#_رمان_گریز_از_ماه
#_نویسنده_پرنده_آبی
#_قسمت_دهم
آهسته پلکهایم را گشودم... انگار دو وزنه سنگین از آن آویزان بود که هر تلاش کوچکی برای باز کردنشان، باری از درد به چشمهایم میافزود. هنوز گرمای خواب در جانم مانده بود که نوری تیز و زننده، چشمهایم را وادار به بستن دوباره کرد.
بوی تند الکول، نخستین چیزی بود که مشامم را پر کرد. سوزشی در دست چپم حس کردم.
سیرومی وصل بود که قطرهقطره به رگم میریخت.
با دست دیگرم، ماسک اکسیژن را از صورتم برداشتم که در همین لحظه، دختری با لباس فورم سفید به سمتم آمد.
ـ بههوش آمدی عزیزم؟ حالت خوب هست؟ چیزی نیاز نداری؟
با صدایی گرفته، بین سرفههایی خشک، لب زدم:
ـ آب...
پرستار سرش را جلوتر آورد، شاید صدایم را خوب نشنیده بود.
ـ آب... لطفاً...
ـ عزیزم، تازه عمل شدی. داکتر اجازهی نوشیدن آب را نداده.
دستمال مرطوبی برداشت و لبهای خشکیدهام را کمی تر کرد. قطرات سردش مثل نجاتی کوچک بودند برای بیآبی تمام این روزها.
پس از تعویض سیروم، پرستار رفت و سکوت بیمارستان، در اتاقم جا خوش کرد.
نیمساعتی نگذشته بود که مردی میانسال وارد شد، داکتر بود با چهرهای مهربان و صدایی آرام:
ـ خانم خوشخواب، بالاخره بیدار شدی!
با تلاشی کم لبخندی زدم.
ـ چقدر خوابیده بودم مگر؟
ـ حدودا دو روز
ـ چی...؟!
صدای بلندم، خودم را هم ترساند. یعنی تمام این مدت بیهوش بودم؟ من که فکر میکردم تنها یک تصادف ساده بوده!
داکتر حین بررسی معایناتم گفت: ـ ضربهای که به سرت خورده بود شدید بود. خدا را شکر که حالا بیداری.
دو انگشتش را مقابلم گرفت:
ـ چندتا میبینی دخترم؟
ـ دو...
چند سوال دیگر هم پرسید که همه را پاسخ دادم. سری تکان داد و گفت: ـ آفرین، وضعت خوب هست! چند ساعت بعد برای معاینهی دوباره و گرفتن اسکن سرت برمیگردم.
وقتی رفت، زنی وارد اتاق شد؛ جوان، مرتب، چادرش از سر افتاده و اندکی دستپاچه بود اما چشمانش مهربانی عجیبی داشت.
ـ سلام دخترم. حالت چطور است؟ جایت درد نمیکند؟ اگر مسکن میخواهی بگو.
با تلخندی از آین همه نگرانی و محبتش گفتم: ـ ممنونم، بهترم.
کنارم نشست، دستم را گرفت و آهسته گفت: ـ شاید برات سوال باشه که من کی هستم... راستش آن شب، تو با موتر ما تصادم کردی. من و پسرم داخل موتر بودیم.
در حال بازگشت از مهمانی بودیم و چون حال پسر دیگرم خوب نبود عجله داشتیم نمیدانم چطور ولی دفعتا آن حادثه اتفاق افتاد.
باورکن قلبم ایستاد مرگ را به چشمان خودم دیدم پسرمهم دست کمی از من نداشت.
چشمهایم ناخودآگاه به زمین دوخته شد. حس شرمندگی عجیبی داشتم.
ـ تقصیر تو نبود. ما هم عجله داشتیم، هوا تاریک بود، ندیدیمت... بابتش واقعاً متأسفیم.
سکوت کردم. فقط نگاهم به دستانش بود که هنوز دستم را گرفته بود. اما درونم پر از ترس بود... اگر هوتن پیدایم کند چه؟ اگر فهمیده باشد زندهام؟
زن ادامه داد: ـ داخل کیفت موبایلی پیدا نکردیم. چون وقت کم بود، مستقیم تو را به شفاخانه کابل آوردیم.
کابل؟! یعنی حالا در کاپیسا نیستم؟ شوک عجیبی وجودم را لرزاند.
