با «حافظ خیاوی»
من نمی خواستم بروم، اما رفتم. گرمای صمیمیِ دوستان نویسنده و میهمانی از جنس نویسندگی تجربه ای بود متفاوت. مهمان خانه لیلا صبوحی خامنه با «پاییز از پاهایم بالا می رود»ش از نشر چشمه و حسین لعل بذری و «افتاده بودیم در گردنه ی حیران»ش از نشر «نیماژ»، با همراهی وحید حسینی و «آناناس»ش از نشر «نون»، دوستان عزیز دیگرم و مهمان اصلی: «حافظ خیاوی».
حافظ خیاوی نویسنده و داستان نویس، امروز در مشهد بود. او نویسنده چند مجموعه داستان کوتاه و یک رمان است. «مردی که گورش گم شد» از نشر چشمه، «خدا مادر زیبایت را بیامرزد» از نشر «ثالث» و دو کتاب که در فضای مجازی و بی قید و بند از مجوزهای مرسوم انتشارشان داده است: «بوی خون خر» و «همه خیاو می دانند». خیاوی، برای مجموعه داستان اولش جایزه ادبی «روزی روزگاری» را برده است و برخی آثارش به زبان فرانسه ترجمه شده اند و بقیه اکنون در حال ترجمه. امشب بودن با او تجربه ای بود از حضور در کنار نویسنده ای شناخته شده در داستان نویسی و گذران لحظاتی صمیمی و هم نشینی ای از جنسی متفاوت.
ما هر کداممان از جایی بودیم از این سرزمین. در کنار حرفهای دورهمی و صمیمیان موضوعی متفاوت برایم جالب بود. هنگامی که من هنوز در این جمع خودمانی نشده بودم و یکی دو حرف کوتاه و پرسش خیاوی از زادگاه من، شد باب آشنایی بیشترمان. برای من، شناخت نویسنده آذریِ دیار خیاو (مشکین شهر) از بهبهان مان جالب بود. فاصله جغرافیایی این دو ولایت دور است اما وقتی او از حضورش در بهبهان گفت، اسم چند خیابان شهرمان را آورد، و چند کلامی را با گویشمان حرف زد، او را بسیار نزدیک تر یافتم. او از رفقای صمیمی اش در بهبهان گفت و اینکه چندین بار به شهرمان سفر کرده است، و منِ سکوت کرده ی در جمع غرق در حیرت که چطور نویسنده ای شناخته شده در نزدیکی مان بوده است و تا به حال چیزی نمی دانسته ام. نمی دانم چقدر حافظ خیاوی را می شناسید یا برایتان این حرفهای من درباره او اهمیت دارد، اما این چند کلام بهانه ای بودند برای معرفی یک نویسنده، با داستان هایی متفاوت که ارزش خواندنشان را برای همه مان دارد.
من نمی خواستم بروم، اما رفتم. گرمای صمیمیِ دوستان نویسنده و میهمانی از جنس نویسندگی تجربه ای بود متفاوت. مهمان خانه لیلا صبوحی خامنه با «پاییز از پاهایم بالا می رود»ش از نشر چشمه و حسین لعل بذری و «افتاده بودیم در گردنه ی حیران»ش از نشر «نیماژ»، با همراهی وحید حسینی و «آناناس»ش از نشر «نون»، دوستان عزیز دیگرم و مهمان اصلی: «حافظ خیاوی».
حافظ خیاوی نویسنده و داستان نویس، امروز در مشهد بود. او نویسنده چند مجموعه داستان کوتاه و یک رمان است. «مردی که گورش گم شد» از نشر چشمه، «خدا مادر زیبایت را بیامرزد» از نشر «ثالث» و دو کتاب که در فضای مجازی و بی قید و بند از مجوزهای مرسوم انتشارشان داده است: «بوی خون خر» و «همه خیاو می دانند». خیاوی، برای مجموعه داستان اولش جایزه ادبی «روزی روزگاری» را برده است و برخی آثارش به زبان فرانسه ترجمه شده اند و بقیه اکنون در حال ترجمه. امشب بودن با او تجربه ای بود از حضور در کنار نویسنده ای شناخته شده در داستان نویسی و گذران لحظاتی صمیمی و هم نشینی ای از جنسی متفاوت.
ما هر کداممان از جایی بودیم از این سرزمین. در کنار حرفهای دورهمی و صمیمیان موضوعی متفاوت برایم جالب بود. هنگامی که من هنوز در این جمع خودمانی نشده بودم و یکی دو حرف کوتاه و پرسش خیاوی از زادگاه من، شد باب آشنایی بیشترمان. برای من، شناخت نویسنده آذریِ دیار خیاو (مشکین شهر) از بهبهان مان جالب بود. فاصله جغرافیایی این دو ولایت دور است اما وقتی او از حضورش در بهبهان گفت، اسم چند خیابان شهرمان را آورد، و چند کلامی را با گویشمان حرف زد، او را بسیار نزدیک تر یافتم. او از رفقای صمیمی اش در بهبهان گفت و اینکه چندین بار به شهرمان سفر کرده است، و منِ سکوت کرده ی در جمع غرق در حیرت که چطور نویسنده ای شناخته شده در نزدیکی مان بوده است و تا به حال چیزی نمی دانسته ام. نمی دانم چقدر حافظ خیاوی را می شناسید یا برایتان این حرفهای من درباره او اهمیت دارد، اما این چند کلام بهانه ای بودند برای معرفی یک نویسنده، با داستان هایی متفاوت که ارزش خواندنشان را برای همه مان دارد.