امیدی هست؟ نمی دانم. من در برزخی میان گذشته و حال. رهایی است؟ نمی دانم. جسمی کرخت شده، سست. سنگین از احساساتی بی سر و ته. طاقتی برای ایستادن نیست. می نشینم. بر آخرین صندلیِ کنج هال این خانه ی دور. دور اما انگار نزدیک به من. کلاهم را پایین تر می کشم. کجا را باید دید؟ نمی دانم. خانه شلوغ است و من گمشده در میان آدمهای اینجا. چه کسی من را می بیند؟ نمی دانم.
همه بلند می شوند. صداها می پیچد میان خانه و آدمهایش. شور شادی در تن هاشان جوانه می زند. آنها اکنون ایستاده اند اما من هیچ وقت یارای بلند شدن نداشته ام و اکنون نیز ندارم. ما آمده ایم به خانه ای که می گویند کودکانش بی کسی را تجربه کرده اند ... بی سرپرستی را. اکنون مادر دارند و نیز پدر، اکنون آن دو را اینگونه صدا می زنند. من در کنج خانه خوب آنها را نگاه می کنم. زیر کلاهی که باز کمی پایین تر کشیده شده است. نگاهی به دخترکان و پسرکانی با چهره هایی نقش بسته شده از سختی. دختران و پسرانی آرام، گاهی لبخند زده، بعضی هاشان غرق در سکوتی ریشه دار، لابد ریشه در گذشته شان که ما چیزی از آن نمی دانیم. من همچنان نشسته و یارای بلند شدن از سنگینی آنچه که در دل و ذهنم می گذرد را ندارم. همراهان مان اما در میدان اند، در وسط میدان. تنشان می چرخد و می رقصد. دست هاشان در رفت و آمد، بالا، پایین، چپ، راست؛ صدای خنده هاشان غرق در یکدیگر. می رقصند. برای شادی این کودکان. من دیگر نمی بینم، هیچ کس را. آنها جلویم می روند و می آیند. دختران و پسرانِ کودک محو می شوند. چی کسی می خواهد من را بلند کند؟ نمی دانم. اما من در جست و جوی تلاشی دوباره برای ایستادن. هنگامی که او را می بینم؛ او نه از جنس اکنون است و نه از آدمی که در وسط میدان است. او پسرکی است سفید پوش اما با چهره ای رو به رنگ تیرگی. شاید سوخته از آفتاب. شاید سوخته از گذشته اش که نمی داند چیست. نگاهمان در هم گره می خورد. نگاهی با معنا که من را به شورش وا می دارد. به تلاشی برای بلند شدن از این صندلی. من در این جمع از او انتظاری برای دست گیری ام نداشتم، اما نگاه پسر من را بلند می کند. به کجا می برد.؟ دستش را گویی دراز کرده است. من نمی خواهم به گذشته بروم. باید نگاهم را از او بردارم اما توانی نیست. من را می برد. بلند می شوم و از در بیرون می روم.
از در اتاق بیرون رفتم. خانه پر از شلوغی بود. فریاد. داد و بیداد. گریه هایی زنانه. ناسزاهایی که اولین بار به گوشم می رسید. من چه کنم؟ اینجا کجاست؟ امشب تاریک تر از همیشه. من تنها میان این دو چه باید کنم؟ خودم را به آنها رساندم. از راهرو اتاق به هال. مسیری طولانی تر از همیشه. دویدم و رسیدم. چه باید می کردم. منِ پسرکی تازه به بلوغ رسیده توانی نداشتم در برابر آن دستان بزرگ. چاره ای نبود جز فریاد زدن. به کجا می رسید؟ کسی می شنید؟ نمی دانم. لحظه ها سخت، زمان بدون گذر و من تماشگری با های و هویی بی فایده. چه می دیدم؟ زنی بر دیوار کوبیده شده ... زیر دستانی ستبر ... نایی نمانده برای فریاد زدنش ... مردی خشمگین ... رها شده از خود ... همه چیز را سیاهی میدید ... کار که بود؟ برای چه؟ از ماده ای که برایش نرسیده بود! از تلخی روزگاری که برش رفته بود. چه او را وا داشته بود تا هر چه در توان دارد در دستانش جمع کند و بگذارد بر روی گردنی سفید رنگ و نرم. زن رو به سرخی رفت. روبه خفگی! چه می کردم. داد من به کجای فریادهای مرد می رسید؟ توان دستانم چه می توانست کند در برابر دستانی سخت و سالخورده. قامتم به آنها نمی رسید. آنها من را دیدند؟ نه! و من باز فرار کردم. باید از بیرونی ها مدد می جستم. حیاط خانه چقدر بزرگ بود که تمامی نداشت. غرق در ترس شدم. نکند هیچ وقت به در نمی رسیدم! اما با اندک توان باقی مانده رسیدم. با پای برهنه میان کوچه دویدم. بر در خانه ای آشنا کوبیدم. یکی آمد. من نای حرف زدن نداشتم. دستانم را به زور بلند کردم و انگشت کوچک اشاره ام آخرین امید برای رهایی آنها. او فهمید و دوید برای نجات. من با پاهایی سست به دنبال او. اما طاقتی بیشتر برای جلو رفتن از در خانه نبود. نشستم. با دست و پاهایی لرزان ... سست ... کرخت ... سنگین ... چهره ام خیس از رود اشکانی پرخروش ... بدنم پر از دردی چون سختی زمین کنار خانه ... دیگر یارای بلند شدن نبود ... نشستم تا کسی بیاد و دستانم را بگیرد و بلند کند ... چه کسی می آمد؟