ـ خیلی زحمت کشیدید... ممنونم.
لبخندی زد: ـ وظیفهمان بود دخترم.
همینجا بود که پسری داخل شد. حدود ۲۷، ۲۸ ساله، قد بلند، با چهرهای مردانه و چشمهایی تیره. موهای لخت و براق سیاهش تا روی پیشانیاش ریخته بود.
_ای دختر چشم سفید، نگاهت را درویش کن! با تشرکه وجدانم برایم زد نگاهمرا ازو گرفتم.
بیآنکه نگاهم کند، رو به مادرش گفت: ـ حالا که خانم بههوش آمد، ما برویم دیگر خانوادهش را خبرکند.
مادرش با لحنی معترضانه گفت: ـ پسرم، صبر کن. بگذار حالش کمی بهتر شود. خودش به خانوادهاش خبر میدهد.
پسر با تندی گفت: ـ مگر ما بیکارهستیم که اینجا علاف این خانم شویم، برویم به پرستار میسپارم تا آمدن فامیلش مراقبش باشد.
مادرش جدی شد: ـ کیارش، فکرنکنم لازم باشد یاد اوری کنم که این دختر حالا بخاطر ما اینجا و در این حال است.
پس پسر، کیارش بود. با لحنی پر قضاوت گفت: ـ میخواست نصف شب در کوچه خیابان ها پرسه نزند! معلوم نیست برای چه کاری بیرون رفته بود.
قلبم لرزید... اما این شروعش بود هنوز جا زیاد داشتم برای این نوع زخم ها من شبیکه خانه را ترک کردم همه اینها را به جان خریدم. اما نمیدانستم در این حد تلخ باشند.
گفتم: ـ ببخشید که حرفتان را قطع میکنم، ولی من هم اینجام و صدایتان را میشنوم.
رو به زن کردم:
ـ تشکر خانم. شما تا همینجا هم خیلی به من لطف کردید. از اینجا به بعدش را خودم حل میکنم.
کیارشنام نگاه سنگینی به من انداخت و از اتاق بیرون رفت. در را طوری کوبید که شیشههای پنجره به لرزه افتادند.
#_نویسنده_پرنده_آبی
#_قسمت_دهم
آهسته پلکهایم را گشودم... انگار دو وزنه سنگین از آن آویزان بود که هر تلاش کوچکی برای باز کردنشان، باری از درد به چشمهایم میافزود. هنوز گرمای خواب در جانم مانده بود که نوری تیز و زننده، چشمهایم را وادار به بستن دوباره کرد.
بوی تند الکول، نخستین چیزی بود که مشامم را پر کرد. سوزشی در دست چپم حس کردم.
سیرومی وصل بود که قطرهقطره به رگم میریخت.
با دست دیگرم، ماسک اکسیژن را از صورتم برداشتم که در همین لحظه، دختری با لباس فورم سفید به سمتم آمد.
ـ بههوش آمدی عزیزم؟ حالت خوب هست؟ چیزی نیاز نداری؟
با صدایی گرفته، بین سرفههایی خشک، لب زدم:
ـ آب...
پرستار سرش را جلوتر آورد، شاید صدایم را خوب نشنیده بود.
ـ آب... لطفاً...
ـ عزیزم، تازه عمل شدی. داکتر اجازهی نوشیدن آب را نداده.
دستمال مرطوبی برداشت و لبهای خشکیدهام را کمی تر کرد. قطرات سردش مثل نجاتی کوچک بودند برای بیآبی تمام این روزها.
پس از تعویض سیروم، پرستار رفت و سکوت بیمارستان، در اتاقم جا خوش کرد.
نیمساعتی نگذشته بود که مردی میانسال وارد شد، داکتر بود با چهرهای مهربان و صدایی آرام:
ـ خانم خوشخواب، بالاخره بیدار شدی!
با تلاشی کم لبخندی زدم.
ـ چقدر خوابیده بودم مگر؟
ـ حدودا دو روز
ـ چی...؟!
صدای بلندم، خودم را هم ترساند. یعنی تمام این مدت بیهوش بودم؟ من که فکر میکردم تنها یک تصادف ساده بوده!
داکتر حین بررسی معایناتم گفت: ـ ضربهای که به سرت خورده بود شدید بود. خدا را شکر که حالا بیداری.
