خوش‌آمدید...
اینجا بود که من موضوع دیگری را کشف کردم آن هم اینکه برادر کیارش با خودش زمین تا آسمان تفاوت دارد از لحاظ اخلاق و شخصیت گرفته تا تیپ و استایل های شان ...کیارش همیشه اخمالود با تیپ و استایل رسمی و برادرش پسری با استایل پسرانه و راحتی و پسر شوخ و مهربان.!

_ تشکر شما خوب هستید، خوش باشید ممنونم!
قبل اینکه پسر جوابم را دهد... مادرش برایش توضیح داد؛"
_سهیل جان، ماهور همان دختریست که آن شب ما همراهش تصادم کردیم.

تا‌ امروز بیهوش بود و حالا آوردمش اینجا تا کمی استراحت کند، و چند روزی مهمان ما خواهد بود.

می‌دانستم حالا در مغز پسری سهیل نام چه سوالاتی می‌گذرد.
مثل اینکه چرا خانه‌ی آنها آمدم.
مگر خودم فامیل ندارم...
یا شاید همانند برادرش فکر‌ کند من آن نصف شب در خیابان ها چیگار می‌کردم....
شاید قضاوتم کند و ازم متنفر شود نمیدانم.

اما با عکس‌العمل ش تمام افکارم‌پوچ شدند.
_ واقعا!
کار خیلی خوبی کردید!
بعد رو به من با چشمکی افزود؛
_ ما مردم مهمان‌نوازی هستیم نگران نباش!
منم‌ لبخند زده عین خودش گفتم؛
_ پس‌خوشبختم! که مهمان شما هستم.!
با این حرفم صدای خنده خودش و مادرش بلند شد.

کیارش بی حرف سوی راه‌پله‌ها راه افتاد. و از دیدم غیب شد.

که سهیل با همان لحن طنز آلودش گفت:" بر عکس‌ من برادرم اصلا مهمان نواز نیست‌ رفتارش را به‌دل نگیر.

با بالا دادن ابروهایم آرام گفتم:"
_از زمانی‌که بهوش آمدم لااقل این موضوع را خیلی خوب متوجه شده‌ام.

اوهم با خنده به طبقه بالا که فکر‌کنم اطاقش‌آنجا باشد رفت.
_چیزی لازم داری‌!؟ گرسنه‌ت نیست دخترم؟
با لحن مادرانه‌اش لبخندی زدم:"
_ نه ممنون فقد اگر ممکن باشد مسکن برایم بدهید سرم خیلی درد می‌کند.
به سر باند پیچی شده‌ام اشاره کرد و گفت:" بلی دخترم، داکتر هم میگفت وقتی تاثیرات دارو ها از بین برود ممکن کمی درد داشته باشی بیا من تورا به اطاق مهمان رهنمایی کنم بعد برایت مسکن هم میارم.
با تشکر سری تکان دادم و بی‌آن‌که چیزی بگویم، کنارش روان شدم.
قدم‌زنان از پله‌ها بالا رفت و من آرام، با دقت به هر پله‌ای که پا می‌گذاشتم، پشت سرش می‌رفتم. سردردم با هر حرکت کمی بیشتر خودش را نشان می‌داد اما گرمای صدای او کمی از آن می‌کاست.

وارد طبقه دوم که شدیم، فضای ساده‌تر اما آرامش‌بخش‌تری را حس کردم.

درست روبه‌رو، صالونی نسبتاً کوچک‌تر از پایین قرار داشت. نه آن‌چنان اشرافی و پر زرق‌وبرق، اما تمیز و دل‌نشین. پرده‌های نازک سفید با گلدوزی‌های ظریف از پنجره‌ها آویزان بود و نور نرمی داخل می‌تابید.
فرشی ساده، مبلمانی به رنگ روشن و یک گلدان گل خشک‌شده در گوشه‌ی اتاق که انگار بیشتر برای حس آرامش آنجا گذاشته شده بود.
مادر کیارش به سمت راست صالون رفت. راهروی کوچکی در آن سمت قرار داشت که چند در در امتداد آن دیده می‌شد.
با انگشت به یکی از درها اشاره کرد و گفت:
_ این اطاقت است دخترم، راحت باش. من زود می‌آیم با مسکن.
با لبخندی کم‌رمق تشکر کردم و وارد اتاق شدم...
اتاقی که قرار بود پناه چند روزه‌ی من شود، با همه‌ی ناشناسی‌اش.


