لِیلی


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


برگ‌های زرد،خاطره‌هایِ پاییزیِ دلِ منند.
https://t.me/SendHarfBot?start=6c9e7dd42f9e

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter




★


او قوی بود،صبور بود،مانند کمانداری ماهر تیر هارا به سمت هدف پرتاب می کرد.ابهتش ستودنی بود.زیبایی اش چشم نواز، میتوانستی ساعت ها خیره وخاموش هنرش را نگاه کنی و لذت ببری از آن همه وقار.
هرحرکتش،رد پایی از سالها تمرین او داشت.
هرنگاهش،هرلبخندش،گویای یک زن شرقی زیبا بود.


آن پسرک،بوی خاکِ خیسِ بعد باران،میداد.




به چشمِ تو، جهانِ من، رنگین شد
و در این رنگ،دلِ من، چنین خندید.
سعدی


وزش ملایم باد، موهای سیاهش را به آرامی تکان می‌داد. چشمانش، مثل کاسه‌ای عسلِ ناب، همانقدر براق و زیبا بود. دستانش را ماهرانه روی بوم می‌کشید؛ رنگ‌ها را با زیرکی با هم ترکیب می‌کرد و سایه‌هایی را خلق می‌کرد که انگار از دلِ واقعیت بیرون آمده بودند. خمیدگی ظریفِ شانه‌هایش، بعد از ساعت‌ها کار، نشانی از خستگی داشت.
آنقدر محو زیبایی‌اش شده بودم که مکان و زمان را از یاد برده بودم. گویی او را از دل نقاشی‌ها بیرون آورده بودند، که خود هم در حال خلق اثر هنری دیگری بود.صدای ضربان قلبم هرثانیه تندتروتندتر میشد با هر حرکتِ قلم‌موی اوصدایش،داخل گوش هایم می پیچیدوروحی تازه در من دمیده می‌شود.
وای، مرا از پشت درخت بلوط دید. می‌خواستم خودم را پنهان کنم، اما کار از کار گذشته بود. کلافگی‌اش را حس می‌کردم؛ حتی اخم ظریفی که میان ابروهای زیبایش نقش بسته بود را هم می‌دیدم. دلم می‌خواست بهش بگویم که چقدر کارش را تحسین می‌کنم، چقدر آن لحظه برایم ارزشمنده و چقدر دلم می‌خواهد که خستگیش رو از بین ببرم.کاغذ و خودکاری را از جیبم درآوردم.
روی کاغذ، با خطی که سعی می‌کردم ظرافتِ حرکاتی را به تقلید ازاو ، رقعه‌ای در وصف زیبایی‌اش بنویسم. نوشتم که چقدر محوِ هنر او شده‌ام و چقدر دلم می‌خواهد بیشتر از او و دنیای رنگ‌هایش بدانم.آن را با احتیاط داخل جیب پالتویش که بر درختِ گیلاس آویزان بود گذاشتم. لحظه‌ای درنگ کردم، دلم می‌خواست بیشتر آنجا بمانم و منتظر بمانم تابیشتر نگاهش کنم اما ترسیدم که بیشتر از این مزاحمش شوم.

و این بود سرآغاز عشق میانِ من و او...
لِیلی




*


آه دخترکِ زیبا،من میدانم تو در زندگی رنج و سختی های زیادی کشیدی،اما بازهم از نو مانند درختی زیبا شکوفه دادی.تلاش هایت را برای رسیدن به آنچه در ذهنت داری دیده ام.اکنون ناامیدی را کنار بگذار،مانند زیبایِ چهره ات آینده زیبایی را برای خود رقم بزن،آینده ای به رنگ آفتاب همانقدر،درخشان و زیبا تاکه همگان تورا به توانمندی وپاک زیستن بخوانند.
لِیلی


کتاب هارا دوست دارم چون میتوانم ساعت ها درونشان غرق شوم،اندکی زندگی کنم دور از هیاهوی این شهرواین چرخه زندگی،حتی میتوانم باآنها تا پاسی از شب عشق بازی کنم و گذر زمان راهم احساس نکنم، فقط من بمانم وکتاب های محبوبم.


دراین شب های ساکت،وقتی که چراغ خاموش می شود.دنیا نیز باآن به خواب فرو میرودومن نیز درافکارم غوطه ورمیشوم. یادم میآید روزی در رویای کودکی ام چه آرزوهایی برای زندگی دربزرگسالی داشتم. آرزوی ساختن جهانی بهتر با دستان کوچک وقلب وسیعم اما، اکنون این آرزوها تبدیل به زخم های دردناکی شده اند،که سوزشِ آنهارا با تمام وجودم حس میکنم.
آیااین همان زندگی ورویایی بود که درکودکی آن را تصورمی کردم؟
آیا این همان بزرگسالیست؟
لِیلی


باتمام وجود بی تفاوتی وسردی دیگران رانسبت به خودحس کردم. دوست داشته نشدن را حس کردم. ولی چیزی را بروز ندادم اما درونم مانندخانه ای ویران، در انتظار از نوساخته شدن توسط قهرمانِ همان داستان های کودکی ام بود.


من عاشق شدم، مثل به خواب رفتن، به‌آرامی و سپس ناگهانی.




گاهی ضعیف و رنگ پریده
گاهی قوی و پر نور
ماه معنای انسان بودن را می فهمد.
طاهره مافی


Forward from: کوچه باغِ خـیال🌱
موهایت
در جوانی سفید شد
می‌گویند ارثی است،
درست
ما وارثان اضطراب تاریخ
هستیم.

محمد همایون




جایی به دور ازاین ازدحام ودلهره های گریبان گیر جایی که سکوت معنایی جز آرامش ندارد بتوانم نفسِ عمیقی، از تمام وجودِ خود بکشم وازنو همه چی را آغاز کنم. شاید کلماتِ درونم مانند پرنده ای آزاد برفراز آسمانِ بلندوزیبا پرواز کنندتا مانند سنگی درگلویم گیرنکند.تادگر قلبم بی نیاز باشد از پنهان کاری ازپنهان کردنِ احساسی که وحشت از بیان آن دارم. تازبانم توانِ این را داشته باشد دردهایِ وجودم را بیان کندشاید درآن جهان من هم انسانِ شادو بی خیالی باشم.
شاید...
لِیلی



20 last posts shown.

179

subscribers
Channel statistics