چهار سالم بود. یه پاپانوئل داشتم که نمیدونم تو اون خرابشدهٔ مذهبی خونهٔ ما چطور اونجا بود. میذاشتم جلوم و میگفتم این خدای منه. اولش برای اینکه حرص مادرم رو در آرم. یادمه تو اون جنون و سختی بچگی، تو غثیان و تشنج بچگی پشت بخاری قهوهای سوختهٔ خونه تکیه داده بودم و پوستم میسوخت، بعد از کتک از خماری بابا به خدای مامان گفتم تو اون بهشتت چی داری که به این کثافت بیارزه؟ اینقدر کشیدهام که هررررررررررچی [مطلقاً هرررررررررچی] توش بخوای بهم بدی نمیارزه. چهار سالم بود، پشت اون بخاری تخمی نیک کالا که از خدای مادرم و خدای همهٔ دینباوران گذشتم. چهارساله بودم که رنج و شرّ به من فهماند که تو با ظلمت جهان تنهایی.