#رمان_گریز_از_ماه
#نویسنده_پرنده_آبی
#_قسمت_یازدهم


نزدیک‌های عصر بود که بعد از پایان معاینات و دریافت نتایج، وقتی داکتر با اطمینان از سلامت کامل جسمی‌ام حرف زد و توصیه‌ کرد چند روزی استراحت کنم، از شفاخانه مرخص شدم.

زنِ مهربانی که هنوز حتی نامش را نمی‌دانستم، با خوش‌رویی کنارم بود.
لبخند می‌زد، صدایش نرم و آرامش‌بخش بود،
اما پسرش... نمی‌دانم چه پدر کشته‌گی با او داشتم که حتی یک نگاه ساده‌اش هم سرشار از اخم و سردی بود.

من که هیچ کاری نکرده بودم، نه آسیبی به او رسانده بودم و نه توقعی از کسی داشتم.

فقط مانده بودم در دل دعا کنم این چند روزی را که قرار است در خانه‌ی این مرد، بگذرانم، به‌خیر بگذرد.

حدود یک ساعتی در راه بودیم، که موتر روبه‌روی دروازه‌ی سیاه و عظیم توقف کرد.

کیارش تک بوقی زد که، در از داخل باز شد.
آنچه مقابل چشمانم بود، بیشتر به یک قصر می‌ماند تا خانه‌ی معمولی.
ساختمانی سه‌منزله، با دیوارهایی آن‌چنان بلند و محکم که آدم را به یاد دیوارهای دفاعی قلعه‌ها می‌انداخت.

موتر آرام جلو رفت و روبه‌روی عمارت ایستاد. سنگفرشِ مسیر برق می‌زد. ما پیاده شدیم و در سکوتی سنگین به سمت در ورودی حرکت کردیم.
با هر قدمی که برمی‌داشتم، ضربان قلبم سنگین‌تر می‌شد. از بیرونش این‌طور بود، داخلش چطور خواهد بود؟

زن اول وارد شد و من پشت سرش رفتم. تا پا به داخل گذاشتم، نسیمی خنک و بوی عطری تلخ به صورتم خورد.

سقف بلند، چلچراغ‌هایی طلاگون، فرش‌های نرم و سنگین، دیوارهایی با قاب‌هایی گران‌قیمت از عکس‌هایی مناظر و طبیعت،
کیارش جلوتر از ما، ساکت و بی‌اعتنا قدم برمی‌داشت.
گویا من اصلاً وجود نداشتم.
زن برگشت و با لبخندی گرم گفت: ـ خوش آمدی عزیزم... این هم خانه‌ی غریبانه‌یی ما!

لبخندی زدم و آرام لب زدم: ـ غریبانه یا شاهانه.... بیشتر شبیهِ قصر است ماشاءالله.!

او هم خندید و جلوتر رفت که در همان لحظه، صدای پسری از بالای راه‌پله‌ها آمد: ـ واه واه، بدون من خوش می‌گذره به مادر و برادر عزیزم؟

زن ، با ذوق دستانش را برای آغوش کشیدن او باز کرد : ـ وای پسر حسودم، بیا این‌جا ببینم که دلم برایت یک‌ذره شده.
پسر اول مادرش را بغل کرد و بعد رو به کیارش با لحنی شوخ گفت: ـ حال‌تان خوب است کیارش خان؟! کارها بخیر می‌گذرد.؟

کیارش، برخلاف همیشه، لبخند زد و با مهربانی دستش را دور شانه‌هایش انداخت: ـ شیرین‌زبانی نکن دیگه!
در آن لحظه، خوب فهمیدم که رابطه‌ی کیارش با برادرش از جنس دیگری‌ست. چیزی ورای محبت برادرانه.


