شش سالم بود، با محمد حسین طباطبایی، علمالهدی، قرآن حفظ میکردیم. آسدمهدی میگفت انگار که ابلیسِ قبل از هبوط، تو میتونی شیطون رو درس بدی. من اما نمیدونستم چرا اونجام، یعنی زور مامان بود. خواب دیده بود که امام رضا من رو گذاشته تو بغلش و گفته این بچه یا دودمان ما رو به آتیش میکشه یا... من همیشه تا اینجا میشنیدم از وقتی حتی مدرسه نمیرفتم. تو از پشت دیوی، عقب دیوم میری. شش سالم بود برای اینکه خوب شم بردنم پیش فاضل، اون موقع یه فاضل لنکرانی میگفتن یه تریلی لقب پشتش بود. یک ساعت با یه بچهٔ شش ساله حرف میزد. یه مشت آخوند دژچهر و یه مشت ریشوی کاتولیکتر از پاپ پشت اونا، ردیف شده بودند که حرف یه پیر خرفت و یه بچهٔ ریقو رو بشنوند. یک ساعت بدون اینکه نگام کنه با اونا کسشعر تفت میداد. بعد نگام کرد و همون موقع گفتم این خدایی که میگین، بعد از جهنمش چی داره؟ نذاشتم تو گیج خوردنش بمونه، گفتم وقتی تو جهنمش میسوزم، وقتی بهش میگم تو رو به خدایی قبول ندارم چکار میتونه بکنه.سالها و واقعاً سالها از پریشانی اون پیر خرفت انرژی میگرفتم وقتی جلوی یه ریقوی لاغر مردنی شش ساله خفهخون گرفته بود. یادمه به مادرم فحش بدی داد و برآشفته پا شد که بره. مادرم نجاتم داد. مثل همهٔ وقتایی که ازش متنفر بودم و به دادم میرسید. مثل همین چند روز پیش که بدترین دقیقهها دهنمو گایید و نجاتم داد.
به قول خودش، خمیرهٔ تو از دیوه ولی بچهمی.
از بچگی هزاران هزار بار غریبه و آشنا بهم گفتند که تو از آتیش و شیطونی. اینقدر که ده سالم نشده بود که برای ابلیس قربانی خونی میکردم و حیوون به درگاهش میبردم که خودش رو نشونم بده. هربار بهش فحش میدادم و میپرستیدمش. من به خدای مامانم هیچوقت باور نداشتم، هیچوقت اما شیطانش خدای بچگی من شد. بارها پیمان خون باهاش بستم تو تنهایی و همیشه تنهام گذاشت. سالها گذشت از اون روزا که سر و کلهاش پیدا شد.
به قول خودش، خمیرهٔ تو از دیوه ولی بچهمی.
از بچگی هزاران هزار بار غریبه و آشنا بهم گفتند که تو از آتیش و شیطونی. اینقدر که ده سالم نشده بود که برای ابلیس قربانی خونی میکردم و حیوون به درگاهش میبردم که خودش رو نشونم بده. هربار بهش فحش میدادم و میپرستیدمش. من به خدای مامانم هیچوقت باور نداشتم، هیچوقت اما شیطانش خدای بچگی من شد. بارها پیمان خون باهاش بستم تو تنهایی و همیشه تنهام گذاشت. سالها گذشت از اون روزا که سر و کلهاش پیدا شد.