همه بلند می شوند. صداها می پیچد میان خانه و آدمهایش. شور شادی در تن هاشان جوانه می زند. آنها اکنون ایستاده اند اما من هیچ وقت یارای بلند شدن نداشته ام و اکنون نیز ندارم. ما آمده ایم به خانه ای که می گویند کودکانش بی کسی را تجربه کرده اند ... بی سرپرستی را. اکنون مادر دارند و نیز پدر، اکنون آن دو را اینگونه صدا می زنند. من در کنج خانه خوب آنها را نگاه می کنم. زیر کلاهی که باز کمی پایین تر کشیده شده است. نگاهی به دخترکان و پسرکانی با چهره هایی نقش بسته شده از سختی. دختران و پسرانی آرام، گاهی لبخند زده، بعضی هاشان غرق در سکوتی ریشه دار، لابد ریشه در گذشته شان که ما چیزی از آن نمی دانیم. من همچنان نشسته و یارای بلند شدن از سنگینی آنچه که در دل و ذهنم می گذرد را ندارم. همراهان مان اما در میدان اند، در وسط میدان. تنشان می چرخد و می رقصد. دست هاشان در رفت و آمد، بالا، پایین، چپ، راست؛ صدای خنده هاشان غرق در یکدیگر. می رقصند. برای شادی این کودکان. من دیگر نمی بینم، هیچ کس را. آنها جلویم می روند و می آیند. دختران و پسرانِ کودک محو می شوند. چی کسی می خواهد من را بلند کند؟ نمی دانم. اما من در جست و جوی تلاشی دوباره برای ایستادن. هنگامی که او را می بینم؛ او نه از جنس اکنون است و نه از آدمی که در وسط میدان است. او پسرکی است سفید پوش اما با چهره ای رو به رنگ تیرگی. شاید سوخته از آفتاب. شاید سوخته از گذشته اش که نمی داند چیست. نگاهمان در هم گره می خورد. نگاهی با معنا که من را به شورش وا می دارد. به تلاشی برای بلند شدن از این صندلی. من در این جمع از او انتظاری برای دست گیری ام نداشتم، اما نگاه پسر من را بلند می کند. به کجا می برد.؟ دستش را گویی دراز کرده است. من نمی خواهم به گذشته بروم. باید نگاهم را از او بردارم اما توانی نیست. من را می برد. بلند می شوم و از در بیرون می روم.
از در اتاق بیرون رفتم. خانه پر از شلوغی بود. فریاد. داد و بیداد. گریه هایی زنانه. ناسزاهایی که اولین بار به گوشم می رسید. من چه کنم؟ اینجا کجاست؟ امشب تاریک تر از همیشه. من تنها میان این دو چه باید کنم؟ خودم را به آنها رساندم. از راهرو اتاق به هال. مسیری طولانی تر از همیشه. دویدم و رسیدم. چه باید می کردم. منِ پسرکی تازه به بلوغ رسیده توانی نداشتم در برابر آن دستان بزرگ. چاره ای نبود جز فریاد زدن. به کجا می رسید؟ کسی می شنید؟ نمی دانم. لحظه ها سخت، زمان بدون گذر و من تماشگری با های و هویی بی فایده. چه می دیدم؟ زنی بر دیوار کوبیده شده ... زیر دستانی ستبر ... نایی نمانده برای فریاد زدنش ... مردی خشمگین ... رها شده از خود ... همه چیز را سیاهی میدید ... کار که بود؟ برای چه؟ از ماده ای که برایش نرسیده بود! از تلخی روزگاری که برش رفته بود. چه او را وا داشته بود تا هر چه در توان دارد در دستانش جمع کند و بگذارد بر روی گردنی سفید رنگ و نرم. زن رو به سرخی رفت. روبه خفگی! چه می کردم. داد من به کجای فریادهای مرد می رسید؟ توان دستانم چه می توانست کند در برابر دستانی سخت و سالخورده. قامتم به آنها نمی رسید. آنها من را دیدند؟ نه! و من باز فرار کردم. باید از بیرونی ها مدد می جستم. حیاط خانه چقدر بزرگ بود که تمامی نداشت. غرق در ترس شدم. نکند هیچ وقت به در نمی رسیدم! اما با اندک توان باقی مانده رسیدم. با پای برهنه میان کوچه دویدم. بر در خانه ای آشنا کوبیدم. یکی آمد. من نای حرف زدن نداشتم. دستانم را به زور بلند کردم و انگشت کوچک اشاره ام آخرین امید برای رهایی آنها. او فهمید و دوید برای نجات. من با پاهایی سست به دنبال او. اما طاقتی بیشتر برای جلو رفتن از در خانه نبود. نشستم. با دست و پاهایی لرزان ... سست ... کرخت ... سنگین ... چهره ام خیس از رود اشکانی پرخروش ... بدنم پر از دردی چون سختی زمین کنار خانه ... دیگر یارای بلند شدن نبود ... نشستم تا کسی بیاد و دستانم را بگیرد و بلند کند ... چه کسی می آمد؟