#_رمان_گریز_از_ماه
#_نویسنده_پرنده_آبی
#_قسمت_سیزدهم
رفت و بعد از چند لحظه برگشت؛ این بار پاکت قرص دستش بود که همین حالا بینهایت نیازمندش بودم.
قرص را با یک گیلاس آب به دستم داد که با لحن خجالت زدهیی تشکر کردم:
_ واقعا نمیفهمم چگونه ازتان سپاسگزار باشم... این مدت شما را هم خیلی اذیت کردم.
لبخند زد؛ از همان نوع مهربانانه و دلنشینش،
از همانهایی که اعماق وجودت را گرم میکنند.
_ نخیر عزیزدلم، این چه حرفیست؟ میدانم که برایت سخت است که اینجا میان چند غریبه زندگی کنی...
اما میخواهم بگویم که مارا بیگانه ندان!
نمیدانم چرا اما از همان لحظهای که آن چشمان معصومت را گشودی، مهرت به دلم ریشه زد.
گویا خدا، دختری را که سالها حسرتش را در دل داشتم، در وجود تو دوباره به من بخشیده.
گیج شدم؛
آن درد پنهان در نگاهش، آن قطره اشکِ بی صدا که راه خودش را یافته تا روی گونهاش لغزیده بود، و آن صدا و لحن بی نهایت خسته.
نشان از یک اتفاق غم انگیز و یک گذشته دردناک میداد.
آسانترین، و شاید تنها راهِ که برای دلداری دادن به مادر زخم خورده مقابلم بلد بودم؛ همین بود که دستش را بگیرم و همین کار را هم کردم دست هایش را فشار کوچکی دادم.
_راستش را بخواهید... نمیدانم چه چیزی بگویم تا کمی مرهم روی زخمهای دلتان باشم.
اما من با وجود شما و مهربانیهایتان درک کردم که هنوز انسانیت نمرده است!
لبخند زد و با گوشه شال نم اشک چشمش را گرفت:"
_خوبی از خودت است دخترم! داروهایت را بخور، آبِ به دست صورتت بزن، بیا پایین. درست است!؟
من هم مانند خودش با لبخند صمیمانه که کوچکترین داراییام در مقابل نگاه دیگران بود زمزمه کردم درست است.
_راستی...
منتظر نگاهم کرد که ادامه دادم:
_نمیفهمم شما را چگونه صدا بزنم؛ تا ناراحت نشوید!
_ اسمم سمیه هست! میتوانی هر طور دوست داری صدایم کنی!
#_نویسنده_پرنده_آبی
#_قسمت_سیزدهم
رفت و بعد از چند لحظه برگشت؛ این بار پاکت قرص دستش بود که همین حالا بینهایت نیازمندش بودم.
قرص را با یک گیلاس آب به دستم داد که با لحن خجالت زدهیی تشکر کردم:
_ واقعا نمیفهمم چگونه ازتان سپاسگزار باشم... این مدت شما را هم خیلی اذیت کردم.
لبخند زد؛ از همان نوع مهربانانه و دلنشینش،
از همانهایی که اعماق وجودت را گرم میکنند.
_ نخیر عزیزدلم، این چه حرفیست؟ میدانم که برایت سخت است که اینجا میان چند غریبه زندگی کنی...
اما میخواهم بگویم که مارا بیگانه ندان!
نمیدانم چرا اما از همان لحظهای که آن چشمان معصومت را گشودی، مهرت به دلم ریشه زد.
گویا خدا، دختری را که سالها حسرتش را در دل داشتم، در وجود تو دوباره به من بخشیده.
گیج شدم؛
آن درد پنهان در نگاهش، آن قطره اشکِ بی صدا که راه خودش را یافته تا روی گونهاش لغزیده بود، و آن صدا و لحن بی نهایت خسته.
نشان از یک اتفاق غم انگیز و یک گذشته دردناک میداد.
آسانترین، و شاید تنها راهِ که برای دلداری دادن به مادر زخم خورده مقابلم بلد بودم؛ همین بود که دستش را بگیرم و همین کار را هم کردم دست هایش را فشار کوچکی دادم.
_راستش را بخواهید... نمیدانم چه چیزی بگویم تا کمی مرهم روی زخمهای دلتان باشم.
اما من با وجود شما و مهربانیهایتان درک کردم که هنوز انسانیت نمرده است!
لبخند زد و با گوشه شال نم اشک چشمش را گرفت:"
_خوبی از خودت است دخترم! داروهایت را بخور، آبِ به دست صورتت بزن، بیا پایین. درست است!؟
من هم مانند خودش با لبخند صمیمانه که کوچکترین داراییام در مقابل نگاه دیگران بود زمزمه کردم درست است.
_راستی...
منتظر نگاهم کرد که ادامه دادم:
_نمیفهمم شما را چگونه صدا بزنم؛ تا ناراحت نشوید!
_ اسمم سمیه هست! میتوانی هر طور دوست داری صدایم کنی!