Forward from: 'سَـبــا '
از خاکِ زخم، باغی برپا کنیم
چشمهایمان را به روشنای سحر بسپاریم
و دلهایمان را به آواز پرندگان
بگذاریم نسیم، اندوه را از شانههایمان بروبَد
و باران، بر ریشههای فرسودهمان رحمتی تازه
بریزد.
شاید انسان بودن، همین باشد
که در میانهی هزار فروبستگی،
هنوز راهی به سوی نور بجوییم.
-سینشین
چشمهایمان را به روشنای سحر بسپاریم
و دلهایمان را به آواز پرندگان
بگذاریم نسیم، اندوه را از شانههایمان بروبَد
و باران، بر ریشههای فرسودهمان رحمتی تازه
بریزد.
شاید انسان بودن، همین باشد
که در میانهی هزار فروبستگی،
هنوز راهی به سوی نور بجوییم.
-سینشین