#_رمان_گریز_از_ماه
#_نویسنده_پرنده_آبی
#_قسمت_دوازدهم
با دیدن من که کنار مادرش ایستاده بودم گیج و کمی شرمنده لب زد:"
ای وای مهمان داشتیم مادر چرا. نگفتین ... بعد رو به من گفت:" ببخشید خانم شمارا ندیدم خوب هستید، خوشآمدید...
اینجا بود که من موضوع دیگری را کشف کردم آن هم اینکه برادر کیارش با خودش زمین تا آسمان تفاوت دارد از لحاظ اخلاق و شخصیت گرفته تا تیپ و استایل های شان ...کیارش همیشه اخمالود با تیپ و استایل رسمی و برادرش پسری با استایل پسرانه و راحتی و پسر شوخ و مهربان.!
_ تشکر شما خوب هستید، خوش باشید ممنونم!
قبل اینکه پسر جوابم را دهد... مادرش برایش توضیح داد؛"
_سهیل جان، ماهور همان دختریست که آن شب ما همراهش تصادم کردیم.
تا امروز بیهوش بود و حالا آوردمش اینجا تا کمی استراحت کند، و چند روزی مهمان ما خواهد بود.
میدانستم حالا در مغز پسری سهیل نام چه سوالاتی میگذرد.
مثل اینکه چرا خانهی آنها آمدم.
مگر خودم فامیل ندارم...
یا شاید همانند برادرش فکر کند من آن نصف شب در خیابان ها چیگار میکردم....
شاید قضاوتم کند و ازم متنفر شود نمیدانم.
اما با عکسالعمل ش تمام افکارمپوچ شدند.
_ واقعا!
کار خیلی خوبی کردید!
بعد رو به من با چشمکی افزود؛
_ ما مردم مهماننوازی هستیم نگران نباش!
منم لبخند زده عین خودش گفتم؛
_ پسخوشبختم! که مهمان شما هستم.!
با این حرفم صدای خنده خودش و مادرش بلند شد.
کیارش بی حرف سوی راهپلهها راه افتاد. و از دیدم غیب شد.
که سهیل با همان لحن طنز آلودش گفت:" بر عکس من برادرم اصلا مهمان نواز نیست رفتارش را بهدل نگیر.
با بالا دادن ابروهایم آرام گفتم:"
_از زمانیکه بهوش آمدم لااقل این موضوع را خیلی خوب متوجه شدهام.
اوهم با خنده به طبقه بالا که فکرکنم اطاقشآنجا باشد رفت.
_چیزی لازم داری!؟ گرسنهت نیست دخترم؟
با لحن مادرانهاش لبخندی زدم:"
_ نه ممنون فقد اگر ممکن باشد مسکن برایم بدهید سرم خیلی درد میکند.
به سر باند پیچی شدهام اشاره کرد و گفت:" بلی دخترم، داکتر هم میگفت وقتی تاثیرات دارو ها از بین برود ممکن کمی درد داشته باشی بیا من تورا به اطاق مهمان رهنمایی کنم بعد برایت مسکن هم میارم.
با تشکر سری تکان دادم و بیآنکه چیزی بگویم، کنارش روان شدم.
قدمزنان از پلهها بالا رفت و من آرام، با دقت به هر پلهای که پا میگذاشتم، پشت سرش میرفتم. سردردم با هر حرکت کمی بیشتر خودش را نشان میداد اما گرمای صدای او کمی از آن میکاست.
وارد طبقه دوم که شدیم، فضای سادهتر اما آرامشبخشتری را حس کردم.
درست روبهرو، صالونی نسبتاً کوچکتر از پایین قرار داشت. نه آنچنان اشرافی و پر زرقوبرق، اما تمیز و دلنشین. پردههای نازک سفید با گلدوزیهای ظریف از پنجرهها آویزان بود و نور نرمی داخل میتابید.
فرشی ساده، مبلمانی به رنگ روشن و یک گلدان گل خشکشده در گوشهی اتاق که انگار بیشتر برای حس آرامش آنجا گذاشته شده بود.
مادر کیارش به سمت راست صالون رفت. راهروی کوچکی در آن سمت قرار داشت که چند در در امتداد آن دیده میشد.
با انگشت به یکی از درها اشاره کرد و گفت:
_ این اطاقت است دخترم، راحت باش. من زود میآیم با مسکن.
با لبخندی کمرمق تشکر کردم و وارد اتاق شدم...
اتاقی که قرار بود پناه چند روزهی من شود، با همهی ناشناسیاش.
