نقطه‌چین‌های سرم


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


خط‌خطی‌هایِ من.

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


امروز با مجیدِ عزیزم گشت و گذاری داشتم (جای عابر خالی بود). حرف زدیم، نان خوردیم، شعر خواندیم و احوالِ روضه و کوچه‌های شهر مزار را گرفتیم. مجید برایم شعر خواند، و من که عاشقِ شعرخوانی‌اش هستم، طبقِ معمول فقط می‌شنیدم و کیف می‌کردم. چند شعر (غزل) از خودش که گفت تازه نوشته را هم به خوانش گرفت.
حالا که مدتی‌ست از فضایِ مجازی دور است، خواستم این شعرِ نغز و تازه‌اش را با شما به اشتراک بگذارم. بخوانید و لذت ببرید!

می‌آید از شُش‌های کلکین بی‌محابا باد
شمعی خودش را روی میز آتش زده، تا باد...

بی‌چاره‌ها خود را به سختی حفظ می‌کردند
می‌چیند اکنون دانه دانه برگ‌ها را باد

می‌رفت خاک‌آلوده روی آب بنشیند
برگی که از آتش سخن می‌گفت هی با باد

رد می‌شد از موهایت و رو بر قفا می‌دید
می‌کرد حسرت‌خوردنِ من را تماشا باد

ما را خلافِ بادبادک‌های معمولی
می‌برد با نخوت همیشه رو به بالا باد

دوری همین که تا زمانِ وصل ماها را
منفورِ همدیگر نسازد خانه‌اش آباد.

مجید_خاک‌سار


من خطاب به فاضل نظری:

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم
باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی
😁


حُسن، آن‌ست که در صورتِ بسیاری هست
عشق، چیزی‌ست که در چنته‌ی بسیاری نیست

#حسین_جنتی


می‌گویند: به هرچیزی فکر کنی، به همان تبدیل می‌شوی.
پس به قولِ بهمنی:‌
من زنده‌ام هنوز و غزل فکر میکنم...


داستانی شدم که پایانش،
مثل یک عصر جمعه دلگیر است...
نیستم در حدود حوصله‌ها
پس چه بهتر که مختصر بشوم!

- مهدی فرجی


.


سر می‌کَشی، یک‌روز می‌آیی یقین دارم
وقتی که جا خوردی ز تنهایی، یقین دارم...

حس‌ میکنی یک‌روز بی‌من در میانِ جمع
تنها‌ترین مخلوقِ دنیایی، یقین دارم

با دیگری سر میکنی و نیستی راحت
آشوب داری، در دگر جایی، یقین دارم!

شب‌ها که از دلتنگی‌ات تا صبح میمیری
در عکسِ من غرقِ تماشایی، یقین دارم

"آیا بیادم است؟" می‌پرسم ز خود هر شب
آن‌جا تو هم در فکرِ "آیا"یی یقین دارم


سهراب "سوشیان"


پرسید: چگونه‌ای؟
گفت: چگونه باشد حال قومی که در دریا باشند و کِشتی بشکند و هریک بر تخته‌ای بمانند؟
گفتند: صعب باشد
گفت: حال من هم چنین است

تذکره‌الاولیا، عطار


چند دستخط از من را بیننده باشید.




محمود دولت‌آبادی.


