🖋 دفتر خاطرات
🔸فرهاد حاجری. 1391/1/1 اولین روزی بود که به طور جدی نوشتن خاطرات و اتفاقات روزمره را شروع کردم. این نوشتن تا همین چند روز پیش ادامه داشته و اول فروردین 97 شش سال تمام خواهد بود که من گزارشی از احوالات و اتفاقات مربوط به خودم و آدمها و موقعیتهای پیرامونم در این بازه زمانی در اختیار دارم. معمولا می گویند که دهه 20 تا 30 زندگی آدم بهترین دوره زندگی آدمی است و اگر اینگونه باشد خوشحالم که تا امروز تصویری مستند از این دوره عمرم را ترسیم کرده ام.
امروز فرصتی دست داد و از کمد، دفترهای سال گذشته را بیرون آوردم و تورقی کردم. نثر ابتداییِ ناپخته، احساساتی جالب و با نگاه امروزم بچگانه، ثبت بعضی جملات و رفتارهای خاص آدمهای پیرامون و ... ، همه و همه همراه بود با پوزخندی که می زدم و حس غم انگیزی که از خواندن بعضی نوشته ها به سراغم می آمد. اینها جنبه سرگرمی برایم داشته و دارند و نه دغدغه ی اصلی ام از نوشتن و خواندنشان؛ مهمترین موضوعی که ذهنم را درگیر کرده بود روند تکامل و تحولی بود که در این سالها داشته ام. همه ما می دانیم که تغییر می کنیم و به نظرم این موضوع خاصی نیست، برای من آنچه که ویژه بود مشاهده جزئیات این تغییر بود. اینکه چگونه واژه ها در فرایند زمان تغییر کرده اند، آدمهای متنوع چگونه جایشان در زندگی ام عوض شده اند، نگاه من به باورها و عقایدی که داشته ام چگونه بالا و پایین شده است و البته اینکه چگونه هنوز بر برخی اصول اخلاقی و رفتاری که به آنها ایمان دارم پایبند هستم.
در نوشته هایم تا حدی که امکان داشته خودسانسوری نکرده ام، اما همه چیز را هم ننوشته ام. فراموشی و شاید خط قرمزهایی که در ناخودآگاه ذهنم وجود دارند به احتمال بسیار در ننوشتن همه آنچه که بر من گذشته موثر بوده اند.
خواندن بعضی خاطرات نشان می داد که واقعا اعتماد کردن به ذهن آدمی و حافظه در نقل گذشته، خطایی ست بزرگ. من همیشه از بعضی خاطرات سالهای گذشته نمایی کلی در ذهن داشتم، همانگونه که همه دارند، اما رجوع به نوشته های ثبت شده نشان می داد که چگونه تصاویر، موقعیتها و گفته ها تغییر کرده اند و آنچه امروز درباره اش می اندیشیم تا اصل واقعیت تفاوت کرده اند.
من همچنان میل زیادی برای نوشتن دارم و برنامه ریزی کرده ام که با ترتیب منظم تر از آنچه که بوده، و با رفع برخی از کاستی هایی که داشته ام، نوشتنم را ادامه دهم. ثبت این خاطرات به درد هیج کجا و هیچ کس دیگر هم نخورد، به نظرم برای رشد و تکامل و تحول رفتارهایم در زندگی موثر خواهد بود. چند روز پیش عکسی از چند خط نوشته ام گرفتم و برای یکی از رفقای صمیمی فرستادم، نوشته ام در مورد او بود و گفتم که در حال حاضر دارم درباره «تو» می نویسم. پرسید می تواند نوشته ام را بخواند؟ برایش توضیح دادم که کمی در این زمینه سخت گیر هستم و اگر شرایطش را داشته باشد دفتر را می دهم تا بخواند و سابقه داشته که نوشته هایم را به یکی دو نفر برای خواندن بدهم. من چندین بار خواسته ام از دفترم عکس بگیرم و بدون کم و کاستی در همین کانال منتشر کنم، اما هر بار به دلایلی این کار را انجام نداده ام. به هر حال هر آنچه که در یک دفتر خاطرات شخصی می گذرد، درست یا غلطش، از صافی ذهن و دل همان نویسنده است و همراه با تمایلات و باورهای فردی، حال اگر نویسنده اش بخواهد آنچه در ذهنش بوده را بدون هیچ کم و کاستی بر کاغذ بنویسد، اسیر تعارفات و خودسانسوریها نشود، ترس از آینده ای که بخواهند این نوشته ها جایی خوانده شود، نداشته باشد؛ نتیجه اش می شود بی پروا نوشتن. بی پروایی که به احتمال بسیار باعث آزرده خاطری کسانی خواهد شد که احیانا نامی از آنها برده شده است. این مهمترین دلیل برای پنهان نگه داشتن نوشته هایم بوده است.
