چندی قبل، در اینستاگرام با ویدئویی برخوردم؛ در واقع، کسی در موردِ چیزی بهنام «معیارِ زیبایی» صحبت میکرد. واقعاً چه حرفِ مضحکیست که میگویند: معیارِ زیبایی باید فلانطور باشد، فلان درجه باشد... زیبایی مگر یک عدد است؟ مگر چشمِ انسان یک ترازوست؟ ما که چیزی بهنامِ «معیارِ زیبایی» نداریم! بعد، همین آدمها ـ همین جماعتِ قضاوتگرِ بیچشم ـ مینشینند و نسخه میپیچند: پوست باید آنطور باشد، قد باید آن اندازه باشد، بینی باید اینطور باشد و لبخند فلان زاویه داشته باشد... زیبایی را نمیشود اندازه گرفت؛ نه با متر، نه با فیلتر، نه با خطکشهای مسخرهی شبکههای اجتماعی. زیبایی در چشمهای خستهی انسانیست که خودِ واقعیاش است؛ در یک پوستِ آفتابسوخته، در اندامِ طبیعی و سالم، و در تمامِ چیزهاییست که هیچکس اندازهگیریشان نمیتواند. معیار را انسانهایی ساختند که سالهاست آینه را میبینند، نه خودشان را؛ انسانهایی که نه زیبایی را دیدهاند، نه انسان را.
س.س
س.س