با دست هات که از شاخه های نازک درخت بود.
مثل خاکستری که روی کلاویه های پیانو نشسته بود غم رو از زندگیم جارو کردی.
من رو سالها نواختی و زیبا ترین موسیقی های زندگی رو بهم آموزش دادی.
تو با دست هات روی کلاویه های سیاه و سفید زندگی من رقصیدی و من برات خوندم.
زمانی بود که حتی تنفس رو هم از یاد برده بودم
اما این تو بودی که شدی اکسیژن برای زنده بودن ، برای تو رو زندگی کردن.
درسته زندگی ترکیب همون پیانوی سیاه و سفید رو داشت ولی تو،...
تو رنگی تر از همیشه بودی.