🔸فرهاد حاجری. 1391/1/1 اولین روزی بود که به طور جدی نوشتن خاطرات و اتفاقات روزمره را شروع کردم. این نوشتن تا همین چند روز پیش ادامه داشته و اول فروردین 97 شش سال تمام خواهد بود که من گزارشی از احوالات و اتفاقات مربوط به خودم و آدمها و موقعیتهای پیرامونم در این بازه زمانی در اختیار دارم. معمولا می گویند که دهه 20 تا 30 زندگی آدم بهترین دوره زندگی آدمی است و اگر اینگونه باشد خوشحالم که تا امروز تصویری مستند از این دوره عمرم را ترسیم کرده ام.
امروز فرصتی دست داد و از کمد، دفترهای سال گذشته را بیرون آوردم و تورقی کردم. نثر ابتداییِ ناپخته، احساساتی جالب و با نگاه امروزم بچگانه، ثبت بعضی جملات و رفتارهای خاص آدمهای پیرامون و ... ، همه و همه همراه بود با پوزخندی که می زدم و حس غم انگیزی که از خواندن بعضی نوشته ها به سراغم می آمد. اینها جنبه سرگرمی برایم داشته و دارند و نه دغدغه ی اصلی ام از نوشتن و خواندنشان؛ مهمترین موضوعی که ذهنم را درگیر کرده بود روند تکامل و تحولی بود که در این سالها داشته ام. همه ما می دانیم که تغییر می کنیم و به نظرم این موضوع خاصی نیست، برای من آنچه که ویژه بود مشاهده جزئیات این تغییر بود. اینکه چگونه واژه ها در فرایند زمان تغییر کرده اند، آدمهای متنوع چگونه جایشان در زندگی ام عوض شده اند، نگاه من به باورها و عقایدی که داشته ام چگونه بالا و پایین شده است و البته اینکه چگونه هنوز بر برخی اصول اخلاقی و رفتاری که به آنها ایمان دارم پایبند هستم.
در نوشته هایم تا حدی که امکان داشته خودسانسوری نکرده ام، اما همه چیز را هم ننوشته ام. فراموشی و شاید خط قرمزهایی که در ناخودآگاه ذهنم وجود دارند به احتمال بسیار در ننوشتن همه آنچه که بر من گذشته موثر بوده اند.
خواندن بعضی خاطرات نشان می داد که واقعا اعتماد کردن به ذهن آدمی و حافظه در نقل گذشته، خطایی ست بزرگ. من همیشه از بعضی خاطرات سالهای گذشته نمایی کلی در ذهن داشتم، همانگونه که همه دارند، اما رجوع به نوشته های ثبت شده نشان می داد که چگونه تصاویر، موقعیتها و گفته ها تغییر کرده اند و آنچه امروز درباره اش می اندیشیم تا اصل واقعیت تفاوت کرده اند.
من همچنان میل زیادی برای نوشتن دارم و برنامه ریزی کرده ام که با ترتیب منظم تر از آنچه که بوده، و با رفع برخی از کاستی هایی که داشته ام، نوشتنم را ادامه دهم. ثبت این خاطرات به درد هیج کجا و هیچ کس دیگر هم نخورد، به نظرم برای رشد و تکامل و تحول رفتارهایم در زندگی موثر خواهد بود. چند روز پیش عکسی از چند خط نوشته ام گرفتم و برای یکی از رفقای صمیمی فرستادم، نوشته ام در مورد او بود و گفتم که در حال حاضر دارم درباره «تو» می نویسم. پرسید می تواند نوشته ام را بخواند؟ برایش توضیح دادم که کمی در این زمینه سخت گیر هستم و اگر شرایطش را داشته باشد دفتر را می دهم تا بخواند و سابقه داشته که نوشته هایم را به یکی دو نفر برای خواندن بدهم. من چندین بار خواسته ام از دفترم عکس بگیرم و بدون کم و کاستی در همین کانال منتشر کنم، اما هر بار به دلایلی این کار را انجام نداده ام. به هر حال هر آنچه که در یک دفتر خاطرات شخصی می گذرد، درست یا غلطش، از صافی ذهن و دل همان نویسنده است و همراه با تمایلات و باورهای فردی، حال اگر نویسنده اش بخواهد آنچه در ذهنش بوده را بدون هیچ کم و کاستی بر کاغذ بنویسد، اسیر تعارفات و خودسانسوریها نشود، ترس از آینده ای که بخواهند این نوشته ها جایی خوانده شود، نداشته باشد؛ نتیجه اش می شود بی پروا نوشتن. بی پروایی که به احتمال بسیار باعث آزرده خاطری کسانی خواهد شد که احیانا نامی از آنها برده شده است. این مهمترین دلیل برای پنهان نگه داشتن نوشته هایم بوده است.