.✦ ݁˖
اتاق همان اتاق همیشگی بود؛ همان وسایل، همان قفسهها، همان تخت. اما در آن لحظه حس میکرد همه چیز کمی غریبهتر از قبل است.
نگاهش روی کمد ثابت ماند. در کمد را باز کرد و کت و شلوار تیرهای بیرون آورد.
با حرکاتی سریع لباسهایش را عوض کرد. دکمههای پیراهن را بست، یقه را صاف کرد، آستینها را مرتب کرد. کمربندش را بست و لحظهای دستهایش را روی میز کنار کمد گذاشت.
نفس سنگینی از سینهاش بیرون آمد. برای اولین بار درون خانهی خودش احساس غریبگی میکرد. چند ثانیه بعد از اتاق بیرون آمد.
کستیل هنوز در همانجا ایستاده بود. انگار از زمان رفتن دین تکان نخورده بود.
دین باز هم بدون اهمیت از کنارش گذشت. در را باز کرد و دوباره وارد حیاط شد.
چند قدم باقیمانده تا ماشین را آرامتر برداشت. در را باز کرد، دست راستش را روی سقف ماشین گذاشت و سرش را کمی پایین آورد. چند ثانیه همانجا ماند، انگار میخواست ذهنش را از همه چیز خالی کند.
گذشته، بحثها، نگاهها، سکوتها.
اما موفق نشد.
بالاخره روی صندلی راننده نشست. در را بست. صدای بسته شدن در در سکوت صبح طنین انداخت.
نگاه کوتاهی به سم و رایان انداخت که هنوز در حیاط مشغول صحبت ایستاده بودند. بعد بدون حرفی موتور را روشن کرد و ماشین آرام از حیاط خارج شد.
خیابانهای شهر هنوز نیمهخلوت بودند. نور خورشید تازه روی ساختمانها نشسته بود و سایهها هنوز کشیده و بلند به نظر میرسیدند.
ماشین با سرعتی ثابت در میان خیابانها حرکت میکرد.
دین پشت فرمان ساکت بود. دست چپش روی فرمان و دست راستش روی دنده قرار داشت. نگاهش مستقیم به خیابان دوخته شده بود.
اما ذهنش درگیر چیزهای دیگری بود.
تصاویر کوتاه پشت سر هم در ذهنش میآمدند: گزارش، صحنه جرم، جسدی که روی زمین افتاده بود، و سوالهایی که هنوز جواب نداشتند.
وقتی به ساختمان پزشکی قانونی رسید، ماشین را کنار جدول پارک کرد.
ساختمان مثل همیشه سرد و بیروح به نظر میرسید. بنایی خاکستری با دیوارهای بلند و پنجرههایی که بیشتر شبیه شکافهای باریک بودند تا پنجره.
حتی قبل از ورود، بوی مواد ضدعفونیکننده در هوا حس میشد.
از ماشین پیاده شد و خودش را به ورودی ساختمان رساند.
راهرو روشن بود. چراغهای فلورسنت سفید با نوری یکنواخت سقف را پر کرده بودند. صدای آرام دستگاههای تهویه در فضا جریان داشت و قدمهای او روی کف سرامیکی طنین کوتاهی ایجاد میکرد.
چند متر جلوتر، مردی میانسال با روپوش سفید ایستاده بود. قد متوسط، موهای جوگندمی مرتب و عینکی باریک روی بینیاش. دستهای پرونده در دست داشت.
وقتی دین نزدیک شد، مرد سر بلند کرد.
با لحنی خشک اما مودب گفت:
«سلام. دکتر مایکل اندرسون هستم، پزشکی قانونی. شما باید…»
دین کمی سرش را جلو آورد و با صدایی جدی گفت:
«کارآگاه دین وینچستر. برای دریافت گزارش کالبدشکافی اومدم.»
مایکل سری تکان داد. یکی از پروندهها را از روی میز برداشت و با اشارهای کوتاه گفت:
«بفرمایید. مستقیم میریم اتاق کالبدشکافی. اونجا کامل توضیح میدم.»
صدای قدمهایشان در راهرو پیچید. هوای سالن سرد بود و بویی شبیه الکل و مواد ضدعفونی کننده هر قدم آنها را همراهی میکرد.
وقتی به در فلزی رسیدند، مایکل جعبه دستکش را برداشت و یک جفت دستکش لاتکس پوشید. سپس دستش را روی دستگیره در گذاشت.