دو انگشتش را مقابلم گرفت:
ـ چندتا میبینی دخترم؟
ـ دو...
چند سوال دیگر هم پرسید که همه را پاسخ دادم. سری تکان داد و گفت: ـ آفرین، وضعت خوب هست! چند ساعت بعد برای معاینهی دوباره و گرفتن اسکن سرت برمیگردم.
وقتی رفت، زنی وارد اتاق شد؛ جوان، مرتب، چادرش از سر افتاده و اندکی دستپاچه بود اما چشمانش مهربانی عجیبی داشت.
ـ سلام دخترم. حالت چطور است؟ جایت درد نمیکند؟ اگر مسکن میخواهی بگو.
با تلخندی از آین همه نگرانی و محبتش گفتم: ـ ممنونم، بهترم.
کنارم نشست، دستم را گرفت و آهسته گفت: ـ شاید برات سوال باشه که من کی هستم... راستش آن شب، تو با موتر ما تصادم کردی. من و پسرم داخل موتر بودیم.
در حال بازگشت از مهمانی بودیم و چون حال پسر دیگرم خوب نبود عجله داشتیم نمیدانم چطور ولی دفعتا آن حادثه اتفاق افتاد.
باورکن قلبم ایستاد مرگ را به چشمان خودم دیدم پسرمهم دست کمی از من نداشت.
چشمهایم ناخودآگاه به زمین دوخته شد. حس شرمندگی عجیبی داشتم.
ـ تقصیر تو نبود. ما هم عجله داشتیم، هوا تاریک بود، ندیدیمت... بابتش واقعاً متأسفیم.
سکوت کردم. فقط نگاهم به دستانش بود که هنوز دستم را گرفته بود. اما درونم پر از ترس بود... اگر هوتن پیدایم کند چه؟ اگر فهمیده باشد زندهام؟
زن ادامه داد: ـ داخل کیفت موبایلی پیدا نکردیم. چون وقت کم بود، مستقیم تو را به شفاخانه کابل آوردیم.
کابل؟! یعنی حالا در کاپیسا نیستم؟ شوک عجیبی وجودم را لرزاند.
ـ خیلی زحمت کشیدید... ممنونم.
لبخندی زد: ـ وظیفهمان بود دخترم.
همینجا بود که پسری داخل شد. حدود ۲۷، ۲۸ ساله، قد بلند، با چهرهای مردانه و چشمهایی تیره. موهای لخت و براق سیاهش تا روی پیشانیاش ریخته بود.
_ای دختر چشم سفید، نگاهت را درویش کن! با تشرکه وجدانم برایم زد نگاهمرا ازو گرفتم.
بیآنکه نگاهم کند، رو به مادرش گفت: ـ حالا که خانم بههوش آمد، ما برویم دیگر خانوادهش را خبرکند.
مادرش با لحنی معترضانه گفت: ـ پسرم، صبر کن. بگذار حالش کمی بهتر شود. خودش به خانوادهاش خبر میدهد.
پسر با تندی گفت: ـ مگر ما بیکارهستیم که اینجا علاف این خانم شویم، برویم به پرستار میسپارم تا آمدن فامیلش مراقبش باشد.
مادرش جدی شد: ـ کیارش، فکرنکنم لازم باشد یاد اوری کنم که این دختر حالا بخاطر ما اینجا و در این حال است.
پس پسر، کیارش بود. با لحنی پر قضاوت گفت: ـ میخواست نصف شب در کوچه خیابان ها پرسه نزند! معلوم نیست برای چه کاری بیرون رفته بود.
قلبم لرزید... اما این شروعش بود هنوز جا زیاد داشتم برای این نوع زخم ها من شبیکه خانه را ترک کردم همه اینها را به جان خریدم. اما نمیدانستم در این حد تلخ باشند.
گفتم: ـ ببخشید که حرفتان را قطع میکنم، ولی من هم اینجام و صدایتان را میشنوم.
رو به زن کردم:
ـ تشکر خانم. شما تا همینجا هم خیلی به من لطف کردید. از اینجا به بعدش را خودم حل میکنم.
کیارشنام نگاه سنگینی به من انداخت و از اتاق بیرون رفت. در را طوری کوبید که شیشههای پنجره به لرزه افتادند.