دراین شب های ساکت،وقتی که چراغ خاموش می شود.دنیا نیز باآن به خواب فرو میرودومن نیز درافکارم غوطه ورمیشوم. یادم میآید روزی در رویای کودکی ام چه آرزوهایی برای زندگی دربزرگسالی داشتم. آرزوی ساختن جهانی بهتر با دستان کوچک وقلب وسیعم اما، اکنون این آرزوها تبدیل به زخم های دردناکی شده اند،که سوزشِ آنهارا با تمام وجودم حس میکنم.
آیااین همان زندگی ورویایی بود که درکودکی آن را تصورمی کردم؟
آیا این همان بزرگسالیست؟
لِیلی