زن با نرمی، دوباره دستم را گرفت: ـ می‌خواهی موبایلم را بدهم تا به فامیلت خبر بدهی؟
چطور ‌حقیقت را می‌گفتم.... فرار... هر چقدر توجیح هم‌ می‌کردم باز هم‌گناهم عظيم بود من‌فرار کرده بودم و این واقعیت هیچ‌گونه قابل تغییر نبود.

هر کسی اسمش‌را می‌شنید قضاوتم می‌کرد. قضاوت که هیچ‌احتمالا دوباره مرا دست هوتن و مادرم میسپردن و من همچین چیزی را نمیخواستم.
شاید هم‌سنگسار می‌شدم این جا قاضی ها بسیار اند.

ـ راستش... نه.
در چهره‌اش سوالی نشسته بود. ادامه دادم: ـ من خودم قصد آمدن به کابل را داشتم. مادرم مریض است، و خواهر ‌برادر دیگری ندارم، پدرم چند سال پیش وفات کرد.
می‌خواستم برای کار بیایم. اگر حالا زنگ بزنم، ممکن قلب مادرم طاقت نداشته باشد.

با اندوه سری تکان داد: ـ درکت می‌کنم عزیزم... اما حالا می‌خواهی کجا بروی؟

ـ یک مسافرخانه پیدا می‌کنم. شما می‌توانید بروید، من بهترم.

زن لبخند زد: ـ حالت هنوز خوب نشده. پس‌این‌کار را می‌کنیم تو با ما بیا خانه. تا خوب شوی، می‌مانی، بعد خودم کمکت می‌کنم برای پیدا کردن کار.
چند لحظه فکر کردم.

ـ با شما بیایم که پسرتان با دست خودش خفه‌ام کند؟
خندید:"
ـ حرف‌های کیارش را به دل نگیر او همیشه همین‌طور است. خب؟ می‌رویم باهم؟
آهسته گفتم:"
_می‌رویم،
زن با نرمی سری تکان داد و گفت می‌رود کیارش را خبر کند.


#_رمان_گریز_از_ماه
#_نویسنده_پرنده_آبی
#_قسمت_دهم


آهسته پلک‌هایم را گشودم... انگار دو وزنه سنگین از آن آویزان بود که هر تلاش کوچکی برای باز کردن‌شان، باری از درد به چشم‌هایم می‌افزود. هنوز گرمای خواب در جانم مانده بود که نوری تیز و زننده، چشم‌هایم را وادار به بستن دوباره کرد.

بوی تند الکول، نخستین چیزی بود که مشامم را پر کرد. سوزشی در دست چپم حس کردم.
سیرومی وصل بود که قطره‌قطره به رگم می‌ریخت.
با دست دیگرم، ماسک اکسیژن را از صورتم برداشتم که در همین لحظه، دختری با لباس فورم سفید به سمتم آمد.

ـ به‌هوش آمدی عزیزم؟ حالت خوب هست؟ چیزی نیاز نداری؟

با صدایی گرفته، بین سرفه‌هایی خشک، لب زدم:
ـ آب...
پرستار سرش را جلوتر آورد، شاید صدایم را خوب نشنیده بود.
ـ آب... لطفاً...
ـ عزیزم، تازه عمل شدی. داکتر اجازه‌ی نوشیدن آب را نداده.

دستمال مرطوبی برداشت و لب‌های خشکیده‌ام را کمی تر کرد. قطرات سردش مثل نجاتی کوچک بودند برای بی‌آبی تمام این روزها.

پس از تعویض سیروم، پرستار رفت و سکوت بیمارستان، در اتاقم جا خوش کرد.

