میدانی، راستش این روزها زیاد به آیندهای فکر میکنم که میتوانستم داشته باشم...
به رؤیاهایی که روزی در سر داشتم؛
به کانکوری که میتوانستم شرکت کنم و نشد...
به دانشگاهی که میتوانستم شاملش شوم و نشد...
به رؤیاهایی که میتوانستم به آنها برسم و نشد...
البته، نه اینکه «نشد»...
نگذاشتند.
شاید از قدرت زنان ترسیدند،
شاید از دانششان،
شاید از دختری که میتوانست روزی بیشتر بداند، بیشتر بخواند، بیشتر بخواهد و بلندتر رؤیا ببیند...
اما من، این روزها، بهشدت سوگوار رؤیاهایی هستم که نگذاشتند به آنها برسم.
سوگوار تمام آن «میتوانستم»هایی که حالا فقط در گوشهای از ذهنم ماندهاند و هر از گاهی، آرام و بیرحم، خودشان را به یادم میآورند.
گاهی به دخترکِ کوچکی فکر میکنم که روزی به او وعده داده بودم دستش را میگیرم و به رؤیاهایش میرسانمش.
دخترکی که باورم کرده بود.
و حالا...
من بینهایت شرمندهی همان دخترکم.
شرمندهام که نتوانستم او را به جایی که میخواست برسانم؛
شرمندهام که تمام آن رؤیاهای کوچک و بزرگش، یکییکی، پشت درهایی ماندند که من اجازهی بازکردنشان را نداشتم.
و اکنون چیزی که در دست من مانده،
یک «هیچ» بزرگ است.
بزرگ...
بزرگتر از آنچه بتوانم انکارش کنم.
و شاید دردناکترین قسمت ماجرا همین باشد؛
اینکه من هنوز تمام آن رؤیاها را به یاد دارم.
هنوز میدانم چه میتوانستم باشم...
و چه چیزهایی میتوانستم داشته باشم،
اگر فقط میگذاشتند.
#_پرنده_آبی