زمان چطور فاسد میشه؟
یه دستهٔ کوچیکی از ایرانیان باستان بودند که باور داشتند که زمان، خدایان و دیوان رو بوجود آورده. یعنی اساساً حتی اگه خداباور هم بودی، به چیز بزرگتری باور داشتی به اسم زمان که فراتر از نیک و بده. تو یه دورهای «زنر» کوشید این رو ذیل زروانیسم تعریف کنه، اشتباهات زیادی داشت، خیلی جاها رو ندید، اما مطالعات تاریخ ایران رو تغییر داد. اینا رو گفتم که بگم، وقتی سه ماه و دو هفته بعد از مرگ خمینی زندگیت رو شروع میکنی، دست تو نیست. دستِ زمانه. چیزی که انسان مدرن با همهٔ زور زدنش، با کشتن خدا، دیو، با چنگ انداختن بهش نتونست بهش تفوق پیدا کنه. تا اینجا هنوز خاک میخوره و سر و شکلی نگرفته، و فقط برای هنگام چیرگی هراسه، میخوام بکنمش جایی برای آزمایشگاه زمان. نه تنها درک من از زمان، درک من و همهٔ کسانی که دربارهٔ زمان فکر کردند. از اونایی که به فکر ساختن ماشین زمان افتادند، تا اونایی که زمان رو به نازمان بدل کردند. از فرمولهای سیمیایی قرون میانه تا زمانباوران باستانی. اینکه چرا زمان وسط این کثافت وضع موجود بایستهٔ من شده، نوعی گنوستیسیسم یا مرضِ فرار از وضع موجود نیست، پرداختن به هستهٔ بنیادین وضع موجوده، با رفتاری که به رازوارنگی و رمز پهلو میزنه اما به خرد انسان چیونتره.
یه دستهٔ کوچیکی از ایرانیان باستان بودند که باور داشتند که زمان، خدایان و دیوان رو بوجود آورده. یعنی اساساً حتی اگه خداباور هم بودی، به چیز بزرگتری باور داشتی به اسم زمان که فراتر از نیک و بده. تو یه دورهای «زنر» کوشید این رو ذیل زروانیسم تعریف کنه، اشتباهات زیادی داشت، خیلی جاها رو ندید، اما مطالعات تاریخ ایران رو تغییر داد. اینا رو گفتم که بگم، وقتی سه ماه و دو هفته بعد از مرگ خمینی زندگیت رو شروع میکنی، دست تو نیست. دستِ زمانه. چیزی که انسان مدرن با همهٔ زور زدنش، با کشتن خدا، دیو، با چنگ انداختن بهش نتونست بهش تفوق پیدا کنه. تا اینجا هنوز خاک میخوره و سر و شکلی نگرفته، و فقط برای هنگام چیرگی هراسه، میخوام بکنمش جایی برای آزمایشگاه زمان. نه تنها درک من از زمان، درک من و همهٔ کسانی که دربارهٔ زمان فکر کردند. از اونایی که به فکر ساختن ماشین زمان افتادند، تا اونایی که زمان رو به نازمان بدل کردند. از فرمولهای سیمیایی قرون میانه تا زمانباوران باستانی. اینکه چرا زمان وسط این کثافت وضع موجود بایستهٔ من شده، نوعی گنوستیسیسم یا مرضِ فرار از وضع موجود نیست، پرداختن به هستهٔ بنیادین وضع موجوده، با رفتاری که به رازوارنگی و رمز پهلو میزنه اما به خرد انسان چیونتره.