نیم‌ساعتی نگذشته بود که مردی میان‌سال وارد شد، داکتر بود با چهره‌ای مهربان و صدایی آرام:
ـ خانم خوش‌خواب، بالاخره بیدار شدی!
با تلاشی کم لبخندی زدم.
ـ چقدر خوابیده بودم مگر؟
ـ حدودا دو روز
ـ چی...؟!
صدای بلندم، خودم را هم ترساند. یعنی تمام این مدت بی‌هوش بودم؟ من که فکر می‌کردم تنها یک تصادف ساده بوده!
داکتر حین بررسی معایناتم گفت: ـ ضربه‌ای که به سرت خورده بود شدید بود. خدا را شکر که حالا بیداری.
دو انگشتش را مقابلم گرفت:
ـ چندتا می‌بینی دخترم؟
ـ دو...
چند سوال دیگر هم پرسید که همه را پاسخ دادم. سری تکان داد و گفت: ـ آفرین، وضعت خوب هست! چند ساعت بعد برای معاینه‌ی دوباره و گرفتن اسکن سرت برمی‌گردم.

وقتی رفت، زنی وارد اتاق شد؛ جوان، مرتب، چادرش از سر افتاده و اندکی دستپاچه بود اما چشمانش مهربانی عجیبی داشت.
ـ سلام دخترم. حالت چطور است؟ جایت درد نمی‌کند؟ اگر مسکن می‌خواهی بگو.
با تلخندی از آین همه نگرانی و محبتش گفتم: ـ ممنونم، بهترم.
کنارم نشست، دستم را گرفت و آهسته گفت: ـ شاید برات سوال باشه که من کی هستم... راستش آن شب، تو با موتر ما تصادم کردی. من و پسرم داخل موتر بودیم.

در حال بازگشت از مهمانی بودیم و چون حال پسر دیگرم‌ خوب نبود عجله داشتیم نمیدانم چطور ولی دفعتا آن حادثه اتفاق افتاد.
باور‌کن قلبم ایستاد مرگ‌ را به چشمان خودم دیدم پسرم‌هم‌ دست کمی از من نداشت.

چشم‌هایم ناخودآگاه به زمین دوخته شد. حس شرمندگی عجیبی داشتم.
ـ تقصیر تو نبود. ما هم عجله داشتیم، هوا تاریک بود، ندیدیمت... بابتش واقعاً متأسفیم.

سکوت کردم. فقط نگاهم به دستانش بود که هنوز دستم را گرفته بود. اما درونم پر از ترس بود... اگر هوتن پیدایم کند چه؟ اگر فهمیده باشد زنده‌ام؟

زن ادامه داد: ـ داخل کیفت موبایلی پیدا نکردیم. چون وقت کم بود، مستقیم تو را به شفاخانه کابل آوردیم.

کابل؟! یعنی حالا در کاپیسا نیستم؟ شوک عجیبی وجودم را لرزاند.
ـ خیلی زحمت کشیدید... ممنونم.

لبخندی زد: ـ وظیفه‌مان بود دخترم.
همین‌جا بود که پسری داخل شد. حدود ۲۷، ۲۸ ساله، قد بلند، با چهره‌ای مردانه و چشم‌هایی تیره. موهای لخت و براق سیاهش تا روی پیشانی‌اش ریخته بود.
_ای دختر چشم سفید، نگاهت را درویش کن! با تشر‌که وجدانم برایم زد نگاهم‌را ازو گرفتم.

بی‌آنکه نگاهم کند، رو به مادرش گفت: ـ حالا که خانم به‌هوش آمد، ما برویم دیگر خانواد‌ه‌ش را خبر‌کند.

مادرش با لحنی معترضانه گفت: ـ پسرم، صبر کن. بگذار حالش کمی بهتر شود. خودش به خانواده‌اش خبر می‌دهد.
پسر با تندی گفت: ـ مگر‌ ما بیکار‌هستیم که اینجا علاف این خانم شویم، برویم به پرستار میسپارم تا آمدن فامیلش مراقبش باشد.

