Forward from: تأمّلات شبانه بر تأثّرات روزانه
ضجههای آدمی تمامی ندارند، چون عصیانها بخشی از زندگی ما را تشکیل میدهند. در این میان تنها کاری که از ما برمیآید، این است: تا میتوانیم تخمِ صبوری بکاریم، بذر بدیها را با داس برکنیم و به انتظار محصول بنشینیم.
آنچه را آسمان سیراب کند، زمان مقاوم میسازد، و آنچه را آسمان رها کند، زمین در آغوش میکشد. چشم از ابرها برندار، قطراتی که میآید را بشمار و تصویر خودت را در انعکاس هر ذره ببین تا به زمین برسد. تا میتوانی خودت را جمعتر کن تا باران زمینت را بیشتر آبیاری کند. در جای درست ایستادن رمز موفقیت است، که باران پرنعمت خودت را خیس میکند و سرما میدهد اما زمینت را بارور میکند و محصول میآورد.
عصیان باید از زمین شروع شود و رو به سوی بالا داشته باشد. اینگونه دانهها رشد میکنند. سرکشیهای افقی، کرم را لابلای خاک سرگردان میکند. سرت را بالا بگیر، اول باید سر از خاک بیرون آوری، هوای آزادی به تنت بخورد تا رشد کنی و محصول دهی.
اما حواست باشد هوای آزادی، هواییات نکند و ریشههایت را سست. باید شاخههایت را آسمانی کنی و با برگها ابرها را لمس کنی نه ریشهها. زندگی بادهای خزانریز و سیلهای بنیادکن در پیش دارد، خودت حساب بهار و تابستان عمرت را داشته باش تا باران پاییز و بوران زمستان غافلگیر نشوی.
آنچه را آسمان سیراب کند، زمان مقاوم میسازد، و آنچه را آسمان رها کند، زمین در آغوش میکشد. چشم از ابرها برندار، قطراتی که میآید را بشمار و تصویر خودت را در انعکاس هر ذره ببین تا به زمین برسد. تا میتوانی خودت را جمعتر کن تا باران زمینت را بیشتر آبیاری کند. در جای درست ایستادن رمز موفقیت است، که باران پرنعمت خودت را خیس میکند و سرما میدهد اما زمینت را بارور میکند و محصول میآورد.
عصیان باید از زمین شروع شود و رو به سوی بالا داشته باشد. اینگونه دانهها رشد میکنند. سرکشیهای افقی، کرم را لابلای خاک سرگردان میکند. سرت را بالا بگیر، اول باید سر از خاک بیرون آوری، هوای آزادی به تنت بخورد تا رشد کنی و محصول دهی.
اما حواست باشد هوای آزادی، هواییات نکند و ریشههایت را سست. باید شاخههایت را آسمانی کنی و با برگها ابرها را لمس کنی نه ریشهها. زندگی بادهای خزانریز و سیلهای بنیادکن در پیش دارد، خودت حساب بهار و تابستان عمرت را داشته باش تا باران پاییز و بوران زمستان غافلگیر نشوی.