قبل از باز کردن در، لحظهای مکث کرد و رو به دین گفت.
:«قبل از اینکه بریم داخل، فقط یه نکته… چیزی که میبینین ممکنه خیلی خوشایند نباشه. مشکلی ندارین؟»
دین بیحرکت نگاهش کرد.
:«بار اولم نیست که قراره یه جسد ببینم دکتر. نگران نباشین.»
مایکل سر تکان داد و در را باز کرد.
هوای اتاق کالبدشکافی سردتر از راهرو بود. سرمای فلز و بوی مواد شیمیایی در فضا پخش شده بود.
میز فلزی در مرکز اتاق قرار داشت. جسدی با پارچه سفید روی آن پوشانده شده بود. چراغهای بزرگ بالای میز، نور تندی روی سطح فلز میریختند.
دیوارها پر از قفسههای ابزار، ظرفهای شیشهای و وسایل پزشکی بودند. در گوشه اتاق، صدای آرام چکه کردن آب از شیر شنیده میشد.
مایکل به میز نزدیک شد. دستش را روی گوشه پارچه گذاشت و وقتی به آرامی آن را کنار زد، جسد دنیل هارپر نمایان شد.
پوستش رنگ پریده و سرد بود. رد کبودیها روی بازو و قفسه سینه به وضوح دیده میشد.
مایکل پروندهها را روی میز کناری گذاشت.
::«خب… مقتول حدوداً پنجاه و سه ساله. بر اساس تغییرات بدن، زمان مرگ بین دوازده تا چهارده ساعت قبل از پیدا شدنشه. یعنی حدودا نزدیکای نیمهشب.»
دین یک قدم جلو آمد.
نگاهش روی زخمهای سینه و شکم ثابت ماند.
پلک نزد.
مایکل ادامه داد:
«علت اصلی مرگ، خونریزی داخلی ناشی از چندتا زخم چاقوئه. اینجا ببینین…» با دستکش به سمت قفسه سینه اشاره کرد. «چهار ضربه مستقیم به سمت چپ سینه وارد شده. سهتای اول سطحی بودن، اما چهارمی به ریه چپ رسیده و باعث خونریزی شدید شده.»
.✦ ݁˖
اتاق همان اتاق همیشگی بود؛ همان وسایل، همان قفسهها، همان تخت. اما در آن لحظه حس میکرد همه چیز کمی غریبهتر از قبل است.
نگاهش روی کمد ثابت ماند. در کمد را باز کرد و کت و شلوار تیرهای بیرون آورد.
با حرکاتی سریع لباسهایش را عوض کرد. دکمههای پیراهن را بست، یقه را صاف کرد، آستینها را مرتب کرد. کمربندش را بست و لحظهای دستهایش را روی میز کنار کمد گذاشت.
نفس سنگینی از سینهاش بیرون آمد. برای اولین بار درون خانهی خودش احساس غریبگی میکرد. چند ثانیه بعد از اتاق بیرون آمد.
کستیل هنوز در همانجا ایستاده بود. انگار از زمان رفتن دین تکان نخورده بود.
دین باز هم بدون اهمیت از کنارش گذشت. در را باز کرد و دوباره وارد حیاط شد.
چند قدم باقیمانده تا ماشین را آرامتر برداشت. در را باز کرد، دست راستش را روی سقف ماشین گذاشت و سرش را کمی پایین آورد. چند ثانیه همانجا ماند، انگار میخواست ذهنش را از همه چیز خالی کند.
گذشته، بحثها، نگاهها، سکوتها.
اما موفق نشد.
بالاخره روی صندلی راننده نشست. در را بست. صدای بسته شدن در در سکوت صبح طنین انداخت.
نگاه کوتاهی به سم و رایان انداخت که هنوز در حیاط مشغول صحبت ایستاده بودند. بعد بدون حرفی موتور را روشن کرد و ماشین آرام از حیاط خارج شد.
خیابانهای شهر هنوز نیمهخلوت بودند. نور خورشید تازه روی ساختمانها نشسته بود و سایهها هنوز کشیده و بلند به نظر میرسیدند.
ماشین با سرعتی ثابت در میان خیابانها حرکت میکرد.
دین پشت فرمان ساکت بود. دست چپش روی فرمان و دست راستش روی دنده قرار داشت. نگاهش مستقیم به خیابان دوخته شده بود.
اما ذهنش درگیر چیزهای دیگری بود.