مادرش جدی شد: ـ کیارش، فکر‌نکنم لازم باشد یاد اوری کنم که این دختر حالا بخاطر ما اینجا و در این حال است.

پس پسر، کیارش بود. با لحنی پر قضاوت گفت: ـ می‌خواست نصف شب در کوچه خیابان ها پرسه نزند! معلوم نیست برای چه کاری بیرون رفته بود.

قلبم لرزید... اما این شروعش بود هنوز جا زیاد داشتم برای این نوع زخم ها من شبی‌که خانه را ترک کردم همه اینها را به جان خریدم. اما نمی‌دانستم در این حد تلخ باشند.

گفتم: ـ ببخشید که حرف‌تان را قطع می‌کنم، ولی من هم اینجام و صدای‌تان را می‌شنوم.

رو به زن کردم:
ـ تشکر خانم. شما تا همین‌جا هم خیلی به من لطف کردید. از اینجا به بعدش را خودم حل میکنم.
کیارش‌نام نگاه سنگینی به من انداخت و از اتاق بیرون رفت. در را طوری کوبید که شیشه‌های پنجره به لرزه افتادند.


Forward from: 🦋
#_رمان_گریز_از_ماه
#_نویسنده_پرنده_آبی
#_قسمت_نهم

راوی: ماهور

همین‌طور از یک خیابان به خیابان دیگر، از یک کوچه به کوچه‌ای دیگر سرگردان بودم. نمی‌دانستم کجا بروم... به کی پناه ببرم؟

تنها بودم، و امروز به دردناک‌ترین شکل ممکن این حقیقت را حس کردم؛ نه در حد یک فکر گذرا، نه... در عمق وجودم نشست، مثل خنجری سرد در قلبم.

شهر عجیب ساکت بود.
نه خبری از صدای خنده بود، نه صدای بوق‌های آزاردهندهٔ موترها. خیابان‌ها از همیشه خلوت‌تر به‌نظر می‌رسیدند؛ گویا جهان هم از من روی برگردانده بود.

مغازه‌ها همه بسته، چراغ‌های خاموش، پرده‌های نیمه‌کشیده.
و مردم هم گویا در آغوش خانواده‌های‌شان، در بستر‌های گرم و نرم شان به آرامش پناه برده بودند.
ولی من؟
من سهمی از آن همه آرامش نداشتم.
من، با پاهای زخمی‌ام، با چشم‌هایی که از اشک تار می‌دید، تنها ساکنِ خیابانِ بی‌پناهی بودم.

صدای قدم‌هایم در سکوت شب، حتی برای خودم ترسناک بود. دلم می‌خواست جایی پیدا کنم، جایی که سقفی بالای سرم باشد... جایی که از سرما و ترس پنهانم کند.

ولی هر جا می‌نگریستم، در بسته بود و دیوارها بی‌رحم.
به راه رفتن ادامه دادم، بی‌هدف، بی‌نقشه. ذهنم درگیر فرداهایی بود که نیامده، بوی شکست می‌دادند.
نمی‌دانستم چه خواهد شد.
نمی‌دانستم آیا اصلاً فردایی در کار خواهد بود؟
لحظه‌ای بعد، صدایی مرا از رؤیا بیرون کشید.
صدای بوق شدیدی موتری.

سرم را بلند کردم چشمم به چراغ‌های روشنی افتاد که ناگهان به سمتم آمد. نورش آن‌قدر تند و زننده بود که ناخودآگاه پلک‌هایم بسته شد.
خواستم کنار بروم، اما دیگر دیر بود..
صدای ترمز...
ضربه‌ای محکم...
و پرتاب شدنم به هوا... و افتادنم به چند متر دورتر...
همه‌چیز در یک لحظه اتفاق افتاد.
بر زمین افتادم. درد، مثل موجی سهمگین، از استخوان‌هایم گذشت. نفس کشیدن سخت شده بود.
اما درد جسم، در برابر زخمی که روحم داشت، هیچ بود.
آخرین چیزی که حس کردم، گرمی خون بود... خون گرم و چسبناکی که از شقیقه‌ام جاری شده و آسفالت سرد را رنگی کرده بود.
بعد از آن، تاریکی... تاریکی مطلق...
شاید پایان من هم اینگونه بود.


