امروز با مجیدِ عزیزم گشت و گذاری داشتم (جای عابر خالی بود). حرف زدیم، نان خوردیم، شعر خواندیم و احوالِ روضه و کوچههای شهر مزار را گرفتیم. مجید برایم شعر خواند، و من که عاشقِ شعرخوانیاش هستم، طبقِ معمول فقط میشنیدم و کیف میکردم. چند شعر (غزل) از خودش که گفت تازه نوشته را هم به خوانش گرفت.
حالا که مدتیست از فضایِ مجازی دور است، خواستم این شعرِ نغز و تازهاش را با شما به اشتراک بگذارم. بخوانید و لذت ببرید!
میآید از شُشهای کلکین بیمحابا باد
شمعی خودش را روی میز آتش زده، تا باد...
بیچارهها خود را به سختی حفظ میکردند
میچیند اکنون دانه دانه برگها را باد
میرفت خاکآلوده روی آب بنشیند
برگی که از آتش سخن میگفت هی با باد
رد میشد از موهایت و رو بر قفا میدید
میکرد حسرتخوردنِ من را تماشا باد
ما را خلافِ بادبادکهای معمولی
میبرد با نخوت همیشه رو به بالا باد
دوری همین که تا زمانِ وصل ماها را
منفورِ همدیگر نسازد خانهاش آباد.
مجید_خاکسار
حالا که مدتیست از فضایِ مجازی دور است، خواستم این شعرِ نغز و تازهاش را با شما به اشتراک بگذارم. بخوانید و لذت ببرید!
میآید از شُشهای کلکین بیمحابا باد
شمعی خودش را روی میز آتش زده، تا باد...
بیچارهها خود را به سختی حفظ میکردند
میچیند اکنون دانه دانه برگها را باد
میرفت خاکآلوده روی آب بنشیند
برگی که از آتش سخن میگفت هی با باد
رد میشد از موهایت و رو بر قفا میدید
میکرد حسرتخوردنِ من را تماشا باد
ما را خلافِ بادبادکهای معمولی
میبرد با نخوت همیشه رو به بالا باد
دوری همین که تا زمانِ وصل ماها را
منفورِ همدیگر نسازد خانهاش آباد.
مجید_خاکسار