تصاویر کوتاه پشت سر هم در ذهنش میآمدند: گزارش، صحنه جرم، جسدی که روی زمین افتاده بود، و سوالهایی که هنوز جواب نداشتند.
وقتی به ساختمان پزشکی قانونی رسید، ماشین را کنار جدول پارک کرد.
ساختمان مثل همیشه سرد و بیروح به نظر میرسید. بنایی خاکستری با دیوارهای بلند و پنجرههایی که بیشتر شبیه شکافهای باریک بودند تا پنجره.
حتی قبل از ورود، بوی مواد ضدعفونیکننده در هوا حس میشد.
از ماشین پیاده شد و خودش را به ورودی ساختمان رساند.
راهرو روشن بود. چراغهای فلورسنت سفید با نوری یکنواخت سقف را پر کرده بودند. صدای آرام دستگاههای تهویه در فضا جریان داشت و قدمهای او روی کف سرامیکی طنین کوتاهی ایجاد میکرد.
چند متر جلوتر، مردی میانسال با روپوش سفید ایستاده بود. قد متوسط، موهای جوگندمی مرتب و عینکی باریک روی بینیاش. دستهای پرونده در دست داشت.
وقتی دین نزدیک شد، مرد سر بلند کرد.
با لحنی خشک اما مودب گفت:
«سلام. دکتر مایکل اندرسون هستم، پزشکی قانونی. شما باید…»
دین کمی سرش را جلو آورد و با صدایی جدی گفت:
«کارآگاه دین وینچستر. برای دریافت گزارش کالبدشکافی اومدم.»
مایکل سری تکان داد. یکی از پروندهها را از روی میز برداشت و با اشارهای کوتاه گفت:
«بفرمایید. مستقیم میریم اتاق کالبدشکافی. اونجا کامل توضیح میدم.»
صدای قدمهایشان در راهرو پیچید. هوای سالن سرد بود و بویی شبیه الکل و مواد ضدعفونی کننده هر قدم آنها را همراهی میکرد.
وقتی به در فلزی رسیدند، مایکل جعبه دستکش را برداشت و یک جفت دستکش لاتکس پوشید. سپس دستش را روی دستگیره در گذاشت.
قبل از باز کردن در، لحظهای مکث کرد و رو به دین گفت.
:«قبل از اینکه بریم داخل، فقط یه نکته… چیزی که میبینین ممکنه خیلی خوشایند نباشه. مشکلی ندارین؟»
دین بیحرکت نگاهش کرد.
:«بار اولم نیست که قراره یه جسد ببینم دکتر. نگران نباشین.»
مایکل سر تکان داد و در را باز کرد.
هوای اتاق کالبدشکافی سردتر از راهرو بود. سرمای فلز و بوی مواد شیمیایی در فضا پخش شده بود.
میز فلزی در مرکز اتاق قرار داشت. جسدی با پارچه سفید روی آن پوشانده شده بود. چراغهای بزرگ بالای میز، نور تندی روی سطح فلز میریختند.
دیوارها پر از قفسههای ابزار، ظرفهای شیشهای و وسایل پزشکی بودند. در گوشه اتاق، صدای آرام چکه کردن آب از شیر شنیده میشد.
مایکل به میز نزدیک شد. دستش را روی گوشه پارچه گذاشت و وقتی به آرامی آن را کنار زد، جسد دنیل هارپر نمایان شد.
پوستش رنگ پریده و سرد بود. رد کبودیها روی بازو و قفسه سینه به وضوح دیده میشد.
مایکل پروندهها را روی میز کناری گذاشت.
::«خب… مقتول حدوداً پنجاه و سه ساله. بر اساس تغییرات بدن، زمان مرگ بین دوازده تا چهارده ساعت قبل از پیدا شدنشه. یعنی حدودا نزدیکای نیمهشب.»
دین یک قدم جلو آمد.
نگاهش روی زخمهای سینه و شکم ثابت ماند.
پلک نزد.
مایکل ادامه داد:
«علت اصلی مرگ، خونریزی داخلی ناشی از چندتا زخم چاقوئه. اینجا ببینین…» با دستکش به سمت قفسه سینه اشاره کرد. «چهار ضربه مستقیم به سمت چپ سینه وارد شده. سهتای اول سطحی بودن، اما چهارمی به ریه چپ رسیده و باعث خونریزی شدید شده.»
.✦ ݁˖