ادامه دارد...


#_نشر_رمان
#_رمان_گریز_از_ماه
#_نویسنده_پرنده_آبی 🦋🫀


Forward from: ♡شاهکار آفرینش|بانو محمدی
این پیام رو فوروارد کن تا به کانال ات یک شعر تقدیم کنم...🎀❤️‍🩹


Forward from: انجمن نویسندگانِ قلم✍️🏻🦋
اعضای گرامی نویسندگان ✍🏻

اعلام می‌کنیم که یک مسابقه‌ی نویسندگی در کانال راه‌اندازی شده است؛ فرصتی عالی برای آن دسته از عزیزانی که می‌خواهند در مسیر رمان‌نویسی قدم بگذارند و پیشرفت کنند.

جزئیات مسابقه:

- موضوع: نوشتن یک داستانک کوتاه، زیبا و پُر مفهوم
- داستانک‌ خود را به یکی از ادمین‌هایی که آیدی‌شان در پایین ذکر می‌شود، ارسال کنید.
- آثار با ذکر نام شما در کانال منتشر می‌گردند.
- داستانکی که بیشترین لایک، کامنت و ویو را دریافت کند، برنده‌ خواهد بود.
- برای برنده، تقدیرنامه اهدا خواهد شد.

از همه می‌خواهیم که این آگهی را در کانال‌های خود منتشر کنند.
و عزیزانی که مایل به شرکت هستند، لطفاً پیام دهند.
@Sadaf215
@fatimaSAM4
@writer_Mehra


پارت جبرانی بخاطر روز‌های که نبودم...🫀🫠


#رمان_گریز_از_ماه
#_نویسنده_پرنده_آبی
#_قسمت_هشتم

به نام خدایی که شاهد سکوت‌ها بود
مادر جان، کاکا جان و هوتن!
وقتی این نامه را می‌خوانید، من دیگر در آن خانه نیستم... در آن خانه که دیگر نه خانه بود، نه پناه، نه آغوش.

کاکا جان،
تو کسی بودی که جای پدرم را گرفتی، باید حامی می‌بودید نه قاضی. اما از همان لحظه‌ای که باور کردی دروغ‌ها را، من مُردم در نگاهت.
تو حتی نپرسیدی که چه شده، نخواستی حقیقت را بدانی. تو فقط حکم کردی و من محکوم شدم.

... تو هوتن،
نمی‌دانم تو را چه بنامم، برادرم؟ دشمنم؟ یا سایه‌ای که شب‌ها کابوسم شد؟
نمی‌دانم چطور آن‌همه سال همسایه‌ات بودم و نشناختمت.
تو کسی بودی که باید برایم دیوار می‌شدی، نه دیو!
قرار بود پشتِ من باشی، نه آن‌که تنهایی‌ام را به اسارت بکشی.

من هنوز هم نمی‌دانم چرا آن‌همه قساوت کردی، چرا نگذاشتی حتی حقم را فریاد بزنم.
شاید هم خودت بهتر می‌دانی که گناهکار کیست، اما ترسیدی.
از چه؟ از رسوایی؟ از بی‌آبرویی؟
آبرو مگر فقط برای مردهاست؟ من بی‌صدا آتش گرفتم که خانه‌تان نسوزد، اما شما دستِ مرا گرفتید و هل دادید وسط شعله‌ها!

ولی بگذار چیزی را بدانی،
من می‌روم، اما نه با نفرت.
با زخمی که هیچ‌وقت التیام نمی‌یابد، اما هنوز امیدوارم.
که روزی وجدان‌ات بیدار شود، و بدانی ظلمی که کردی، فقط یک شب نبود.
هر شبِ بعد از آن، در تنهایی من، تکرار شد.