#_نویسنده_پرنده_آبی
#_قسمت_دوازدهم
با دیدن من که کنار مادرش ایستاده بودم گیج و کمی شرمنده لب زد:"
ای وای مهمان داشتیم مادر چرا. نگفتین ... بعد رو به من گفت:" ببخشید خانم شمارا ندیدم خوب هستید، خوشآمدید...
اینجا بود که من موضوع دیگری را کشف کردم آن هم اینکه برادر کیارش با خودش زمین تا آسمان تفاوت دارد از لحاظ اخلاق و شخصیت گرفته تا تیپ و استایل های شان ...کیارش همیشه اخمالود با تیپ و استایل رسمی و برادرش پسری با استایل پسرانه و راحتی و پسر شوخ و مهربان.!
_ تشکر شما خوب هستید، خوش باشید ممنونم!
قبل اینکه پسر جوابم را دهد... مادرش برایش توضیح داد؛"
_سهیل جان، ماهور همان دختریست که آن شب ما همراهش تصادم کردیم.
تا امروز بیهوش بود و حالا آوردمش اینجا تا کمی استراحت کند، و چند روزی مهمان ما خواهد بود.
میدانستم حالا در مغز پسری سهیل نام چه سوالاتی میگذرد.
مثل اینکه چرا خانهی آنها آمدم.
مگر خودم فامیل ندارم...
یا شاید همانند برادرش فکر کند من آن نصف شب در خیابان ها چیگار میکردم....
شاید قضاوتم کند و ازم متنفر شود نمیدانم.
اما با عکسالعمل ش تمام افکارمپوچ شدند.
_ واقعا!
کار خیلی خوبی کردید!
بعد رو به من با چشمکی افزود؛
_ ما مردم مهماننوازی هستیم نگران نباش!
منم لبخند زده عین خودش گفتم؛
_ پسخوشبختم! که مهمان شما هستم.!
با این حرفم صدای خنده خودش و مادرش بلند شد.
کیارش بی حرف سوی راهپلهها راه افتاد. و از دیدم غیب شد.
که سهیل با همان لحن طنز آلودش گفت:" بر عکس من برادرم اصلا مهمان نواز نیست رفتارش را بهدل نگیر.
با بالا دادن ابروهایم آرام گفتم:"
_از زمانیکه بهوش آمدم لااقل این موضوع را خیلی خوب متوجه شدهام.
اوهم با خنده به طبقه بالا که فکرکنم اطاقشآنجا باشد رفت.
_چیزی لازم داری!؟ گرسنهت نیست دخترم؟
با لحن مادرانهاش لبخندی زدم:"
_ نه ممنون فقد اگر ممکن باشد مسکن برایم بدهید سرم خیلی درد میکند.
به سر باند پیچی شدهام اشاره کرد و گفت:" بلی دخترم، داکتر هم میگفت وقتی تاثیرات دارو ها از بین برود ممکن کمی درد داشته باشی بیا من تورا به اطاق مهمان رهنمایی کنم بعد برایت مسکن هم میارم.
با تشکر سری تکان دادم و بیآنکه چیزی بگویم، کنارش روان شدم.
قدمزنان از پلهها بالا رفت و من آرام، با دقت به هر پلهای که پا میگذاشتم، پشت سرش میرفتم. سردردم با هر حرکت کمی بیشتر خودش را نشان میداد اما گرمای صدای او کمی از آن میکاست.
وارد طبقه دوم که شدیم، فضای سادهتر اما آرامشبخشتری را حس کردم.
درست روبهرو، صالونی نسبتاً کوچکتر از پایین قرار داشت. نه آنچنان اشرافی و پر زرقوبرق، اما تمیز و دلنشین. پردههای نازک سفید با گلدوزیهای ظریف از پنجرهها آویزان بود و نور نرمی داخل میتابید.
فرشی ساده، مبلمانی به رنگ روشن و یک گلدان گل خشکشده در گوشهی اتاق که انگار بیشتر برای حس آرامش آنجا گذاشته شده بود.
مادر کیارش به سمت راست صالون رفت. راهروی کوچکی در آن سمت قرار داشت که چند در در امتداد آن دیده میشد.
با انگشت به یکی از درها اشاره کرد و گفت:
_ این اطاقت است دخترم، راحت باش. من زود میآیم با مسکن.
با لبخندی کمرمق تشکر کردم و وارد اتاق شدم...
اتاقی که قرار بود پناه چند روزهی من شود، با همهی ناشناسیاش.