جایی به دور ازاین ازدحام ودلهره های گریبان گیر جایی که سکوت معنایی جز آرامش ندارد بتوانم نفسِ عمیقی، از تمام وجودِ خود بکشم وازنو همه چی را آغاز کنم. شاید کلماتِ درونم مانند پرنده ای آزاد برفراز آسمانِ بلندوزیبا پرواز کنندتا مانند سنگی درگلویم گیرنکند.تادگر قلبم بی نیاز باشد از پنهان کاری ازپنهان کردنِ احساسی که وحشت از بیان آن دارم. تازبانم توانِ این را داشته باشد دردهایِ وجودم را بیان کندشاید درآن جهان من هم انسانِ شادو بی خیالی باشم.
شاید...
شاید...
لِیلی