و تو مادر...
نمی‌دانم چه بگویم!
تو که باید تنها پناهم می‌بودی، آخرین پشتم، تنها باورکننده‌ام.
تو هم نگاهم نکردی، بغلم نکردی، نگفتی: "دخترم، من می‌دانم تو راست می‌گویی."
تو فقط سر خم کردی مقابل حرف دیگران، فقط به حرف‌هاشان گوش دادی نه به دل من.
مادرم.
دلم برای آغوشت تنگ است، اما نه برای آغوشی که مرا نفهمید.


من می‌روم... نه برای فرار، برای زنده ماندن.
برای اینکه ثابت کنم، آبروداری با دروغ و پنهان‌کاری نیست.
برای اینکه شاید یک روز، در نبودم، حقیقت خودش را فریاد بزند.
شاید آن روز، شما بمانید با نگاه‌هایی که دیگر نه محکوم می‌کنند، که شرمنده‌اند.
با دلی پر از درد، اما سری بالا می‌روم.
نه چون گناهکارم، بلکه چون دیگر تحمل بی‌عدالتی ندارم.
دعا نکنید که برگردم، دعا کنید هیچ دختری جای من نباشد...
ماهور



با هر‌کلمه‌ی‌ که هوتن بلند می‌خواند هق هق مژگان نیز‌بلند می‌شد.
حتی اشک از چشم هوتن و پدرش ام
چکیده بود..
از عذاب وجدان که بیخ گلوی شان را گرفته بود هر دو می‌گریستند.
هوتن هیچ‌تفاوت با دیوانه ها نداشت، چشمان سرخش، موهای ژولیده‌اش، تن خسته اش؛ همه و همه یک‌چیز را فریاد می‌زدند آن هم ماهور او فقد فرصتی میخواست برای معذرت خواهی برای دل بدست آوردن اما ماهور گویا این بار دیگر‌ خیلی خسته شده بود که همه ره ترک‌ ‌کرده رفته بود .

آن چنان ‌رفته بود که گویا زیر زمین بود همه جا را جستجو می‌کردند از همه کس می‌پرسیدند اما نه نشانی نه سرخط از ماهور‌ نبود...
حوزه ها...شفاخانه ها...رستورانت ها
همه و همه را گشتند اما هیچ خبری نبود که نبود.!
حضور دوباره ماهور حسرتی شد روی قلب های مژگان و هوتن!

ادامه دارد...


#_نشر_رمان
#_رمان_گریز_از_ماه
#_نویسنده_پرنده_آبی 🦋🫀


و پیام آخرش را چنین فرستاد:"
«تا ابد و یک‌روز، قلبم به نام تو می‌تپد…
اما تقدیر، راه ما را از هم برید.
ما دو خط موازی‌ایم؛
به هم نزدیک،
ولی محکوم به نرسیدن.
سرنوشت قصه‌ ما را با فراق نوشته...
و اما من، تا بی‌نهایت دوستت دارم؛
از دور،
از فاصله‌ای که هر ثانیه‌اش درد می‌چکد.
محکومم به دوست داشتنت
بی‌آنکه سهمی از حضورت داشته باشم…
خداحافظ،
ای گلِ مقبولِ من؛
خداحافظی که هزار بار بیشتر از بودن، می‌سوزاند.»

#_پرنده_آبی 🫀🦋


سلام سلام عزیزان، بعد چند روز.


Forward from: روزهای مانده در مِه
برای اشتراک در طرح حمایتی بخاطر کانال‌تان میتانین اینجا جاین شوین.


خلاصه‌یی زندگیم؛ رها کردن در اوج خواستن، بی‌تفاوتی در اوج دلتنگی...!🫠❤️


#_پرنده_آبی🫀🦋

20 last posts shown.

288

subscribers
Channel statistics