معنی بخشیدن یک دل به یک لبخند چیست؟
من پشیمانم بگو تاوان آن سوگند چیست؟

گاه اگر از دوست پیغامی نیاید بهتر است
داستان‌هایی که مردم از تو می‌گویند چیست؟

خود قضاوت کن اگر درمان دردم عشق توست
این سر آشفته و این قلب ناخرسند چیست؟

چند روز از عمر گل‌های بهاری مانده است
ارزش جان‌کندن گل‌ها در این یک چند چیست؟

از تو هم دل‌ کندم و دیگر نپرسیدم ز خویش
چارۀ معشوق اگر عاشق از او دل کند چیست؟

عشق، نفرت، شوق، بیزاری، تمنا یا گریز
حاصل آغوش گرم آتش و اسفند چیست؟

#فاضل_نظری
#آن‌ها


سبزیِ سجده‌ی ما را به لبِ سرخ فروخت
عقل با عشق کنار آمده، می‌بینی که


فاضل_نظری


تقدیر
به من تکه زغالی داده
باید
گل سرخی بکشم
بر دیوار

#واران
#نورباعی


چندی قبل، در اینستاگرام با ویدئویی برخوردم؛ در واقع، کسی در موردِ چیزی به‌نام «معیارِ زیبایی» صحبت می‌کرد. واقعاً چه حرفِ مضحکی‌ست که می‌گویند: معیارِ زیبایی باید فلان‌طور باشد، فلان درجه باشد... زیبایی مگر یک عدد است؟ مگر چشمِ انسان یک ترازوست؟ ما که چیزی به‌نامِ «معیارِ زیبایی» نداریم! بعد، همین آدم‌ها ـ همین جماعتِ قضاوت‌گرِ بی‌چشم ـ می‌نشینند و نسخه می‌پیچند: پوست باید آن‌طور باشد، قد باید آن اندازه باشد، بینی باید این‌طور باشد و لبخند فلان زاویه داشته باشد... زیبایی را نمی‌شود اندازه گرفت؛ نه با متر، نه با فیلتر، نه با خط‌کش‌های مسخره‌ی شبکه‌های اجتماعی. زیبایی در چشم‌های خسته‌ی انسانی‌ست که خودِ واقعی‌اش است؛ در یک پوستِ آفتاب‌سوخته، در اندامِ طبیعی و سالم، و در تمامِ چیزهایی‌ست که هیچ‌کس اندازه‌گیری‌شان نمی‌تواند. معیار را انسان‌هایی ساختند که سال‌هاست آینه را می‌بینند، نه خودشان را؛ انسان‌هایی که نه زیبایی را دیده‌اند، نه انسان را.

س.س


لب از گفتن چنان بستم که گویی
دهان بر چهره زخمی بود و بِه شد!

طالب_آملی


آتش به پرنیان نکند، باد با چراغ
آن‌ها که غصه با جگر آدمی کند

طالب_آملی


بختِ خود ساییده‌ایم و سُرمه‌دان پر کرده‌ایم

طالب‌_آملی


از پنجره به پیاده‌رویِ مملو از جمعیت نگاه کرد.
گفت: می‌بینی، لباس‌هایی هستند که راه می‌روند،
دروغ می‌گویند،
عاشق می‌شوند،
می‌میرند...
کمتر لباسی آن بیرون است که درونش "انسان" وجود داشته باشد.
به‌راستی که این دنیا یک رختکنِ بزرگ است.

#رومن_گاری


قابیل بی قبیله

من درختی کلاغ بر دوشم،
خبرم درد می‌کند بدجور
ساقه تا شاخه‌ام پُر از زخم است،
تبرم درد می‌کند بدجور

من کی‌ام جز نقابی از ابهام؟
دردِ بحرانِ هوّیت دارم
یک اشاره بدون انگشتم،
اثرم درد می‌کند بدجور

جنگ‌جویی نشسته بر خاکم،
در قماری که هر دو می‌بازیم
پسرم روی دستم افتاده،
سپرم درد می‌کند بدجور

مثل قابیلِ بی قبیله شدم،
بوی گندم گرفته دنیا را
بس‌که حوّا، هوایی‌اش کرده،
پدرم درد می‌کند بدجور

هرچه کوهِ بزرگ می‌بینی،
همگی روی دوش من هستند
عاشقی هم که قوز بالا قوز،
کمرم درد می‌کند بدجور

تو فقط صبر می‌کنی تجویز،
من فقط صبر می‌کنم یک‌ریز
بس که دندان گذاشتم رویش،
جگرم درد می‌کند بدجور

بستری کن مرا در آغوشت،
با دو نخ شعر و این هوا باران
مرغِ عشقی بدون هم‌زادم،
که پَرم درد می‌کند بدجور

برسان قرصِ بوسه ـ اورژانسی ـ
قرص یک‌ ور سفید و یک ور سرخ
برسان نشئه‌ای ز لب‌هایت،
که سرم درد می‌کند بدجور

#مرتضی_خدایگان

20 last posts shown.

168

subscribers
Channel statistics